De nieuwe website is : www.arendlandman.nl

Gisteren heb ik in de tuin genoten van het warme zomerweer. In een oud nummer van Happinez, het tijdschrift waar mijn vriendin dol op is, las ik een artikel over een school in Engeland waar mediums worden opgeleid: het Arthur Finley College. Dat bracht me op het idee om vandaag een blogbericht te schrijven over het ontwikkelen van helderziendheid.

Lang geleden beschikten de meeste mensen over een vorm van onbewuste helderziendheid. Ze konden bepaalde aspecten van de etherwereld en de astrale wereld waarnemen. Veel dieren kunnen dat nog steeds. Onze onlangs overleden kat kon bijvoorbeeld in de kamer heel gebiologeerd kijken naar iets levends wat wij niet konden zien.

Naarmate de involutie van de mens vorderde, verbond deze zich sterker met de stoffelijke, zintuiglijk waarneembare wereld, waardoor het vermogen tot buitenzintuiglijk waarnemen  grotendeels verdween. Het dieptepunt van stoffelijkheid is nu bereikt, en in de komende eeuwen zal de mensheid weer gevoeliger worden voor de etherische en astrale gebieden. Op een min of meer natuurlijke manier komt in de mensheid heel geleidelijk een vorm van bewuste helderzienheid tot ontwikkeling ontwikkeling.

Het is mogelijk om via bepaalde oefeningen en trainingen helderziendheid versneld te ontwikkelen. Ontwikkeling van de intuïtie vind ik prima, maar aan het cultiveren van helderziendheid en diverse andere paranormale vermogens kleven naar mijn idee nogal wat gevaren omdat de etherische en astrale gebieden van onze aarde veel sterker vervuild zijn dan het stoffelijke gebied. Omraam Mikhaël Aïvanhov (een leerling van Peter Deunov) schrijft daarover in zijn boek ‘De mysteriën van Yesod’ het volgende:

Stel je voor dat je erin geslaagd bent helderziendheid te ontwikkelen alvorens in jezelf liefde, geduld, goedheid, verdraagzaamheid, vergevingsgezindheid en zelfbeheersing te hebben ontwikkeld, dan weet je warempel niet wat je te wachten staat. Wanneer  je de verborgen ondeugden en misdaden zou zien en ook de wezens die je vrienden vergezellen, allerlei monsters, wangedrochten, enzovoort … je zou dag en nacht huilen van ontzetting ende Heer smeken je van je helderziendheid te verlossen. Je zult moeten toegeven dat je je voordien veel lekkerder voelde en dat dit duizend maal beter was, zelfs al leefde je in illusies.

Als je daarentegen veel zwakheden in jezelf hebt overwonnen, als je voorbereid en gezuiverd bent, als je jezelf kunt beheersen en veel liefde voelt voor de mensen, dan zul je deze verschrikkingen niet meer zien, dan zul je dingen zien die met je wezen overeen stemmen, je zult de toekomst van de mensen zien en het geluk dat hun te wachten staat. En zelfs al bemerk je iets dat niet goed is, dan zul je dankzij je liefde, je moed en je zelfbeheersing niet beangstigd of ontmoedigd zijn, maar je zult hen steunen met je gedachten.

Helderziendheid wordt dus aan iedereen gegeven naar gelang van zijn evolutiestadium. Diegenen die nog in de lagere bewustzijnstoestanden vertoeven, zien slechts de negatieve zijde van de dingen en lijden daaronder. Zij die echter zeer ontwikkeld, zuiver en verlicht zijn, zien allerlei wonderlijke dingen en als zij van tijd tot tijd eens terug willen afdalen om te bestuderen wat er zich in de onderwereld zoal afspeelt, in de onderwereld van anderen, dan zijn zij daartoe in staat.

