Rouwverwerking bij het van het verlies van huisdieren door de dood. Hoe kunnen volwassenen en kinderen omgaan met het overlijden van een huisdier als een hond, een kat, een konijn of een papegaai ?

Vandaag voel ik me gelukkig en verdrietig. Voor mij is dat een bijzondere situatie. Ik voel me vrijwel altijd gelukkig en maar heel zelden verdrietig. Gisterenavond hebben we Misty begraven in de tuin. Hij was een fantastische kater die dertien jaar een trouwe kameraad is geweest. Vorige maand werd bij hem longkanker geconstateerd. De afgelopen week at en dronk hij niet meer uit zichzelf. Voor hem was het genoeg. We hebben hem nog een poosje speciaal voer, een pasteuze massa, op een lepeltje gevoerd. Hij nam dat om ons een plezier te doen. Omdat hij ook nog nare aanvallen van benauwdheid had, heeft de dierenarts hem gisterenmiddag laten inslapen.

Misty heeft een goed leven gehad waarin hij omringd werd door onvoorwaardelijke liefde, en hij heeft de respectabele leeftijd van dertien jaar gehaald. Ik heb veel vreugde beleefd met hem. Nog nooit eerder heb ik zo’n sterke band gehad met een huisdier. Ik heb hem verzorgd, met hem gespeeld en hem geknuffeld. Hij was een kater, maar had duidelijk ook menselijke trekjes. Hij was snel van begrip en we konden met hem praten. Hieronder staat een recente foto van de held.

Ik heb vrede met de situatie, maar ik voel wel het verdriet van het verlies. En dat verdriet mag er van mij zijn. Dat heb ik wel moeten leren, want van huis uit heb ik meegekregen dat je niet verdrietig hoort te zijn. Die opvatting begrijp ik wel omdat je de pijn dan minder of niet voelt. Jezelf afsluiten voor onprettige gevoelens heeft zo zijn voordelen, maar er zijn zeker ook nadelen aan verbonden: je onthoudt jezelf van wezenlijke ervaringen van het mens zijn, en de onderdrukte gevoelens kunnen leiden tot lichamelijke en/of psychische klachten.

Ik heb wel eens gehoord dat uit onderzoek is gebleken dat de verwerking van de dood van een geliefd huisdier ongeveer een jaar duurt. Verwerking van een verlies verloopt volgens een bepaald patroon. Daarbij maakt het niet uit om wat voor soort verlies het gaat. Zo kan het gaan om het verlies van een partner door de dood of door een (echt)scheiding, het verlies van een baan, het verlies van gezondheid, het verlies van bezittingen of het verlies van een lievelingsdier.

De psychiater Elisabeth Kübler-Ross onderscheidt vijf fasen die de meeste mensen geheel of gedeeltelijk doorlopen om na een traumatische ervaring weer tot rust te komen. Deze fasen zijn niet voor iedereen even intensief en de volgorde kan ook verschillen omdat iedereen rouw op zijn eigen manier verwerkt.

  1. Ontkenning
  2. Protest of boosheid
  3. Onderhandelen en vechten
  4. Depressie
  5. Aanvaarding

Als ik vanuit de optiek van deze fasen kijk naar het sterven van Misty, zie ik de ontkenning in het vertrouwen dat het hoesten van hem wel een griepje zal zijn dat weert over gaat. Protest of boosheid heb ik bij mezelf niet waargenomen, al was het natuurlijk verre van leuk om te vernemen dat hij longkanker had. Het vechten herken ik in het voeren van het dier in de hoop dat hij nog een poosje bij ons zou blijven. Op het moment dat ik dit schijf, nu Misty gestorven en begraven is, ervaar ik een bepaalde mate van depressie, maar ook aanvaarding.

Op de website www.dierennatuurlijkgenezen.nl vond ik een goede tekst over omgaan met het overlijden van een huisdier, die ik hieronder gedeeltelijk zal weergeven. De engelstalige video onderaan dit bericht gaat ook over dit onderwerp, duurt bijna een uur en kan ik van harte aanbevelen.

Wanneer je de dood van je huisdier hebt geaccepteerd, begint de fase van het herstel. Probeer je gevoelens niet te onderdrukken, deze emoties zijn volkomen normaal en horen bij een gezond rouwproces. Alleen wanneer je jezelf een periode van rouw toestaat, zul je erin slagen de dood van je huisdier te verwerken en zal het verdriet langzaam slijten. Het is normaal dat je je de eerste dagen niet lekker en neerslachtig voelt. Depressieve gevoelens kunnen zich uiten door huilen, lusteloosheid en slapeloosheid. Andere symptomen zijn verminderde eetlust, gevoelens van wanhoop en hulpeloosheid, hoofdpijn en vermoeidheid.

Er zijn mensen die hun huisdier ruiken, horen of voelen dat het dier langs hun handen of benen strijkt. Mijn ervaring is dat ze er dan ook daadwerkelijk kunnen zijn. Dieren die overgegaan zijn kunnen gemakkelijk van de ene dimensie naar de andere gaan en daardoor af en toe gewoon eens even komen “buurten”. Na verloop van tijd kunnen deze ervaringen verdwijnen. Kinderen hebben vaak een hechte band met hun huisdieren en het kan dan ook voorkomen dat kinderen het overleden huisdier gewoon no zien lopen en ook reageren alsof ze er nog zijn. Kinderen kunnen nog heel gemakkelijk contact hebben met gene zijde, dus zeg niet tegen kinderen dat het niet bestaat. Dieren spelen een belangrijke rol in de emotionele ontwikkeling van het kind en bieden vriendschap, genegenheid, zekerheid en stabiliteit.

De reactie op het overlijden van een huisdier is niet alleen afhankelijk van de diepte van de band met het dier. Ook de leeftijd, de levensbeschouwing en de manier waarop de omgeving omgaat met de dood zijn belangrijke factoren. Kinderen jonger dan vijf jaar begrijpen meestal niet wat doodgaan eigenlijk is. Ze begrijpen wel dat er iets naars aan de hand is, maar zij gaan ervan uit dat deze toestand van voorbijgaande aard is, en dat het dier binnenkort terugkomt. Kleine kinderen hebben nu extra aandacht en steun van hun ouders nodig.

Kinderen tussen vijf en negen jaar begrijpen dat de dood onvermijdelijk en definitief is en bij het leven hoort
. Juist omdat zij het begrijpen is het belangrijk dat zij uiting kunnen geven aan hun gevoelens van verlies en verdriet. Geef uw kinderen nooit de indruk dat zij te klein zijn om te begrijpen wat er is gebeurd.

Kinderen ouder dan negen jaar weten meestal wat dood en rouw is. Zij voelen hetzelfde als volwassenen. Kinderen hebben echter vaak meer moeite om de dood van hun dier te verwerken. Hun rouwverwerking kan soms zelfs lichamelijke klachten of gedragsstoornissen tot gevolg hebben. Zij kunnen net als volwassenen symptomen van depressie vertonen. Ook slaapstoornissen of andere problemen als bedplassen, nachtmerries of concentratiestoornissen komen voor.

Het is belangrijk dat uw kind uiting kan geven aan zijn gevoelens. Soms helpt het wanneer het kind gedichten schrijft of tekeningen maakt. Wees in ieder geval eerlijk over de dood van het dier. Gebruik begrijpelijke taal en laat het kind deelnemen aan de rouwperiode binnen het gezin.

KLIK HIER VOOR HET GEDICHT ‘DE REGENBOOGBRUG’

Advertenties
Explore posts in the same categories: bewustwording, communicatie, gezondheid

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

You can comment below, or link to this permanent URL from your own site.

761 reacties op “Rouwverwerking bij het van het verlies van huisdieren door de dood. Hoe kunnen volwassenen en kinderen omgaan met het overlijden van een huisdier als een hond, een kat, een konijn of een papegaai ?”

  1. Elsa Says:

    Dank u wel voor uw website. Hier heb ik tenminste wat aan. Zelf mijn kater, niet ‘huisdier’, maar iemand met een eigen ziel, moeten genade tonen door hem te laten inslapen.. zwaar suikerziekte en in het allerlaatste stadium. De omstandigheden waren niet optimaal. En dit doet me twijfelen aan mijn keuzes die ik gemaakt heb voor hem.. Ik heb hem nl overgedragen aan mijn ouders, want daar had hij een eigen tuin en in mijn nieuwe appartement niks. Ach, een heel verhaal. Maar puntje bij het paaltje is dat ik hem er niet mee terug heb. En uw website helpt me toch bij een stukje rouwverwerking. Dank u


    • Dag Elsa,

      Dankjewel voor je reactie.
      Onlangs heb ik een ander bericht geschreven over hetzelfde onderwerp op mijn nieuwe weblog:

      http://www.arendlandman.nl/2010/11/gedicht-de-regenboogbrug-geeft-troost-bij-verliesverwerking-van-geliefd-overleden-huisdier/

      Je hebt de goede keuzes gemaakt, want je hebt steeds het belang van je kater voorop gesteld. Ik wens je veel sterkte met de verwerking van het verlies.

