Het oorspronkelijke christendom had het karakter van een mysterieschool. Konrad Dietzfelbinger betoogt dat de eerste christenen mysteriewijsheid leerden en de mysterieweg gingen.

In de oudheid ontstonden er in vele culturen mysteriescholen. Dat waren spirituele leerscholen waar mannen en vrouwen die daar innerlijk aan toe waren een versnelde weg van bewustwording en geestelijke vernieuwing konden gaan. De weg van de mysteriën is het bewust opgeven van de ik-gerichtheid ten gunste van het ware Zelf. Daardoor wordt het ware Zelf, waarvan de basis in ieder mens aanwezig is, bewust en werkzaam. Dan wordt er een geestelijk lichaam opgebouwd dat als uitdrukking van de Geest onsterfelijk is. Het is de opstanding van de innerlijke mens.

Konrad Dietzfelbinger heeft een mooi boek geschreven over dit onderwerp: Mysteriescholen, van het oude Egypte via het oerchristendom tot aan de rozenkruisers van deze tijd. De auteur ziet mysteriescholen als bakens in de tijd die het esoterische gedachtegoed door de eeuwen heen leven houden. De inwijdelingen worden getransformeerd doordat zij zich verbinden met een leer van een school of traditie en daarbij hun innerlijke binding aan bezit en vastomlijnde denkbeelden opgaven. Het doel van een authentieke mysterieschool is altijd haar leerlingen toegang te verschaffen tot de wereld van de geest en hun behulpzaam te zijn op de weg van de mysteriën.

In de inleiding van zijn boek gaat Dietzfelbinger in op de dimensies van de werkelijkheid, de psychologie van de mysterieleerling, inwijding en beproevingen, innerlijke en uiterlijke religie, structuur van een mysterieschool en het ontstaan van mysteriescholen. Daarna beschrijft hij historische mysteriescholen die in het Westen een grote invloed hebben gehad. Aan bod komen onder andere Egypte, de school van Pythagoras, Socrates en Plato. Dietzfelbinger betoogt dat het oerchristendom in de grond van de zaak een mysterieschool was. Hij schrijft daarover onder andere het volgende.

De leer van het oorspronkelijke christendom, de weg die de eerste christenen gingen, de weg die de stichter van het christendom ging en zijn verhouding tot zijn leerlingen – dit alles is precies in overeenstemming met de eigenschappen van mysteriescholen die ook in Egypte en bij Socrates en Plato zijn te vinden. Bovendien kan, wat betreft de de kring van leerlingen die zich om Jezus als de stichter van het christendom vormde, en bij de eerste christelijke gemeenten als die van Paulus, toch ook wel van een zekere vorm van geheimhouding worden gesproken. Het was alleen geen opzettelijke geheimhouding.

Het geheim werd beschermd omdat veel mensen er geen begrip voor op konden brengen. Jezus zei bijvoorbeeld tegen zijn leerlingen, nadat hij hun en een schare andere toehoorders een gelijkenis had verteld over de verschillende werkingen van de Geest in de mens (ieder naar zijn ontvankelijkheid): ‘U is het gegeven de geheimenissen van het koninkrijk van God te kennen, maar tot hen die buiten staan komt alles in gelijkenissen’ (Marcus 4:11). Hij maakte dus onderscheid tussen  mysterieleerlingen en mensen ‘die buiten staan’. Het ‘buiten wordt niet gevormd door de muren van een mysterieschool of door het zwijgen van de mysterieleerlingen, maar door de onbereikbaarheid van de mensen zelf.

Dietzfelbinger wijdt in zijn boek ook hoofdstukken aan belangrijke westerse stromingen waarin mysteriewijsheid werd geleerd en de mysterieweg werd gegaan: de gnosis, de katharen en de rozenkruisers. Vergeleken met traditionele religies hadden mysteriescholen doorgaans relatief weinig aan-hangers, maar ze hebben vaak wel invloed gehad op de samenleving.

Voorpagina van het weblog van Arend Landman

Arend Landman op uw evenement?

Explore posts in the same categories: bewustwording, boeken, geschiedenis, spiritualiteit

Tags: christenen, gnosis, Jezus, katharen, Konrad Dietzfelbinger, mysteriescholen, mysterieweg, mysteriewijsheid, oorspronkelijke Christendom, Plato Socrates, Pythagoras, rozenkruisers

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.