Helderzienden kunnen niet alles zien. Ook hier zijn graden die in verband staan met de graad van zuiverheid die men bezit. Hoe meer men zich zuivert, hoe meer men de hemelse sferen ontdekt. Maar diegene die helderziende wordt zonder zich gezuiverd te hebben, ziet slechts een massa krioelende dieren, monsters die elkaar verslinden en wilde dieren die elkaar verscheuren. Vandaar dat het niet wenselijk is helderziend te worden als men niet zuiver is en zichzelf niet kan beheersen. Weest niet te gehaast om helderziend te worden, want dan loop je het verdriet tegemoet en kan er een sterke weerzin ontstaan om nog tussen de mensen te leven.

Afgelopen donderdag mocht ik het formele gedeelte van een netwerkbijeenkomst in Seats2Meet in Maarssen afsluiten. Het betrof  een interactieve presentatie van een uur over intuïtie voor coaches, trainers en consultants die zijn aangesloten bij Q-Search. Q-Search is een landelijk werkend netwerkbedrijf waarin geselecteerde, zelfstandige ondernemers met hart en ziel samenwerken om verfrissende, duurzame oplossingen te helpen vinden op het gebied van mens- en organisatieontwikkeling. De oprichter en directeur van Q-Search, Marjolein Hins, had ik eerder ontmoet tijdens een programma over het nieuwe werken in Utrecht.

In het eerste gedeelte van de middag verzorgde Corry Wille een workshop waar ik ook aan heb deelgenomen. Aan het begin inventariseerde ze waar de aanwezigen aan dachten bij de term intuïtie. De bovenstaande foto toont wat er uit de groep kwam.

Als mij gevraagd wordt een definitie te geven van intuïtie zeg ik altijd dat het gaat om een bewust weten zonder dat daarbij sprake is van verstandelijke overwegingen. Deze omschrijving zegt nog niets over de principes waarop intuïtie is gebaseerd. Naar mijn idee hebben alle genoemde aspecten te maken met intuïtie. Ik kan me goed vinden in de visie dat intuitie het gevolg is van een samenhang van vele componenten. Het gaat te ver om in dit blogbericht in te gaan op alle genoemde aspecten. Daar kan ik een heel boek over schrijven. Daarom beperk ik me hier tot een bespreking van instinct in relatie tot intuïtie. Instinct en intuïtie zijn aan elkaar verwant, maar zijn wel duidelijk verschillend.

Een instinct is een soortspecifiek en erfelijk vastgelegd gedragspatroon waarbij ervaring of leren geen rol speelt. Het instinct van een levend organisme is  genetisch, waarbij specifieke actiepatronen (stimulus-respons) optreden als een gebonden keten van reflexen. Dieren leven volgens hun instict en zijn daardoor automatisch gericht op overleving en voortplanting. Instinctieve reacties verlopen veelal via het zogeheten reptielenbrein. In lichamelijke zin zijn wij mensen zoogdieren. Daarom hebben ook wij instinctieve driften die ons opwekken tot zelfbehoud en behoud van de soort.

Als mensen beschikken we ook over een zelfbewustzijn en een denkvermogen. Door ons denken hebben we soms niet zo’n goed contact met onze instincten. Voorafgaand aan de zeer zware zeebeving (tsunami) in 2004 in de Indische Oceaan trokken wilde dieren naar hoger gelegen gebieden, en konden zo ontkomen aan de vernietigende vloedgolven, die waarschijnlijk meer dan 200.000 dodelijke menselijke slachtoffers hebben veroorzaakt.

Instinctief gedrag komt gewoonlijk bij alle leden van een bepaalde soort overeen. Intuïtief gedrag verschilt per individu en van moment tot moment. Intuïtie heeft niet alleen betrekking op overleving, maar vooral ook op ontwikkeling, groei, zelfexpressie en zingeving; allemaal aspecten die heel persoonlijk van aard zijn. Het essentiële verschil tussen het volgen van instinct en het volgen van intuïtie is dat er bij instinct sprake is van automatisch gedag, terwijl er bij intuïtie altijd een bewuste keuzemogelijkheid bestaat.