      Hartelijke groet,

      Arend Landman

      • Marie-Thérèse Van Roosbroeck Says:

        Gent, 27 oktober 2013
        Goede morgen meneer Landman en vele lezers van uw website.
        Rouwen om dierbaren. Mens en dier.
        De maatschappij kan hard zijn in die verwerking.
        Enkele jaren terug is Miekske” een malthezer ingeslapen bij een dierenarts. Die hond was geschopt op zijn kop tijdens een wandeling die ik maakte in het natuurgebied Bourgoyen Ossemeersen te Mariakerke Gent. Nadien had Miekske epileptische aanvallen.
        Ik heb veel tijd gestoken in de mogelijke genezing. Hij had kankerbollen. Ik ben geslaagd in die healing. Die hond is nog meegeweest naar Zwitserland waar mijn zoon woont. Uiteindelijk was het heel moeilijk omdat hij pijn had en j honger had. Op een nacht ging ik met die hond buiten en hij huilde. Ik had aan de dierarts gevraagd of ikzelf kon kiezen wanneer mijn hond mocht inslapen.
        Nu het spijtige aan die historie is dat dokter Beekman aan mij vroeg om onmiddellijk en cash te betalen. Dat heeft gezorgd dat ik honger heb geleden en wel om twee redenen. Moreel en financieel.
        Iedere mens heeft zijn of haar manier om verdriet te plaatsen.
        Ik vind dat de maatschappij dikwijls wat mij betreft weinig plaats geeft voor wat het ‘hart’ betreft.
        Mijn geburen slaan naar mijn duiven. Zodoende vind ik af en toe een doodde duif op mijn terras. Ik kan dat aankaarten en instanties aanschrijven. Het leven komt niet terug.
        Een kat is jaren geleden geschopt en wel door een fietser. Het diertje is thuis komen sterven.
        Andere dieren zoals een hamster en gezin zijn door mijn broer bewerkt met ether om in de beerput terecht te komen.
        Een konijntje, albino dat ik gekregen had in Vlissingen voor mijn verjaardag, werd bij een schoolvriendinnetje achter gelaten omdat we op vakantie gingen. Bij thuiskomst was dat dier dood. Sommige mensen vinden het leuk om dieren letterlijk dood te slaan.
        Financiele middelen spelen een rol in afscheid nemen.
        Men kan op het hart trappen van de mens. Dat weet ik zeker.
        Ik ben bovendien slachtoffer van seksuele vergrijpen en ik probeer in dit alles een goede middenweg te vinden.

        Ik heb hier thuis een dwergkonijnenfamilie. Philippo geraakte zwanger van haar vriendje Lakey. In dat samenzijn werd een jongske geboren Levi. Dat diertje wou voeding en de moeder had voeding. Het is echter zo dat men mij verplichtte om mijn duiven die ik had gered geen eten en geen drinken te geven.Dit was gemeld door een verantwoordelijke van het sociaal verhuurkantoor Woningent. Levi is na drie dagen overleden verhongerd en verkleumd van de koude.
        Op mijn terras zitten de duiven die af en aan vliegen. Het gebeurt dat ik de konijnenhokjes buiten zet en dat duiven soms op bezoek gaan bij de dwergkonijnen.
        Ik wens de harmonie van mijn dieren niet te verstoren. Neen.
        Ieder levend wezen heeft recht op eten en/of drinken.
        Hoe kan men anders de honger in de wereld uitbannen tegen 2015.
        Mijn huidige Hond Isabi is onlangs verkracht door een loslopende malthezer.
        Ik heb hierover ook klacht neergelegd.
        Soms gebeurd het dat ik ‘gedoodde’ dieren laat belanden in de vuilnisbak omdat ik niet de financiele middelen heb.

        Ik wens u een heel prettige zondag,
        Marie-Thérèse Van Roosbroeck
        ’t Kofschip
        Brugsesteenweg 2013
        9000 Gent

    • copmans sonja Says:

      wat ik hier juist vind is een grote gelijkenis,onze poes kater noemde ook misty,werdt ook juist 13 jaar en is gestorven op 21 mei 2013.het was gewoon ouderdom,hij wou ook niet meer eten.en weet je hij lijkt juist op deze foto van misty poes,hij is het echt,dat er zoveel gelijkenis is dat is toch geen toeval.er is echt een poezenhemel hoor.wij hebben hem laten cremeren en prachtig hartje urne gekozen,zo komt hij terug naar huis.zijn baasje glen,mama papa en de 5 kattinnekes missen hem.

      • Nadine Says:

        Dank je wel voor al deze artikels en reacties. Hier heb ik iets aan. Gisteren onze trouwe lieve kater laten inslapen. Mijn Tijgertje is 17 jaar geworden en de laatste 2 jaar had hij nierfalen. Met medicatie en aangepaste voeding lukte het aardig. Maar de laatste 10 dagen ging hij pijlsnel achteruit. Hij at en dronk bijna niet meer en vermagerde zienderogen. Einde van vorige week was het nog een hoopje ellende. Zijn nieren waren verschrompeld en op zijn rug kreeg hij een kankergezwel. Mijn beestje nog meer laten afzien kon ik niet. Ik heb ontzettend veel verdriet maar ben dankbaar dat ik hem zo lang bij mij mocht houden. Rust zacht mijn beestje.

  2. Shannon Kop Says:

    Mijn kat is gisteren overleden.
    ik kan er niet goed mee omgaan en huil nog vaak.
    maar door dat ik dit heb gelezen denk ik, Ik kan niet heel de tijd verdrietig zijn.
    ik vind het erg goed van u hoe u hiermee bent omgegaan. Ik ben nog maar 13 en mis mijn kater super erg. maar weet nu wel hoe ik er beter mee kan omgaan

    Groetjes,, Shannon Kop

  3. Jolanda Says:

    Mijn kater van bijna 21 jaar is precies een week geleden overleden. Hij was ziek en ik heb hem moeten laten inslapen. Dat was erg zwaar. Ik mis mijn maatje, want dat was hij echt na zoveel jaar. Dus Shannon, het is heel normaal dat je nog veel huilt. Dat doe ik ook en dat moet je ook gewoon laten komen.
    Mijn band met mijn kat blijft altijd, alleen is hij er niet meer fysiek. Maar ik voel hem de hele dag om me heen. Ik let goed op tekens die ik van hem krijg zoals een foto van hem die ineens op de grond valt. Dat geeft mij ook troost. Veel sterkte iedereen die zijn vriendje moet missen…

  4. Françoise Says:

    Onze kat Wizzy is gisteren overreden en bij de dierenarts gestorven. We hadden ze pas 2 jaar maar ze hoorde zo bij ons gezin. We hebben ze hier begraven in de tuin onder een struik waar ze graag lag wanneer de zon scheen. Ze werd gewikkeld in een blauwe deken waar ze zo gehecht aan was met een snoepje erbij. Ik wist niet dat ik haar zo zou missen. We kunnen gelukkig met de kinderen vooral de jongste erover praten of gewoon huilen. Maar het doet zo’n pijn. Als ik ze niet had buitengelaten zou het misschien niet gebeurd zijn. Maar ze wilde altijd buiten. Ik weet het niet. Ik weet wel dat het ontzettend pijn doet en dat we ze zo hard missen, onze kleine deugniet. Overal in huis denk je dat ze er is ofwel op de vensterbank om binnen te komen of bij het bureauvenster. Ze is gewoon te vroeg gegaan.
    Als we ze nog 1 keer konden zien en knuffelen en strelen. Bedankt voor deze site, het doet deugd het eens te kunnen schrijven.

  5. lili Says:

    hallo,

    min kat is op vrijdag de 13de dood gegaan
    en ik zit er nog steeds mee
    ik huil de heledag en op school huil ik in me zelfs
    soms spat er prongeluk een traantje uit.
    dit was mijn eerste huisdier hij was altijd vrolijk bezig.
    maar die nacht werd hij vermoordt door iemand die van dieren haat
    hij sloeg op het hoofdtje en op het buikje
    me vader had hem gevonden en had direct naar huis gebracht
    toen ik hem zag leek hij op een pop!
    ik begon hard te huilen ik aaide hem en hij was hard en koud….. maar bij het buikje was het koud de volgende morgen was hij helemaal koud en hebben we hem buiten in de tuin begraven
    ik mis hem nog steeds mijn kleine katertje 😥

  6. karin ter schiphorst Says:

    ik ben in 6 mnd 3 kids..katten van mij verloren en ik trek het niet meer…

    • Margreet Spoler Says:

      Lieve Karin,
      wat verschrikkelijk het verdriet om 3 dierbaren te verliezen in zo’n korte tijd,kan me goed indenken hoe groot je verdriet is,zelf hebben we onze 1e noorse kat met bijna 15 jr moeten laten gaan,het benauwd me de gedachte dat een volgend afscheid van een van onze andere katten er dit jaar op zou volgen,onze vorige kat moesten we 3 jaar geleden laten gaan,maar dat verdriet en gemis is er nog steeds.
      Ik wil je heel veel sterkte wensen bij het verwerken van dit verlies,en dat de mooie herinneringen op den duur het verdriet verzachten.
      Liefs Margreet

    • angelique Says:

      ben zelf aan het googelen geslagen voor troost. In september mijn poes moeten laten inslapen en vandaag een week geleden is mijn allerliefste kater doodgereden. Ben er stuk van. Ben met heel veel ellende achter me uit het buitenland vertrokken (met mijn 5 katten) om me weer in nederland te vestigen, daar is er nu nog slechts eentje van over. Ben ook dezelfde persoon niet meer…

      • Gerri Says:

        Lieve Angelique,

        Ik kan me voorstellen hoeveel leed je hebt geleden. En de enige echte vrienden waren jouw katten gedurende die vreselijke periode. Nu heb je van 4 van hen afscheid moeten nemen en dat valt helemaal niet mee. Sterker nog, geef jezelf de tijd om te rouwen. Zoals al eerder gezegd is in deze blog is, dat soms het verlies van een huisdier moeilijker te verwerken is dan het verlies van een mensenvriend. Schaam je daar niet voor. Denk alsjeblieft aan de mooie herinneringen die je hebt aan de 4 rakkers. Zij zijn niet voor niets deel geweest van jouw leven. Zij hebben jouw leven inhoud gegeven. Koester de zoete herinneringen Angelique, wij weten wat je moet doorstaan.

        Gerri

  7. Diana Says:

    Ik heb mijn laatste Golden Retriever 9 maanden geleden in moeten laten slapen en ik kan er nog steeds niet mee omgaan, ik wordt er af en toe wanhopig van! Mensen zeggen dat ik een andere hond moet nemen.Aan de ene kant denk ik: je hebt gelijk, maar aan de andere kant moet ik er nog niet aan denken!
    Ik wil me zo graag weer beter voelen maar het lukt me niet. Alles wat ik meegemaakt heb met hem, ook wetende dat het einde er aan zat te komen, ik kan het niet van me afzetten! Terwijl hij de prachtige leeftijd van 14 jaar en 3 maanden bereikt heeft!
    Wat moet ik hiermee??


  8. Hallo Diana,

    Dankjewel voor je bericht. Het is heel normaal dat je nog steeds verdriet hebt van het verlies van je hond. Wat moet je daarmee? Ik denk dat je moet accepteren dat het zo is. Het gaat over, al zul je hem natuurlijk nooit vergeten. Dat alles heeft wel tijd nodig. Ik zou zeker een nieuwe hond nemen, maar pas op het moment dat je eraan toe bent.

    Sterkte,

    Arend.

  9. minke Says:

    bedankt voor het hier neerzetten van deze film. Ik moet altijd al huilen bij dierenleed in films of lezen dat iemand anders zijn huisdier is overleden. En afgelopen nacht heb ik mijn 18 jaar, 2 maanden en 2 dagen oude poes laten inslapen. Ik hoop dat zij ook zichzelf kenbaar maakt zoals in de film te horen was want ik kan niet zonder haar.

  10. Judith Says:

    Ik heb gisteren mijn vriendje Peer moeten laten inslapen, die ik 16 jaar geleden als kitten heb gehaald. En ik mis m zo erg. We hebben wel alles gefotografeerd van het begin van de dag, tot het grafje toe. Ook in het doosje waarin hij ligt hebben we een gedichtje gedaan, ik heb een plukje haar afgeknipt en in een doosje gedaan, dit soort kleine dingetjes helpen al bij het accepteren dat je vriendje er niet meer is, ik heb er echt wat aan gehad, ookal komt hij er helaas niet mee terug. Het verdriet zal nog wel even duren. Maar ook dit helpt, erover praten, schrijven, stop het niet weg. Sterkte voor iedereen die dit helaas croeg of laat moet meemaken. Judith

  11. Maria Says:

    Vorige week dinsdag heb ik mijn poes Luna laten inslapen. Ze werd 7 en half jaar. Zij was geboren zonder borstbeen en had een dikke luchtbobbel op haar borstje. Dit was ontdekt tijdens haar steralisatie door de DA. Hij wist niet wat hij hiermee aan moest en heeft het zo maar gelaten. Wel zei hij dat het een zorgenkatje zou worden. Nu had zij daar niet echt veel hinder van in haar leventje, ze was speels, at en dronk goed en het was mijn knuffie. Wel had ze regelmatig last van haar blaas. (blaasgruis en blaasstenen) Ook was ze wel snel vermoeid en zag je haar zwaar ademhalen, maar ze kon hier gewoon mee leven. Tot vorige week dinsdag, ik ga s’morgens naar mijn werk en was er nog niks aan de hand, voor die tijd had ze nog gewoon bij haar brokjes gegeten. Toen ik thuis kwam zei mijn vriend dat Luna in de kattebak zat en bleef zitten, ik dacht, nee niet weer haar blaas he?(was het dat maar geweest) Ik pakte haar eruit en ze miauwde hevig. Ik zag al dat het niet goed leek, haar oogjes stonden groot en haar bekkie stond open met tongetje eruit. Ik legde haar op de bank waardoor ze weer hevig zat te mauwen. Ik zei dit is niet goed en pakte haar op en zijn toen naar de DA gegaan. Op de behandeltafel voelde de DA aan haar buikje en vond deze vol en dik. Ze zei dat ze al in shock was en wilde nog wel onderzoeken doen maar kon mij geen garantie geven dat ze zou blijven leven. Toen heb ik die zeer moeilijke beslissing moeten maken. Ben er nog kapot van, doe niks dan huilen en ze zit zo vreselijk in mijn hoofd. Ook haar broertje (katje uit 1 nest) is van slag. Loopt te mauwen door het huis, vraagt veel aandacht en slaapt ook meer. Wij hebben ons maatje onze knuffie verloren en we missen haar. Ze was zo lief en ondeugend, vroeg veel aandacht en we konden saampjes zo lekker knuffelen. Nu is het zo stil in huis. Ik denk dat het heel lang duurt dat wij hierover heen zullen zijn. Enige wat ik nu nog van haar heb zijn herinneringen op foto en ik zal haar altijd in mijn hart meedragen.

  12. Nathaly Says:

    Ik heb mijn hond op 4 december moeten laten inspuiten, ze wou niet meer eten of drinken en had kanker..
    Was heel pijnlijk voor me, mijn lieve meid was 15 jaar bij mij..
    Nu zijn we 8 maanden later en nog steeds ween ik elke dag..
    Smorgens heb ik geen zin om op te staan, zo hard mis ik mijn lieve meid. We hadden een puppy gekocht toen mijn lieve Yorca er nog was, maar het is niet hetzelfde. Het voelt verkeerd aan..
    Mijn glimlach is sindsdien weggebleven, en niet meer teruggekeerd.. Soms vraag ik mijn eigen af wat er mis is met me..
    Heb ik wel de goede beslissing genomen?
    Ik weet het allemaal niet meer… 😦

  13. carla Says:

    Afgelopen Maandagmiddag heb ik mijn lieve poes Desje in laten slapen op de geweldige leefijd van 18 jaar…maar wat heb ik een pijn en verdriet en wat mis ik mijn meisje…ik wil haar nog zo graag knuffelen en vertroetelen…ik weet dat het beter is voor haar en dat ze uit haar lijden is verlost maar ze was en is mijn allesie…de dagen zijn leeg en er komt niets uit mijn handen…dag meisje ik mis je zo…

  14. Marcel Slot Says:

    Ook ik heb afgelopen week mijn kat moeten laten inslapen, het was een mooie heilige birmaan, hij kreeg problemen met de nieren at en dronk niet meer en op een gegeven moment werd het lijden, toen heb ik hem naar de dierenarts gebracht en die constateerde ook kanker in de buik, en is daarna op advies van de DA ingeslapen, hij is wel mooi 17 jaar en 10 maanden geworden, en heb er nog 1 van dezelfde leeftijd, maar die is nu gestrest nu hij zijn broertje moet missen, en ook ik ben totaal van slag en huil er ook om, en dat moet er uit want ik ben wel een trouwe vriend verloren.

  15. Gerri Says:

    Op 2 september heb ik mijn lieve schat Sunday in moeten laten slapen. Meer dan 13 jaar lang hebben we lief en leed gedeeld. Zij was de drijfveer in onze onwrikbare vriendschap binnen de familie. Als lieve tienerpup kwam ze vanuit het dierenasiel en het was op slag liefde op het eerste gezicht bij iedereen.
    Sunday had kanker, gevolgd door uitzaaiingen. We wisten wat de prognose zou zijn en wilden haar de pijn besparen.

    Maar ik mis haar zo erg. Ik kan het ook niet hebben als men zegt dat ik maar gauw een nieuw hondje moet nemen. Ik zeg toch ook niet tegen een weduwe dat ze maar snel een nieuw vriendje moet nemen?
    Ik heb zowel mijn moeder als mijn vader verloren en dat was een intense diepe pijn. Het verlies van van mijn lieve Sunday ervaar ik precies hetzelfde.

    Ik voel me vooral schuldig omdat ik denk dat ik niet voldoende voor haar gedaan heb. Vooral het ‘had ik maar zus, of had ik maar zo…’. Het laat me niet los.
    Maar ook ik hoop dat er een dag komt waarop ik met een opgetogen blik naar een regenboog kan kijken en dan bedenk dat mijn lieve schat van boven kwispelend op me neer kijkt…

    Tot ziens mijn allerliefste vriendinnetje… xxx

    • angelique Says:

      lieve Gerri,

      Laat dat schuldgevoel varen. Er was duidelijk geen alternatief voor je lieve Sunday. Meer nog dan het feit dat we onze lieve dieren ee goed leven kunnen bieden, moeten we ergens dankbaar zijn dat we ze een “goede” dood kunnen bieden. Mensen moeten jammer genoeg vaak respectloos en vol pijn op het einde wachten om allerlei religieuze en?of ethische redenen. Ik kan alleen al door het lezen van je vele antwoorden wel nagaan wat een lief en gevoelig persoon je bent.