Tijdens onze opvoeding hebben we geleerd onze reacties instinctieve impulsen te beheersen. Dat is maar goed ook, want anders zou er geen sprake kunnen zijn van een leefbare menselijke beschaving. Het gevaar bestaat dat we onze instincten gaan onderdrukken. Dan raken we ook het contact met onze intuïtie kwijt. Het is dus van groot belang om te erkennen dat we niet alleen intuïtief zijn, maar ook instinctief. Daarom staat de de tweede E in mijn model IVOREN TORENS voor erkennen. Als mens staan we voor de uitdaging om een gezond evenwicht te vinden tussen instinct, verstand en intuïtie.

De dag van het feest van Sint Jan valt samen met het midzomerfeest. Op de avond van St. Jan kwamen vroeger buurtgenoten bij elkaar en maakten met zijn allen een groot vuur. Men zong en danste en de moedigsten sprongen over het vuur heen. Als een jongen en een meisje hand in hand over het vuur sprongen, was hun band voor eeuwig verzegeld.

In Nederland wordt het Jansvuur nog ontstoken in verschillende dorpen. Mijn stage voor het verkrijgen van de eerstegraads onderwijsbevoegdheid voor het vak scheikunde heb ik destijds gedaan op een Vrije School (onderwijs dat gebaseerd is op gebaseerd op antoposofische inzichten). Op vrije scholen nemen de jaarfeesten, waaronder Sint Jan, een belangrijke plaats in bij het stilstaan bij de jaarcyclus.

In de evangeliën in de bijbel wordt Johannes de Doper voorgesteld als een excentrieke figuur. Hij is een roepende in de woestijn die kleren draagt van kamelenhaar, en sprinkhanen en wilde honing eet. Hij kwam om te getuigen van het licht en roept de mensen op om hun paden recht te maken voor hun Heer. Priesters en Levieten vroegen hem of hij de profeet Elia was. Hij ontkende dat. Het feit dat die vraag gesteld werd is een indicatie dat in die tijd de leer van de reïncarnatie bekend was in toenmalige Palestina.

Het verhaal van Johannes (letterlijke betekenis: God is genadig) en Jezus (letterlijke betekenis: God redt) kunnen we zien als iets wat zo’n tweeduizend jaar geleden heeft plaatsgevonden. Veel interessanter is om het te zien als het proces dat in ons kan plaatsvinden als we een authentieke spirituele weg gaan. Op dit weblog heb ik vaker geschreven dat ik de evangeliën in de bijbel vooral zie als symbolische verhalen van innerlijke vrijmaking. Hierover heb ik veel geleerd uit de de boeken van Jan van Rijckenborgh.

Johannes maakt de mensen bewust van hun zonde, van hun afgezonderd zijn van het licht, van het zonder (innerlijke) zon zijn. Als de geestelijke kern in de mens ontwaakt, komt de mens tot het besef dat zijn manier van doen en laten niet in overeenstemming is met het eeuwige en het goddelijke. Als die mens dan belemmeringen gaat wegnemen zodat de onsterfelijke ziel in hem of haar geboren kan worden en groeien, is Johannes in die mens geboren.

Johannes staat symbool voor de persoonlijkheid die zijn egocentriciteit opheft (de paden recht maakt) zodat Jezus (symbool voor de nieuwe ziel) in de mens geboren kan worden. Johannes en Jezus groeien samen op totdat de nieuwe ziel voldoende sterk is geworden om de leiding over te nemen. Dan legt Johannes zijn hoofd op het blok en wordt onthoofd. De oude natuur is dan vaarwel gezegd. Het oude ik-gerichte denken  is voorgoed verdwenen zodat de nieuwe ziel kan vruchtbaar werken voor wereld en mensheid. Die midzomer kan de mens maar een keer in zichzelf vieren.

It is a beauteous evening, calm and free,
The holy time is quiet as a Nun
Breathless with adoration; the broad sun
Is sinking down in its tranquility;

The gentleness of heaven broods o’er the Sea;
Listen! the mighty Being is awake,
And doth with his eternal motion make
A sound like thunder—everlastingly.