      Ik heb zelf jaren een vreselijk schuldgevoel meegedragen, omdat de dood van onze eerste boxer me veel meer aangreep dan de dood van mijn oma, die bij ons inwoonde, een jaar eerder. Ik moet een jaar of 10 geweest zijn en door schaamte is dat pas jaren later door een goed gesprek met mijn moeder uit de wereld geholpen.
      Nu interesseert het me niet meer of iemand vind dat het lang genoeg geduurd heeft. Ik huil nog steeds tranen met tuiten vanwege Diego en net zo hard om tal van de berichtjes die ik hier lees. Zou ik echter onverschillig willen zijn? NOOIT!!

  16. leon Says:

    Ikzelf had een vlinderhondje wat van pup af aan bij me was.
    Het was 14 jaar mijn maatje, mijn steun en toeverlaat.
    Alles wat ik mee heb gemaakt heeft zij ook meegemaakt. iedere avond als ik thuis kwam van werk kwam ze kwispelend en rennend van blijdschap op me af.
    Ze is ziek geworden en binnen twee dagen heb ik afscheid van haar moeten nemen op 25 juli dit jaar.
    Nu is er niets meer als ik thuis kom……..koud, stil en leeg
    Ik woon alleen dus de strijd is extra moeilijk.
    Ze heeft een mooi graf bij mijn moeder…..
    Iedere dag is het voor mij nog erg moeilijk.
    Voor iedereen die zijn huisdier verloren heeft erg veel sterkte toegewenst…..

  17. Ingrid Says:

    Op 20 september vond mijn man onze kater dood buiten op de oprit bij ons huis. Ruim 2 uur ervoor was er nog niets aan de hand, hij wilde naar buiten en niet naar binnen toen ik naar mijn werk vertrok. Hij was 14 jaar, dus rationeel gezien een mooie leeftijd, maar zijn plotselinge dood komt hard aan, hij was nog zo vief. Het gemis is zo groot. Zijn dood komt in een zwaar jaar, waarin ik zelf een schildklieroperatie heb moeten ondergaan, een vriendin en een schoonzus verloor aan kanker, met werk in totaal nieuwe stressvolle situatie ben gekomen en onze oudste poes hebben moeten laten inslapen. Dit nieuwe verdriet erbij is bijna niet meer te behappen. Het geeft me wel troost, als ik hier lees dat anderen ook dit verdriet ervaren bij het verlies van hun huisdier. Weten dat ik hierin niet alleen sta, maakt minder eenzaam.

    • Mary Says:

      Acht jaar geleden was mijn poes van drie jaar lekker aan het spelen op de schoot van mijn zoon en terwijl ze van zijn schoot af sprong gilde ze heel hard tot drie keer toe en viel toen dood neer..ik ben drie maanden volledig depressief geweest en afgelopen maandag heb ik mijn kat van 14 jaar laten inslapen omdat na een aantal onderzoeken bleek dat ze uiteindelijk toch kanker had..in haar buik en keel.
      Ik kan het niet uit mijn hoofd zetten en zie steeds weer hoe mager ze was en hoe wanhopig ze de hele dag wilde eten maar gewoon niets binnen kreeg terwijl ik al constant met haar naar de dierenarts ging om te vragen of er soms meer aan de hand was.
      Eerst zei hij..het is haar gebit maar ze is nog te zwak om er iets aan te doen.
      De een na laatste keer zei de d.a…dat het haar schildklier was dus gaf hij maar pilletjes waar het diertje doodsbang voor was omdat het pijn deed,,eten kon ze ook niet normaal meer..ze legde haar linkerwang in de bak en probeerde het op een of andere manier naar binnen te schuiven maar dat ging niet dus ik weer terug naar de dierenarts maandag.
      Ik had gezegd..u moet haar helpen aan haar gebit ondanks het risico maar zo kan ze niet door blijven gaan dus zei hij ik onderzoek haar wel eerst en dan bel ik u als het toch foute boel is.
      Dat deed hij dus ook na een uur en toen bleek dat ze toch kanker had en dat het het beste was om haar te laten inslapen…ik was en ben kapot..ik kan al drie dagen bijna niet stoppen met huilen en ben zoooo bang dat mijn kat van 17 binnenkort ook gaat omdat zijn hartje zo ruist en hij is nu ook een beetje depressief door het verlies van zijn vriendinnetje waar hij 14 jaar mee optrok

      • Gerri Says:

        Lieve Mary,

        Het raakt me elke keer weer te moeten horen hoe zwaar het verlies van onze kleine lieve viervoetertjes te verwerken is. Je hebt eerst dat vreselijke verlies van je eerste kameraadje moeten verwerken en ja, daar kun je enorm depressief van worden. Vaak denk je dat anderen het niet begrijpen en daarom zijn hun -goed bedoelde- adviezen ook vaak van geen waarde, of niet op hun plaats. Eigenlijk wil je gewoon vastgehouden worden en huilen, en hopen dat de ander het helemaal begrijpt.
        Nu heb je weer een trouw vriendinnetje moeten afgeven en de angst om de ander is dan groot.
        Ik wens je heel veel sterkte toe Mary, en ik hoop dat je hier even wat troost kunt vinden (((hugs)))

    • ik Says:

      Beste Ingrid,

      Wat een herkenbaar verhaal. Gister, na een gezellig dagje uit, komen we thuis aanrijden. De telefoon gaat. Onze kater van 6 jaar is ggevonden. Aangereden? Vraag ik…maar nee…onze Tijger is dan al dood. Nog geen vijf minuten later brengt de dierenambulance onze lieverd thuis. Zo onverwacht….elk moment van de dag dat ik ging zitten lag hij op schoot. Nu is mijn schoot leeg, zn mandje weg en de voerbakjes opgeruimd. Wat een pijn… ik voel me troosteloos en boos. Onbegrip ook…wie heeft hem aangereden, hebben ze het gemerkt? Waarom, op die plek waar nooit iemand rijdt, midden in de nacht…zo stom toeval, verkeerde plaats en tijd… hebben ze het niet gemerkt, of zijn ze doorgereden? Waarom is Tijger niet gewoon lekker binnen gebleven? Ik verwijt mezelf dat ik de liefde van een kat te gewoon heb gevonden, niet genoeg heb genoten. Wil m zo graag nog een x op schoot hebben….

      • Ingrid Says:

        Beste ‘ik’,
        Ik lees je reactie nu pas.
        Wat erg dat jullie Tijger zo plotseling hebben verloren. Wat een leegte geeft dat toch, in huis en hart. Vaak denk je dan inderdaad ‘wat als…’. Dat is zo begrijpelijk, maar het heeft geen zin, je kwelt jezelf ermee. Het is gebeurd en je kunt het niet meer veranderen.
        Wat kan je naar je dier verlangen hè, nog 1x op schoot hebben en kunnen knuffelen.
        Ik heb ervaren gedurende alle jaren dat ik katten heb mogen verzorgen, dat ik met iedere kat weer een mooie, unieke band kon opbouwen. Dus is mijn raad aan jou: als je er aan toe bent, geef je liefde dan ooit weer eens aan een ander dier. En geniet opnieuw van dat bijzondere contact.
        Heel veel sterkte!

    • angelique Says:

      lieve Ingrid,

      Ik lees ook nu net je bericht. Ik ben een tijdje weggeweest, maar wilde vandaag weer even de tijd er voor nemen om stil te staan bij al het verdriet dat we hebben om het verlies van een zo geliefd mede-huislid…
      Het is vandaag 12 weken geleden dat Diego dood gereden is. En terwijl er 2 kaarsjes bij zijn foto branden, zoals elke dinsdag sinds die afschuwelijke dag in november, probeer ik niet te denken (tevergeef echter) aan het moment dat de gemeente plansoendienst bij mij aanbelde met de vraag “u bent toch een zwarte kat kwijt?”, waarop een collega met een zwaai een vuilniszak vanuit de pick-up te voorschijn toverde en mijn lieve schat aan een achterpoot aan mij toonde met de vraag: “is het deze soms?” Ik kan me nu alleen nog herrinneren dat ik hem in mijn armen nam en bij de voordeur mijn benen het begaven… De rest van de dag is een vage vlek in mijn geheugen. Er zijn nu pas momenten dat ik het begin te beseffen, echt te beseffen. Maar de pijn is nog steeds niet te beschrijven. Heel veel sterkte, ik hoop dat je kracht en moed put uit deze site, zoals het die biedt aan zovelen van ons.

      Angelique

      • angelique Says:

        Eigenlijk bedoel ik dit bericht voor IK, hoewel het natuurlijk net zo goed voor Ingrid en alle anderen bedoeld is die op deze manier hun dier verloren…

        Angelique

      • C johnn Says:

        Ik ben door verdriet op dit site beland weet niet waar ik moet zijn misschien kan iemand me helpen ben mijn hond een paar weken kwijt dood gebeten door een andere hond het doet gewoon heelvlees pijn kon geen afscheid van hem nemen zit in biutenland bij mijn moeder door haar ziekte voor het eerst heb ik hem achter gelaten voor mijn man nu is hij dood ik zie hem niet meer waarom mijn kleine prins Kelly mama mis je vreselijk

      • Gerri Says:

        “C johnn Zegt:

        21/07/2012 bij 23:34

        Ik ben door verdriet op dit site beland weet niet waar ik moet zijn misschien kan iemand me helpen ben mijn hond een paar weken kwijt dood gebeten door een andere hond het doet gewoon heelvlees pijn kon geen afscheid van hem nemen zit in biutenland bij mijn moeder door haar ziekte voor het eerst heb ik hem achter gelaten voor mijn man nu is hij dood ik zie hem niet meer waarom mijn kleine prins Kelly mama mis je vreselijk”

        Lieve C,

        Wat vreselijk voor je, om zo het tragische nieuws te hebben moeten vernemen over Kelly. Ik haal uit je woorden dat je enorm gek op hem moet zijn geweest.
        Je bent al enkele weken in het buitenland vanwege de zorg over je moeder terwijl je zelf volledig overmand wordt door verdriet. Ik kan me zo je eenzaamheid in deze diepe rouw voorstellen. Dat is heel hard en intens verdrietig C.
        Voel je niet schuldig over hoe het gebeurd was; je was er immers niet eens bij. Je zorgde op dat moment al voor iemand en dat kan ik alleen maar prijzen.
        Wij allen, hier op deze blog, voelen met je mee, weten wat je nu moet doormaken. Weet dat je er niet alleen voor staat C, wij zijn hier met je.

        Lieve C, heel veel sterkte meid

        Liefs,
        Gerri

      • Linda Says:

        Lieve C,
        Wat Gerrie hier al zegt, hoe ons huisdier, vriend, kind, maatje ook overleden is. Jouw verhaal dat je geen afscheid hebt kunnen nemen is ook zo vreselijk verdrietig…. En dat je zo veel huilt, doe maar. Is goed, En voel je niet schuldig. Maar is snap het heel goed. Ik voel me ook nog steeds schuldig over het heengaan van mijn kat. Dat is ons gevoel voor onze dierbare huisdieren. M.i. zijn ze altijd en eeuwig dierbaar en heel gek ik voel me sons nog veel verdrietiger dan om mensen die overleden zijn. Huisdieren staan vaak zo dichtbij je, dichterbij dan soms mensen kunnen komen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb ook nog steeds heel verdriet over mensen (die zelfs nog leven, maar ook diegenen die dood zijn) Wij allemaal op deze blog leven zo met elkaar mee en gewoon een luisterend oor is (is mijn ervaring) al een stukje verwerking. Zo heeft ieder idd zijn eigen rouwproces. Neem daar de tijd voor, praat erover, jank, schreeuw of whatever.
        Ik denk dat een plekje waar je heen kan gaan helpt.. en foto’s. Ik ga mijn Tilly (zit nu in blik) denk ik ook uitstrooien. Ik was er niet zeker van, of ik haar nu bij me wilde houden of niet. Ben er nog steeds niet uit. OVer twee weken krijg ik een nieuwe kitten, ik vond zelf dat het tijd was.. maar nogmaals dat is ieder voor zich. Tilly was mijn allerliefste poezenkind ever en niemand kan haar vervangen.
        Hoop dat je iets hebt aan dit verhaal, al is het zo anders dan het jouwe…!! Veel sterkte….xxxxxxxx

  18. Gerri Says:

    Ja, ik merk dat er op een bepaalde manier een taboe over rouwverwerking om een huisdier heerst. Je durft het zelf vaak niet eens aan te geven. Je moet naar je werk, maar je schreeuwt het uit van binnen. Je bent niet in staat om te gaan werken, maar een overleden huisdier ‘is geen reden’ om je af te melden. Het is hartverscheurend. Toch heb ik vanavond, tijdens mijn dienst, een gesprek met een collega gehad. Hij heeft niets met huisdieren, maar hij was geschokt en oprecht begaan met mijn verhaal. Hij wist niet dat zo’n verlies zo een enorme impact op iemand, of zelfs een gezin, kon hebben. Al met al was het een goed gesprek en dat verzachtte de pijn die ik nog steeds voel.
    Ik schreef eerder dat het verlies van mijn lieve Sunday even hard aankwam als destijds het verlies van mijn ouders met wie ik een hele goede band had. Ik sprak toen niet geheel de waarheid… Sunday’s verlies is zwaarder te verwerken.

    Ik heb wel heel veel aan mijn dierenarts gehad. In gesprekken met hem durfde ik dat ook toe te geven, te huilen, en mijn schuldgevoelens uit te spreken. Hij heeft mij enorm gesteund in het verlies.

    Ik wens ons allen heel veel sterkte met het verlies van ons geliefde huisdier. Koester de herinneringen… (((hugs)))

    • Ingrid Says:

      Beste Gerri,
      Wat jij beschrijft herken ik. Als je dier overlijdt, dan moet je maar vooral zo “normaal” mogelijk doorgaan en krijg je geen tijd voor verwerking en rouw. Alleen de mensen die zelf zoiets hebben meegemaakt en hetzelfde verdriet kennen, beseffen wat de impact is. En gelukkig zijn die mensen er ook!
      Ik begrijp de zwaarte van je verlies van Sunday, de pijn die je in je hart voelt. Ik hoop zo dat als er na de dood nog iets is, we al onze geliefde mensen én dieren mogen terug zien. Wens je veel sterkte in alle moeilijke momenten.

  19. Suki Says:

    Mijn kat is deze nacht overleden. Hij was slecht 3 jaar oud. Hij was zo een actieve en speelse kater. echt een deugenietje. Gisteren nacht begon hij ineens zo raar te ademen en ben ik er direct met naar de dierenarts gereden midden in de nacht. Daar bleek dat hij vocht in zijn longen en rondom zijn hartje had. Mijn dierenarts heeft hem direct in een zuurstofkooi gestoken en de juiste medicatie toegediend. Gisteren avond was hij dan ook al een heel stuk beter. Maar rond middernacht begon hij terug problemen te krijgen met ademen en om 4u deze nacht heeft zijn hartje het begeven. Ik vind het vreselijk dat ik hem zo vroeg heb moeten afgeven. Ik wil hem terug bij mij. Hij was echt mijn maatje. en dan de gedachte da hij hier thuis nimeer rondloopt maakt me ziek. Ik heb al zijn spullekes al ingepakt. Maar het doet zo een pijn. Ik mis him al zo vreselijk hard !!!


    • Lieve Suki

      Ik lees net je berichtje. Ook wij hebben afgelopen vrijdag onze poes in moeten laten slapen. Ze was zo ziek op het laatst. We hebben haar 8 jaar geleden uit het asiel gehaald waar ze was gedumpt met haar 3 kittens. We hebben haar 8 jaar al onze liefde gegeven. Dit is de vierde poes in ons leven die we hebben laten inslapen. Het gevoel veranderd nooit. We missen haar enorm. Het verdriet blijft je overal achtervolgen. Ik voel je wanhoop want ook ik wil haar terug. Misschien lukt het je om in de toekomst je liefde weer aan een andere poes/kater te geven. Heel veel sterkte

  20. Gerri Says:

    Hallo Suki en Marijke,

    Het verlies van je allerbeste maatje, of het nu een hond of kat is, treft je zo hard. En je mág hartverscheurend huilen. Ik heb dat ook gedaan, en nog steeds. Je bent nu in echte rouw en laat het verdriet dan ook echt over je komen. Ik zit nog steeds vaak met de foto van mijn lieverd in de hand, omklem het, en huil mezelf in slaap. Ik wens jullie beide het allerbeste in deze moeilijke tijd en een welgemeend diep medeleven. Ik voel zo mee met jullie.


  21. Dank je Gerri voor je lieve woorden. Dat je weet dat je niet alleen staat met je verdriet dat er meer mensen zijn die dit hebben doet me veel goed.