Dear child! dear Girl! that walkest with me here,
If thou appear untouched by solemn thought,
Thy nature is not therefore less divine:

Thou liest in Abraham’s bosom all the year;
And worshipp’st at the Temple’s inner shrine,
God being with thee when we know it not.

William Wordsworth

Sinds de dageraad van de tijd hebben we geprobeerd zijn aard te doorgronden. Waarom? Om er greep op te krijgen. Maar tijd is een heilig mysterie, een buitengewoon geschenk dat ervaren moet worden, niet begrepen. 

Hoewel ons allen vierentwintig uur per dag vergund zijn, komen we daar niet zo ver mee. Dus als we al iets ervaren dan is het afkeer, omdat we steeds tijd tekort komen. Steeds maar weer. En het maakt niet uit wat voor soort tijd het is – Greenwich- tijd, zomer- of wintertijd, West-Europese of Oost-Europese tijd. Het enige wat er toe doet is dat het lijkt of we nooit tijd genoeg hebben.

Eeuwenlang hebben mensen met volop tijd – heiligen, dichters, mystici, meesters, wijzen en filosofen – hun gedachten over het raadsel tijd laten gaan. Zij hebben de dualiteit ervan ontdekt. Om een zweem van sereniteit te ervaren in de tijd die ons leven duurt, moeten ook wij de tweevoudigheid van de tijd leren kennen, die door de oude Grieken Chronos en Kairos werd genoemd.

Chronos heeft te maken met klokken, deadlines, horloges, agenda’s, planners, schema’s, wekkers. Chronos is tijd op zijn slechtst. Chronos houdt de stand bij. Chronos is grootheidswaanzin. Chronos is zoiets als de marathon lopen op hoge hakken. Chronos wil zeggen dat we alleen maar
aan onszelf denken. Chronos is de tijd van de wereld.

Kairos heeft te maken met transcendentie, oneindigheid, eerbied, vreugde, passie, liefde, het gewijde. Kairos betekent op intieme voet staan met wat echt is. Kairos is tijd op zijn best. Kairos laat los. In Kairos ontsnappen we aan de kerkers van het ik. In Kairos ervaren we flow en tijdloosheid. Kairos is de tijd van Geestkracht.

We leven in Chronos en we verlangen naar Kairos. Dat is onze dualiteit.

 Chronos vraagt om snelheid zodat er geen tijd verspild wordt. Kairos vraagt om ruimte zodat de tijd genoten kan worden. In Chronos zijn we bezig. In Kairos mogen we zijn.

We denken dat we Kairos nog nooit hebben meegemaakt, maar dat is wel zo: als we de liefde bedrijven, mediteren of bidden, als we ons verliezen in de verrukkingen van de muziek of de dagdroom van de letteren, bloembollen planten of onkruid wieden, als we ons zorgzaam buigen over een slapend kind, als we samen in bed het cryptogram maken in de weekendkrant, als we ons hart ophalen aan een zonsondergang, als we helemaal opgaan in onze passies.

In Kairos weten we wat vreugde is. In Kairos vangen we een glimp op van wat schoonheid is. In Kairos weten we weer wat het betekent in leven te zijn. In Kairos verbinden we ons weer met onze goddelijkheid.

Hoe vinden we harmonie tussen Chronos en Kairos? Door langzamer aan te doen.
 Door ons op één ding tegelijk te concentreren. Door wat we ook doen te doen als was het het enige wat we op dit moment de moeite waard vinden. Door te doen alsof we alle tijd van de wereld hebben, zodat ons onbewuste mee gaat doen en het dus zo wordt. Door tijd te maken. Door de tijd te nemen.

 Het kost maar één ogenblik om over te steken van Chronos naar Kairos. Het enige wat Kairos vraagt is dat we bereid zijn op te houden met rennen om de harmonie van de sferen te kunnen horen.

Bron: ‘Eenvoud in overvloed’ van Sarah Ban Breathnach

Er zijn vele spirituele groepen die zich druïden noemen en zich laten inspireren door het druïdisme van 1600 tot 1200 jaar geleden. Sommigen van hen vieren jaarlijks de zonnewende jaarlijks bij bijvoorbeeld Stonehenge. Ik kan me die behoefte wel voorstellen omdat de leer en de leefwijze van de toenmalige keltische priesters veel spiritueler was dan wat gebruikelijk is in de hectische en materialistisch georiënteerde wereld waar we nu in leven.