  22. Ingrid van de Koppel Says:

    Het is al weer ruim 5 weken geleden dat wij onze fantastisch Welsh springer spaniel Diesel hebben verloren aan een stomme en bizarre samenloop van omstandigheden. Hij was pas 1 jaar en 9 maanden, wij hadden hem bijna een jaar. Het is gebeurd op onze 2e reisdag naar de Pyreneeën. ’s Ochtends had ik hem nog uitgelaten met mijn jas aan, zo fris was het. Omdat we maar 4 uurtjes moesten rijden, hadden we alle tijd en zijn eerst nog naar het strand gegaan om hem lekker te laten rennen en spetteren in de zee. Vanaf dat we weer gingen rijden, is alles fout gegaan. We kwamen in de files, op 20 augustus, wij wisten niet dat het voor de FRansen nog hoogseizoen was. Het werd heter en heter. Tussen de middag was het al 35 gr. Op de parkeerplaats hebben we Diesel in de schaduw gehouden, zijn met hem door een vernevelaar gelopen en hebben hem met flessen water nog goed nat gemaakt eer we verder gingen. Na weer een tijdje rijden wilde hij over het hekje klimmen tussen de achterbak en achterbank. We waren bij een afrit naar een parkeerplaats dus zijn direct gestopt. Ik heb hem uit de auto gehaald en weer helemaal nat gemaakt. Daar blijven uitrusten was geen optie want er was geen greintje schaduw op de parkeerplaats dus zijn we direct weer verder gegaan. We waren nog niet op de snelweg en toen wilde hij alweer erover heen klimmen. Toen heb ik hem achterstevoren zittend op de stoel terug geduwd. Hij was kletsnat en het was nog maar een uurtje rijden dus hij moest zich maar even gedeisd houden. Ik wilde niet dat hij echt over het hekje zou komen, want de achterbank lag vol met bagage en je moet er niet aan denken dat er al rijdens 23 kilo hond door de auto dendert. Ik heb hem nog even zitten aaien toen hij weer rustig was en ben weer met de veiligheidsriem aan gaan zitten. Toen ging hij wel erg hijgen, niks verontrustends voor Diesel want die wond zich al gauw erg op en hijgde dan heel erg. Toch zat het me niet zo lekker, maar al gauw ging hij zitten keffen en dat zette me helemaal op het verkeerde been. Ik dacht dat hij het zat was en had zoiets “je bent nat, je houdt het maar even vol”. MAar omdat we daarna niets meer hoorden, vertrouwden we het niet, zo’n onderbuikgevoel dat er iets niet goed was. Dus zijn we het volgende parkeerterrein weer opgereden waar wel schaduw was. Te laat, hij lag bewusteloos achterin. En nog dachten we dat het heus wel goed kwam. Gewoon bevangen van de warmte. We hebben hem in de schaduw gelegd en met flessen water nat gemaakt. Het mocht niet baten, onder onze handen overleed hij. We hebben staan schreeuwen en gillen,helemaal in paniek. We hebben hem achtergelaten bij een dierenkliniek en zijn naar het huisje doorgereden. De volgende dag zijn we in één ruk, 1320 km., naar huis gereden. Het waarom, hadden we maar dit, hadden we maar dat, als we nou zus hadden gedaan of zo hadden gedaan. Gek hebben we ons zelf er mee gemaakt. Nu, 5 weken later, zakt dat gevoel. Op de hondenforums waar ik kom en de hondenscholen waar ik getraind heb, de dierenarts en alle hondeneigenaren die ik ken hebben er nog nooit van gehoord dat een hond in een rijdende auto aan de gevolgen van oververhitting overlijdt. Maar het is ons gebeurd en met deze keiharde realiteit moeten wij verder. Wat missen we hem! Na 5 weken loop ik nog steeds als een zombie rond, wanhopig om zijn volstrekt zinloze en onnodige dood

    • Gerri Says:

      Hallo Ingrid,

      Nadat ik jouw verhaal gelezen had was ik sprakeloos. Ik wist niet eens hoe ik moest reageren. Maar jouw verhaal helpt ons, dierenbezitters, toch weer verder. Misschien moeten we niet alles voor lief nemen. Misschien moeten we niet eens vanuit ons eigen denken handelen. Maar hoeveel weten we hierover? Ik denk nog lang niet alles. Het lag niet aan jullie handelen, dat is zeker.
      Het is vreselijk wat jullie is overkomen. En ik ben zo overtuigd dat jullie echt alleen het beste met Diesel voor hadden. Ik wens jullie heel veel sterkte bij dit moeilijke verlies en hoop dat jullie geen schuldgevoel houden bij Diesel’s overlijden. Zoals je zelf zegt Ingrid, ook jouw dierenarts en andere hondenbezitters hebben hier nog nooit van gehoord. Vertrouw op hun kennis en wees niet zo hard voor jezelf.
      Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd. Ik hoop dat ook voor jullie de tijd zal helen.

      • Ingrid van de Koppel Says:

        Dank je wel, Gerri, voor je liefdevolle reactie. Ik heb veel gehad aan het gesprek met mijn dierenarts. Waarom de ene hond in bepaalde omstandigheden oververhit raakt en honderd andere honden niet, is niet te verklaren. Dat je een hond niet in een stilstaande auto in de zon moet laten staan, weet iedereen wel (en toch gebeurt het vaak). Maar dat het in een rijdende auto ook te heet kan worden, is iets dat vrijwel niemand weet (achteraf bleek dat de airco stuk was gegaan, ook dat nog). Velen hebben al geopperd dat er meer moest zijn, dat hij wellicht al niet in orde was. Diesel kwam bij ons toen hij 9 maanden was, beschadigd. Met veel training en geduld kreeg hij zelfvertrouwen en ontpopte zich tot een hond met een gouden karakter die zo op zijn plek was bij ons. En dan in pakweg een uurtje tijd is alles weg, over, en dat is heel moeilijk te accepteren. Het schuldgevoel ben ik nu wel kwijt, wat ik ook gedaan zou hebben, het was toch te laat. Als het proces van oververhitting in gang is, schijnt het heel moeilijk te zijn dit te stoppen, maar het gemis is enorm. Alle omstandigheden kwamen bij elkaar: de files, de onverwachte hitte, airco stuk, parkeerplaats zonder schaduw en kennelijk was Diesel erg gevoelig voor oververhitting. Nogmaals bedankt voor je reactie, dat helpt zeker.

    • angelique Says:

      hallo Ingrid,

      jouw verhaal trof me indertijd, toen ik deze site vond, bijzonder. Temeer omdat ik lang in zuid Frankrijk gewoond heb en mijn katten pendelden altijd mee op en neer wanneer we naar Nederland gingen. Toch een hele dag in de auto voor ze. Ik ken dat probleem van stops onderweg zonder parkeerruimtes waar schaduwplekken zijn en de oplopende temperatuur naarmate je zuidelijker zakt… Gelukkig is er nooit iets akeligs gebeurd en meer ongemak dan vertagingen vanwege files en oponthoud door douane hebben we nooit gehad…

      Waarom ik nu dit berichtje aan je schrijf is het volgende (ik hoop alleen maar dat je van tijd tot tijd nog op deze site zit en het leest) Ik weet niet of je mijn verhaal over Diego gelezen hebt (Ik ben sinds ik terug in Nederland woon 3 katten verloren op relatief afschuwelijk korte tijd, ook hierover schreef ik op dit blog)
      Ik neem aan dat het verlies van Diesel zoveel bij je los maakte en dat je daarom net als bij mij, deels verdriet waar ik niet uitkom, deels schuldgevoelenswaar ik mee kamp, hulp gezocht hebt…

      Dezelfde hulp als ik… Ik was zaterdag bij Monique en ze haalde een voorbeeld aan waarin ik meteen jouw verhaal herkende! Ik zou zo graag jouw ervaring met de mijne willen vergelijken.Over de ervaring met iemand willen praten. Mijn omgeving is zo sceptisch en ktitisch. Ben je hiertoe bereid? Desnoods buiten dit blog om… Ik heb het zo nodig in mijn verwerking van het verdriet.

      Ik hoop dat het met jou inmiddels wat beter gaat.
      Lieve groetjes,
      Angelique

  23. Suki Says:

    Hey Gerri en Marijke,

    We zijn nu bijna 2 dagen verder en ik mis hem zooooooo hard. Alles thuis doet me zo hard aan hem denken. Ik heb een vreselijk hard schuldgevoel aangezien ik hem zo bij de dierenarts heb achtergelaten. Maar ik was er zo van overtuigd da ik hem de volgende dag terug naar huis zou mogen nemen. Ik word hier stilaan ziek. Zo stil… Hij lag altijd bij mij, volgde me overal in het huis en nu is er niks meer. Ik zou alles doen om hem terug bij mij te hebben …. donderdag was hij nog zo goed en dan ineens in de nacht had hij vocht in de longen en rond zijn hartje en ist zo snel gegaan. Mijne kleine lieve schat 😦

  24. Gerri Says:

    Hoi Ingrid,

    Eén ding staat zeker voorop; jullie hebben Diesel een fantastisch leven gegeven, de tijd dat hij bij jullie mocht zijn. Dat staat als een huis.
    Ik vermoed eigenlijk ook dat Diesel mogelijk toch iets meer onder de leden moet hebben gehad. Iets wat altijd weer zo moeilijk te achterhalen is. Hier konden/kunnen jullie ook echt helemaal niets aan doen. Maar jullie hebben Diesel een dierwaardig leven gegeven en dat zal beslist een troost zijn. Houdt moed en geloof in jezelf.

    Lieve Suki,

    Je hebt het beste gedaan wat je moest doen; de hulp van de dierenarts inroepen. Het feit dat je jouw lieve schat bij de dierenarts moest achterlaten was niet meer dan begrijpelijk en verstandig. Wat had je in vredesnaam anders kunnen doen? Ik vind dat jij alles gedaan hebt om je lieverd te willen helpen, maar het hogere besliste anders. Ook jij mag het jezelf niet aanrekenen Suki, je koos voor de beste optie op dat moment.
    Bedenk dat je hem al je liefde en zorg hebt gegeven en dat heeft hij altijd gevoeld gezien hij jou ’s nachts gezelschap hield, dat hij zo’n heerlijke kleine deugniet was. Houd dat in herinnering.

    Ik huil zelf ook nog elke dag om Sunday… een kaarsje brandend bij haar foto…


  25. Lieve Suki en Gerri,

    Zo herkenbaar het gemis. Troost je Suki met de gedachte dat elke eigenaar zich misschien wel afvraagt het goed gedaan te hebben. Wij missen onze Iris ook vreselijk. Ik huil de hele dag en mijn ogen zoeken haar overal. Ik denk haar elk moment weer tegen te komen in huis. Het verlies van een huisdier voelt voor mij hetzelfde als het verlies van een mens. Vele mensen zullen dit niet begrijpen alleen die gene die zelf huisdieren hebben kunnen zich hier iets bij voorstellen.

  26. Ingrid Says:

    Vandaag vroeg een collega aan me “en, ben je al over het gemis van je kat heen?” en ik dacht: dit is iemand die niet zal kunnen begrijpen dat het verlies van je huisdier na een week nog niet over is. Ben blij dat er mensen zijn zoals jullie, die wel begrijpen hoeveel pijn het gemis doet. Ook bij mij voelt het hetzelfde aan als het gemis van een mens.