Ik vind het inspirerend om te lezen over de druïden, maar het zou me wel veel te ver gaan om me met hen te identificeren en innerlijk terug te gaan naar het verleden, de natuur en de voorouders (zoals getoond wordt op de foto en in de video). Naar mijn mening staan we als mensheid voor de opdracht om in culturele zin geen stappen terug te gaan, maar stappen voorwaarts te maken. We leven niet alleen in een tijdperk van verandering, maar vooral ook in een verandering van tijdperk.

Aan het einde van de jaren tachtig heb ik me verdiept in het druïdisme omdat ik toen meewerkte aan het geven van een cursus over spiritualiteit in de middeleeuwen. Zelf heb ik toen inleidingen gegeven over de druïden, de tempeliers en de katharen.

Druïde is de benaming van de priesterstand in de oude Keltische beschavingen die in een groot deel van West-Europa ten noorden van de Alpen en op de Britse eilanden bestond tot ze werd verdrongen, eerst door de Romeinse overheid, en later door het christendom. De praktijken van druïden maakten deel uit van de cultuur van alle Kelten. Zij verenigden de taken van priester, bemiddelaar, arts, wetenschapper en rechter in zich.

De druïden waren zeer nauw verbonden met de natuur en baseerden hun raadgevingen en voorspellingen voornamelijk op (voor-)tekenen uit de natuur. Ze fungeerden eveneens als het geheugen van de stam en hadden bijvoorbeeld een enorme kennis van de sterren. Zij bepaalden de kalender en de ‘gunstige’ en ‘ongunstige’ dagen. Momenteel wordt er nog steeds gewerkt met astrologische systemen die mogelijk ontleend zijn aan de kelten. Toen ik een keer mocht optreden voor een groep in het bomencentrum in Baarn, verzorgde de directeur Hans Blokzijl een geestige inleiding waarbij hij een keltisch bomenorakel raadpleegde voor enkele gasten.

Iedereen kon druïde worden, in de zin dat de functie niet erfelijk was. Ze bleven waarschijnlijk twintig jaar in de leer. De druïden vormden een broederschap die de stammen en de grenzen overschreed. Hun verzamelplaats was een open plek in een eikenwoud (het woord druïde is afgeleid van een woord dat ‘eik’ betekent. Stonehenge en andere megalithische bouwwerken zijn niet door druïden opgericht, maar werden mogelijk wel op zeker moment door hen benut.

De druïden geloofden in reïncarnatie. In het boek De sleutel van het verborgene van Maurice Magré las ik dat het in Keltische samenlevingen heel gebruikelijk was om geld uit te lenen dat pas in een volgend leven hoefde te worden terugbetaald. Verscheidene geschiedschrijvers kwamen tot de onwaarschijnlijke conclusie dat de druïden waren beïnvloed door de griek Pythagoras, die ook geloofde in zielsverhuizing. Als meerdere tradities uit verschillende culturen tot dezelfde inzichten komen met betrekking tot levensvragen, lijkt het mij niet verkeerd om te onderzoeken of het misschien gaat om iets universeels.

De druïden hebben nooit iets op schrift gesteld over hun leer. Dat was niet omdat ze analfabeten waren, maar vooral omdat ze vonden dat de waarheid alleen geleefd kon worden en niet schriftelijk mocht worden overgedragen. Om dezelfde reden hebben ze ook geen beelden nagelaten. Het druïdisme had, evenals het oorspronkelijke christendom, het karakter van een mysterieschool.

Het is onmiskenbaar dat de Romeinse staat en later de Roomse kerk het druïdisme in west Europa hebben verdrongen. Opmerkelijk is echter dat het christendom in West Europa voor het eerst tot bloei kwam in Ierland, waar de Romeinen niet waren geweest. In vele geschiedenisboekjes wordt geschreven dat dit kwam doordat de bekende Sint Patrick de opdracht had gekregen vanuit Rome om Ierland te kerstenen. Er was in Ierland al een bloeiend christendom voordat Sint Patrick daar aan de slag ging. Hoe kan dat?

Rudolf Steiner, de grondlegger van de antroposofie, stelt in voordrachten over de Akasha Kroniek in 1923 dat de druïden in Ierland het mysterie van Golgotha dat plaatsvond in Palestina, het moment waarop de christuskracht zich verbond met de aarde, konden ervaren in het astrale licht. Die ervaring bracht hen ertoe om hun oude mysteriën vrijwillig op te geven en richting te gaan geven aan de nieuwe spirituele impuls.

Ruim twaalf jaar geleden had ik als hobby het maken van collages die bepaalde ideeën uitdrukken. Ik heb toen ook een serie collages gemaakt die de 22 grote arcana van de tarot representeerden. De bovenstaande collage stelt symbool 19 voor: de zon.

De zon is overal ter wereld een symbool voor vrolijkheid, succes, vitaliteit, levenskracht, levendigheid, vreugde, begrip, warmte, liefde, groei en roem. In spirituele zin wordt de zon wel in verband gebracht met: ‘worden als een kind’, zich steeds opnieuw verjongen,  ‘nieuw leven’,  kracht van de kinderlijke onschuld, authentieke zuiverheid, verlichting, spirituele kracht, inzicht (intelligentie). Als psychologisch archetype staat de zon voor het tevoorschijn komen van het positieve ego, nu verrijkt door de reis in de psychische diepten van de maan. De spirituele boodschap van de zon is ‘terug naar de oerbron’.

In de meeste tradities wordt de zon aanbeden als een oppergod of gezien als een belangrijke manifestatie van het goddelijke. Als lichtbron in de duisternis symboliseert hij kennis, intellect en waarheid. Als warmtebron vertegenwoordigt hij vitaliteit, hartstocht, moed en eeuwig vernieuwende jeugd. Als het meest stralende hemelobject is de zon embleem van koninklijke waardigheid en keizerlijke pracht. De zon vertegenwoordigt in de meeste tradities het mannelijke principe, maar was in Duitsland en Japan en bij veel stammen in de Keltische wereld, Afrika, Amerika, Oceanië en Nieuw Zeeland vrouwelijk.

In China was de zon een keizerlijk yang-embleem, maar werd in het pantheon van de chinese goden nooit als oppermachtig beschouwd. De meest uitvoerige zonneculten waren die in Peru, Mexico en Egypte. Omdat de Inca’s veronderstelden dat zij kinderen van de zon waren, werd de Peruviaanse zonnegod in menselijke vorm afgebeeld met een gouden schijfvormig gezicht. In de Egyptische zonnemythologie is er sprake van de zonnebark die elke nacht door de gevaarlijke onderwereld trekt, voordat hij triomfantelijk elke morgen uit de bek van een slang oprijst. In een kluchtige behandeling van dit thema verbergt de Japanse zonnegodin Amatarusu zichzelf in een grot en moet met een list worden bespeeld om weer tevoorschijn te komen.

De zon wortdt ook wel gezien als de zoon van de oppergod of als symbool van zijn manifestatie of liefde. In Griekenland was de zon het oog van Zeus, in Scandinavië dat van Odin, in Iran van Ahura Mazda (of Ormuzd), in India van Varuna en in de Arabische wereld het oog van Allah of Mohammed. De zon was het licht van de Boeddha, van de grote geest onder de indianen in Noord Amerika, van God de Vader in het christendom. Christus nam de plaats in van Mithras in het Romeinse keizerrijk als wederopstandingssymbool.