    • Vlaeminck Says:

      Hallo, mensen kunnen toch zo dwaas zijn hé, m’n liefste poes Chipie heb ik vorige week dinsdagnamiddag moeten laten inslapen, ze was 16 jaar en 8 maanden. Woensdag ben ik gaan werken en ja wat een stomme reacties krijg je!!!
      Ben ook blij te lezen dat er mensen zijn die me wel begrijpen en die weten hoe verdomd pijn dit doet.
      Ik kan maar niet geloven dat ze er niet meer is.

  27. Gerri Says:

    Elisabeth Kübler-Ross schreef in haar boek dat een rouwperiode tot een jaar kan duren… ongeacht van wie je afscheid hebt genomen. Daar mag je jouw huisdier bij tellen. Ik kon berusten in het feit dat mijn moeder onverwacht, maar in mijn armen stierf. ik kon berusten in het feit dat mijn vader verkoos te sterven om van zijn pijn af te zijn. Maar met deze lieve mensen heb ik tot aan hun dood mijn hele gepraat. ik kende dus hun uitdrukkelijke wensen over het leven en de dood. Zodoende leek de rouwperiode over hen korter.
    Met het verlies van Sunday blijft het maar malen in mijn hoofd; als ze had kunnen praten, wat zou ze dan gezegd hebben? Wat zou haar idee over leven en sterven zijn geweest? Zou ze akkoord zijn gegaan met de keuze die we voor haar moesten maken?

    Vanmiddag kreeg ik onverwacht een telefoontje van een collega van een andere woongroep (ik werk binnen de gehandicaptenzorg). Hij was toen ook de eerste die mij condoleerde en een heel gesprek met mij had na Sunday’s overlijden (Sunday overleed op een vrijdag, ik moest direct dat weekend werken). Hij vroeg mij om de volgende dag foto’s van Sun mee te nemen. Het was heel bijzonder om met hem dat moment te delen. Hij begreep het volkomen.
    Vandaag vroeg hij hoe het met me ging en dat hij er toch steeds aan had moeten denken, met me mee voelde. Ik vond dat heel bijzonder.

    Ik ben zo blij jullie allen hier te ontmoeten. We laten openlijk zien dat onze huisdieren zo waardevol zijn geweest in ons leven. Dat het een echt rouwproces is waar we ons in bevinden. Het is goed om van elkaar te horen. Het doet mij heel erg veel goed.

  28. Gerri Says:

    “…aan hun dood mijn hele gepraat”, moet zijn: “…aan hun dood mijn hele leven gepraat”


  29. Morgen is onze Iris al een week overleden. Ik kan het nog steeds niet bevatten dat zij er niet meer is. Het verdriet lijkt als maar erger te worden i.p.v. minder. Ik voel nog steeds de wanhoop als ik aan haar denk. Dat ze niet meer terug komt kan ik maar moeilijk geloven.

    Hebben jullie dat ook?

    • suki Says:

      Hey Marijke,

      Ik begrijp volledig wat je voelt. Mijn kleine lieve schat (kat)is verleden week vrijdag nacht overleden . en da wordt elke dag erger en erger. Deze middag wordt hij gecremeerd en mag ik hem voor de laatste maal zien. Ik voel mij vreselijk. Ik mis hem elke dag meer en meer. De liefde da je van zo’n beesten krijgt is onvoorwaardelijk tegenover mensen. ik zou alles doen om de tijd terug te draaien en hem bij mij terug te krijgen. Ik wens je in ieder geval veel sterkte toe!!

  30. Gerri Says:

    Hallo Marijke,

    Ja, ik heb precies hetzelfde gevoel; het lijkt erger te worden. Eerlijk gezegd praat ik ook nog steeds tegen haar. Ze ligt in mijn tuin begraven. Ik dacht ook dat het met een week of twee zou minderen, dat vreselijk gevoel van gemis. Maar niets is minder waar; juist wanneer er steeds meer herinneringen aan Sunday bij mij opkomen, hoe verdrietiger ik word. Ik kan me slechts troosten met het gegeven dat Elizabeth Kübler-Ross beschreven heeft; elke rouw, ongeacht om wie, kan gemiddeld een jaar duren. Het troost me enigszins dat iemand die het jaren onderzocht heeft ook beaamt. En misschien moeten we het ook zo ervaren; ook Iris is de moeite van een jaar verdriet waard…

    Lieve Suki,

    Ik wens je heel veel sterkte tijdens de ceremonie. Je bent zo goed voor hem geweest, dat is zo merkbaar. Ik weet zeker dat jouw lieve kleine schat dat precies zo ervaren heeft.


  31. Dank voor jullie lieve woorden. Toen onze Iris geopereerd werd heeft de dierenarts wat haar weggeschoren. Dat heb ik mee naar huis genomen en nu in een mooi hangertje gestopt.

  32. Suki Says:

    Gisteren was de crematie van mijn kleine lieve schat. Ik heb hem voor de laatste maal geborsteld zoals hij steeds zo graag had. Ik heb hem nog eens overal geaaid en een dikke kus gegeven. Mijn hart brak letterlijk daar. De gedachte da ik hem nooit meer zal horen spinnen of nimeer tegen hem kan roepen als hij weer den deugeniet uithangt doet me pijn.Ik heb hem een mooi plaatsje gegeven op de kast. Ik wil dan ook iedereen die de laatste dagen op mijn berichten heeft gereageerd bedanken voor jullie steun en ben blij dat ik ni alleen ben en dat jullie mij begrijpen. Ik wens jullie allen veell sterkte toe!!!

  33. Gerri Says:

    Oh, lieve Suki, ik voel zo met je mee. Ik hoop zo dat je dit niet alleen hebt moeten doen, dat er iemand bij je was om jouw te steunen.
    Je hebt gelijk; we zijn hier voor elkaar omdat we allen precies hetzelfde voelen. Ook jouw lieve deugniet is het waard om over te rouwen. Het is een hard gelag om je allerbeste en allerliefste vriendje te verliezen.
    Heel veel sterkte Suki, en onthoud dat we hier zijn voor jou. Er zullen dagen zijn dat je het wat beter aan kan, maar ook dagen dat je je verdrietig voelt. Loop gewoon binnen hier… we zijn er altijd voor jou.


  34. Hallo Suki,

    Ook wij hebben op deze manier afscheid genomen van onze lieve Iris.

    We zijn bij al onze poezen altijd bij ze gebleven tijdens het inslapen bij de dierenarts (voor zo ver dat mogelijk was) en hebben ze ook altijd zelf naar het crematorium gebracht.

    Precies Gerri er zijn dagen dat het wat beter gaat en er zijn dagen dat het gemis weer heel sterk aanwezig is. Dat wisselt per dag. In ons hele huis zijn plekjes waarbij de herinnering aan Iris weer heel levendig wordt. Dat geeft troost maar tevens verdriet. Ik heb vooral veel moeite met het accepteren dat ze niet meer terug komt. Dat geeft een zwaar gevoel op de borst. Volgens mij is dat wat ze bedoelen met een gebroken hart.

    Ik heb altijd heel sterk het gevoel dat er iedere keer als er weer een huisdier inslaapt er ook tevens een stukje van mezelf sterft.

    • Ingrid Says:

      Hallo Marijke,
      Ik herken alles wat je beschrijft. Ik voel dezelfde pijn, de leegte, het verdriet. Het is misschien maar een kleine troost, maar bedenk dan dat je Iris hele mooie jaren hebt bezorgd met heel veel liefde. Dat kan niemand haar meer afnemen. En niemand kan bij jou de mooie herinneringen aan Iris wegnemen. Dit bedenken lost niet de pijn van het missen op, dat doet inderdaad zo zeer, maar misschien helpt het wel de pijn te verzachten? Wens je sterkte voor alle moeilijke momenten.

  35. Gerri Says:

    Het is nu een maand geleden dat mijn Sunday overleed, en nog steeds huil ik om haar. Ook nu weer. ik heb foto’s van haar op verschillende plekjes staan. Ook op mijn nachtkastje. In de woonkamer op de salontafel staat een klein fotootje met een kaarsje erbij. Ik steek dat kaarsje regelmatig aan en dat geeft me rust.
    Op haar grafje, achter in mijn tuin, staat een hulststruikje. Dat heeft mijn ex geplant. Hij wandelde vaak met haar als ik moest werken. We deelden de voogdij, als je dat zo mag noemen. Dank zij Sunday bleven wij vrienden, om die reden.
    In november krijg ik de rozenstruik opgestuurd van de kwekerij zodat deze meteen erbij geplant kan worden. Mijn ex en ik hebben er een toorts bij geplaatst. Het is een vredig plekje…

    Het is vooral die gewaarwording, elke keer weer, dat je huisdier zo heel echt trouw en loyaal aan je was. Als je dat vergelijkt met sommige mensen om je heen…


  36. Ik snap helemaal wat je bedoelt Gerri. In onze tuin is het helaas onmogelijk om onze huisdieren te begraven hij is veel te klein. Maar als de mogelijkheid er was zou ik dat ook beslist doen.

    Ja, dat een huisdier een trouwe en loyale vriend is dat weet ik al heel lang. Er is een mooi spreekwoord “als je mensen leert kennen ga je van de dieren houden”. Dat zal er echt niet voor niets zijn.