Hoe sta ik persoonlijk tegenover het vereren van de zon? Ik kan me goed vinden in de volgende uitspraak van Omraam Mikhaël Aïvanhov (een leerling van Peter Deunov): ‘Ogenschijnlijk zijn mensen ongerust dat wij zouden denken dat de zon God is. Nee, hier voor is geen reden tot bezorgdheid. God is onuitsprekelijk, onbegrijpelijk; er kan geen sprake van zijn om God gelijk te stellen met de Zon. De zon is meer een deur die leidt naar de godheid. De zon is de dienaar van God; één van zijn allerbeste…’

Kristallen en edelstenen van de zon zijn: amber, kornalijn, citrien, bergkristal, diamant en topaas.

Voedsel van de zon omvat abrikozen, alle citrusvruchten (in het bijzonder sinaasappels), dadels, vijgen, goudkleurige tarwe, noten (in het bijzonder walnoten en amandelen), olijven en olijfolie, perziken, saffraanrijst, kruidig voedsel, zonnebloempitten en mais.

Kruiden, wierook en oliën van de zon zijn: kamille, kaneel, vijfvingerkruid, venkel, harswierook, knoflook, sint-janskruid, saffraan, sandelhout, kurkuma, tijm en verbena.

Bomen van de zon zijn: amandel, es, laurier, olijf, palm en walnoot.

Tot de bloemen van de zon behoren boterbloemen, anjers, chrysanthemums, lavendel, goudsbloemen, rozen (vooral goudkleurige) en zonnebloemen.

Tot de dieren van de zon behoren: adelaar, valk, phoenix, zwaan, leeuw, ram en haan.

De kleuren van de zon zijn: rood, goud, geel en zuiver oogverblindend wit.

Bron: Jack Tresidder, Symbolen en hun betekenis.

In 2009 bezocht een record aantal van 36.500 mensen op 21 juni (de langste dag van het jaar en het begin van de zomer) het bekende prehistorische megalithische monument Stonehenge in Zuid Engeland om de zonsopgang mee te maken en te vieren. Op 21 juni komt de zon bij Stonehenge precies op achter de zogeheten heelstone. Vorig jaar was de zonsopkomst daar niet te zien vanwege een dik wolkendek, maar dat mocht de pret van vele bezoekers niet drukken.

Dit jaar, 2010, waren de weergoden gunstiger gezind. Zo’n zo’n 20.000 bezoekers vierden de zomerwende bij de beroemde eeuwenoude cirkel van enorme stenen bij heldere hemel. Onder de bezoekers bevonden zich toeristen, nieuwsgierigen en aanhangers van spirituele groeperingen. Er werd muziek gemaakt, gefeest en gedanst. Alleen bij de zonnewende krijgen bezoekers de gelegenheid om de stenen aan te raken en er tussendoor mogen lopen. De rest van het jaar is dat verboden. Stonehenge is ruim vierduizend jaar geleden waarschijnlijk gebouwd om dienst te doen als als observatorium en als tempel. Bij het ontwerp is nauwkeurig rekening gehouden met de bewegingen van hemellichamen, waaronder de zon.

De zonnewende wordt al duizenden jaren lang op vele plaatsen op aarde gevierd. Bij deze gebeurtenis, die ook bekend staat als solstitium (latijn voor zonnestilstand) bereikt de zon, vanuit de aarde gezien, de meest noordelijke of zuidelijke positie. Deze positie wordt op aarde gemarkeerd door de beide keerkringen. Eer wordt wel beweerd dat de dagen tussen het zomersolstitium en midzomer (rond 21 – 24 juni) krachtige zonnedagen zijn en benut kunnen worden om naar promotie of salarisverhoging te vragen, te solliciteren, belangrijke plannen te maken of een nieuwe start te maken.

Naarmate de zon zich schijnbaar beweegt in de richting van de noordelijke keerkring worden de dagen op het noordelijk halfrond langer, en op het zuidelijk halfrond korter. Wanneer de zon zich schijnbaar naar de zuidelijke keerkring beweegt, is dit precies andersom. De zonnewende is het moment waarop de zon precies boven de noorder- of Kreeftskeerkring dan wel zuider- of Steenbokskeerkring staat.

Het middelpunt tussen beide punten wordt bereikt als de zon precies boven de evenaar staat. Er is dan sprake van een equinox of nachtevening. Dag en nacht zijn dan overal op aarde even lang. De zomerwende of midzomer (Latijn: solstitium aestivum), die op het noordelijk halfrond in de zomer plaatsvindt, luidt het begin in van de zomer. De dag, meestal 21 juni, maar soms ook al 20 juni, is dan het langst.

De winterwende of midwinter (Latijn: solstitium brumalis), die op het noordelijke halfrond in de winter plaatsvindt, luidt het begin van de winter in. Deze dag, meestal 21 december, soms 22 december, is het kortste.

De zomerwende op het noordelijk halfrond valt samen met de winterwende op het zuidelijk halfrond, en vice versa. De datum valt niet altijd precies op de aangegeven datum, maar vaak ook op de voorafgaande dag.

De tijden van de zomerzonnewende vallen in een gewoon jaar ongeveer zes uur later dan in het vorige jaar en in een schrikkeljaar weer 18 uur eerder. Hieronder volgt een lijstje met datum en tijd van de zomerzonnewende van 2008 t/m 2012

2008, 20 juni 23.59 uur
2009, 21 juni 5.45 uur
2010, 21 juni 11.28 uur
2011, 21 juni 17.16 uur
2012, 20 juni 23.09 uur

Op internet heb ik enkele filmpjes bekeken van de festiviteiten bij Stonehenge rondom de zomerzonnewende. Ik heb geen enkele belangstelling om dat ook eens mee te maken. De enorme drukte en herrie staan me tegen. In alle rust mediteren bij zonsopgang spreekt me wel aan. De spirituele leraar Peter Deunov deed dat met zijn leerlingen tijdens conferenties in het Rila gebergte in Bulgarije. In zijn onderricht nam de zon als levend symbool van drie hoge kwaliteiten symbool een belangrijk plaats in:

• HET LICHT, dat voor intelligentie staat
• DE WARMTE, die voelbare liefde is en
• DE ENERGIE, die zuivere levenskracht uitdrukt

Peter Deunov (Beinsa Douno) zei:

De weg van de leerling is de weg van de Zonsopgang.
Dat is de weg van het eeuwig Licht – dat in zichzelf de Liefde draagt.

Op de laatste sprekersbijeenkomst in Antwerpen heb ik kennis gemaakt met een interessant beroep dat ik nog niet kende: graphic facilitator. Tijdens de receptie raakte ik in gesprek met Martine Vanremoortele van www.visualharvesting.com die werkzaam is op dit gebied. Op bijeenkomsten visualiseert zij op een kleurrijke en speelse wijze wat er wordt gezegd en gedaan. Dat kan in een notitieboek, maar ook op een groot vel papier van enkele meters breed. Deze werkwijze staat bekend als visual harvesting of visueel oogsten. Visueeel informatie verwerken creëert betrokkenheid, stimuleert creativiteit, stimuleert dialoog en bevordert focus:

• beelden helpen te zien
• beelden geven aha-momenten weer
• beelden helpen te onthouden
• beelden vatten samen
• beelden brengen het geheel bij elkaar
• beelden helpen te verbinden

Aan de sprekersbijeenkomst had Martine in haar notitiebook twee paginas gewijd. Op mijn verzoek mocht ik daar een foto van maken met mijn iPhone. Op de bovenstaande bladzijde heeft zij aspecten van mijn korte presentatie over intuïtie en de kracht van gedachten opgenomen. Een opmerking van mij die zij blijkbaar de moeite waard vond was dat gedachten sterker worden als ze je opschrijft.

Ook heeft Martine weergegeven dat ik erin slaagde om het getal dat ik in gedachten genomen en opgeschreven had te zenden naar een ontvankelijke toeschouwer, die het prompt juist raadde. Deze keer had ik het getal 63 gekozen omdat ik onlangs een interessant artikel had gelezen over de diepe symboliek van het Oudhollandse ganzenbord, waarop 63 vakjes staan.

In de onderstaande video bespreekt Brandy Agerbeck de toegevoegde waarde die een graphic facilitator kan bieden.