    Wij hebben Iris uit het asiel gehaald. Thuis gekomen bleek zij niet de makkelijkste poes zijn die wij hebben gehad. Ze was zeer wantrouwend en af en toe beet ze. Dat hebben wij allemaal voor lief genomen omdat het verder zo’n enorme lieverd was. Ik ben er ook echt van overtuigd dat zij voor ons een naar leven gehad heeft. Ik denk dat ook zij behoorlijk teleurgesteld was in de mens.

    Uiteindelijk heeft dit alles er toch toegeleid dat zij ons op het laatst volkomen vertrouwden. En dat heeft ons zo geraakt.

  37. Hilde W Says:

    Woensdagmorgen hebben we ons katje Lee van nog geen anderhalf jaar dood terug gevonden op straat. Waarschijnlijk aangereden door een auto hoewel er geen schade zichtbaar was.
    Onze Lee was een wild katje waar we eten aan gaven, hij was echt wild en liet zich moeilijk benaderen. Lee was ook een pechvogel. 5 maand geleden kwamen we terug van reis en toen stond hij daar met een hangend pootje. Het was gebroken op een zeer moeilijke plaats en het was een gecompliceerde breuk, waarschijnlijk ook een aanrijding. De eerste telefonische reactie van de dierenarts was: euthanasie. Dat wilden we niet. We hebben hemel en aarde bewogen om hem te redden. Hij is uiteindelijk verschillende keren geopereerd. Hij moest 5 weken in een kooi blijven. Ik heb hem 5 weken verzorgd als een baby’tje. Hij had zo’n behoefte aan knuffels en lichaamswarmte maar hij mocht bijna niet bewegen voor zijn pootje. We haalden hem elke dag verschillende keren uit zijn kooi om hem zachtje te knuffelen. Lee zag in mij zijn kattenmoeder. Hij begon me altijd overal te likken en trappelde met zijn klauwtjes. Hij was toen nog niet één jaar oud.
    Na die moeilijke weken hebben we Lee weer, met een bang hart, vrij gelaten in onze tuin. Zijn pootje is uiteindelijk perfect genezen en hij heeft nog enkele maanden geravot in de zon met zijn kameraadje (een ander katje dat op een nacht naast onze tuin gedropt werd). De lange verzorging en het speciale contact met Lee hadden een enorme band geschapen. Hij was mijn baby’tje geweest, mijn kameraadje geworden en ik genoot van elke dag dat ik hem zag genieten in onze tuin. Lee was mijn zielsgenoot. Ik kon met hem praten, hij kon reageren met zo’n schattige ‘mieuwtjes’. Ik kon niet buiten komen zonder dat hij kwam aangedrendeld. Hij was één en al schattigheid. Hij gaf me een warmte, een overgelukkig gevoel. En nu moet ik hem missen. Het is verschrikkelijk. Ik zou hem zo graag nog eens knuffelen, ik kijk telkens naar buiten om te zien of ik geen tijgertje zie rond dartelen. En toch gaat het leven gewoon verder. Enkel aan mijn huisgenoten kan ik laten zien hoeveel ik hem mis. Telkens ik thuis kom krijg ik langdurige huilbuien. Het is zo oneerlijk dat zo’n lief katje in zijn korte leven zoveel pech gehad heeft. Het is zo moeilijk om met het woord ‘nooit meer’ verder te gaan. We hebben Lee begraven in onze tuin onder een klein eik.

    • Ingrid Says:

      Lieve Hilde, ik lees je verhaal en het grijpt me erg aan. Wat een enorm verdriet voor jullie. Ik wil je zoveel sterkte toewensen! Weet dat iedereen die je verhaal leest en van beesten houdt, met je meeleeft en je pijn herkent. Ook wil ik je zeggen: wat een geweldige mensen zijn jullie! Jullie hebben Lee zoveel hulp en liefde geboden! Hij heeft dankzij jullie gelukkig ook een fijne tijd in zijn leventje gehad. Vergeet dat niet! Alleen vreselijk triest dat deze tijd zo kort mocht wezen. Die huilbuien die je hebt zijn nodig om dit verlies te verwerken. Natuurlijk zou je hem zo graag nog eens willen knuffelen. ‘Nooit meer’ is zo vreselijk zwaar. Praat erover, uit je verdriet. Schrijf op wat je zou willen onthouden van Lee. De band van liefde die je had, blijft een bijzonder geschenk.

      • Gerri Says:

        Lieve Hilde,

        Ik kan me alleen maar aansluiten wat Ingrid geschreven heeft. Ik hoop dat je absolute kracht vind om verder te kunnen. Wij weten inderdaad hoe moeilijk deze tijd is. Heel veel sterkte toegewenst met het verlies van kleine Lee.

    • angelique Says:

      Lieve Hlde,
      Wat verschrikkelijk. Ik weet wat je doormaakt. Mijn kater Diego is vorige week dinsdag doodgereden. Hoewel bij mij in huis nog 2 katers over zijn, was mijn band met Diego heel speciaal. Ik heb in zuid frankrijk gewoond en toen ik een vriendin naar het station reed, werden er door de auto voor mij 2 kittens tot pulp gereden. Wat de fransen niet koud of warm laat!
      Vol afgrijzen zagen we dat er nog ee klein, mager zwart ratje langs de stoeprand de ramp ontlopen was… Vanaf dat moment was hij van mij. Het feit dat hij nu, 8 jaar later alsnog op die manier aan zijn einde moest komen, doet me aan 1 stuk afvragen of je je lot uiteindelijk toch niet kunt ontlopen…
      Ben er zo stuk van.
      Het was nieteens een drukke weg (ik woon tussen de landerijen) en hij kwam daar normaal gesproken nooit…
      Ik blijf me maar vanalles afvragen, loop zelfs met het idee om een consult te regelen met iemand die contact met overleden huisdieren kan maken… Ik put wel troost uit het feit dat hier zoveel begrip en liefde spreekt uit alle tekstjes van iedereen en het medeleven. Diego ligt ook in de tuin begraven, dicht bij zijn maatjes die zijn familie vormde in frankrijk. Sterkte voor ons allemaal
      Angelique

  38. Iboya Says:

    IK heb vandaag mijn lieve bastaardherdertje moeten laten inslapen, zij was twaalf jaar. Zaterdag middag gaf ze aan dat ze ziek was en vanmiddag na de kijkoperatie hoorde ik dat er niets aan te doen was, een heel groot gezwel aan haar lever en dat druppelde in de buikholte. Ik heb het beste voor haar gedaan en haar laten inslapen, maar ik mis haar vreselijk en had haar zo graag nog bij me thuis gehad. Maar dat had een lijdensweg van een paar dagen betekend en dan was ze alsnog gestorven, ik vind het ongelooflijk moeilijk om me hier bij neer te leggen, maar ik zal wel moeten. Ik heb haar vanaf haar 3de maand gehad en we waren sterk met elkaar verbonden.

  39. Marijke Says:

    Lieve Iboya,

    Wat triest. Wij hebben van onze poes Iris ook snel afscheid moeten nemen. Al onze hoop was gevestigd op een operatie waarvan de arts ons vertelde dat hij pas een keer eerder zoiets was tegen gekomen en die poes had het gered dus gingen we ervoor. Iris dus niet we hebben haar nog wel thuis gekregen na de operatie. Maar we wisten toen al dat we snel afscheid van haar moesten nemen. Houd je zelf voor dat ook zo’n moedige beslissing als laten inslapen alles te maken heeft met de liefde die je voor het dier voelt. Dat is een hele nare maar goede beslissing. Het verdriet duurt lang dat is volgens mij bij al de mensen hier op dit forum. Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd.

  40. Gerri Says:

    Lieve Iboya,

    Ik sluit me geheel aan bij Marijke. Je hebt de ultieme liefde voor je lieve schat getoond door deze beslissing te moeten nemen. Wij begrijpen als geen ander wat er nu door je heen gaat. Durf te rouwen en geef het tijd. Bedenk dat je haar zoveel pijn hebt bespaard. Het hielp mij ontzettend veel door bij de foto van mijn lieve Sunday een kaarsje te branden. Onze lieve schatten wachten daarboven aan de regenboog met liefde op jouw schat om heerlijk te gaan spelen… Heel veel sterkte in de komende tijd Iboya.

    • Iboya Says:

      Het was een hond die altijd bij me was, waar ik ook was. Ze zat achter de deur te wachten als ik thuiskwam van het werk. Een echter knuffel, ik mis haar vreselijk.

    • suki Says:

      Ik weet hoe pijnlijk het is om je huisdier te verliezen maar vergeet nooit dat we gehandeld hebben in hun beste belang. Ik had in het begin heel veel moeite met het feit dat ik hem zo bij de dierenarts moest laten. Maar ik was er zo van overtuigd dat hij beter zou worden wat spijtig genoeg niet het geval is. We zijn nu ondertussen 2 weken verder en ik mis mijne kleine deugeniet (kat)elke dag meer en meer. Ik mis hem vreselijk hard en kijk 50 keer per dag naar zijn foto’s die ik nog op mijn gsm heb staan. Nog steeds heb ik er moeite met da ik hem nooit meer zal kunnen knuffelen nadat ik thuis kom van een dagje werken of s avonds voor de tv lig. Elke avond brand ik een kaarsje voor hem zodat hij zeker weet da ik hem niet zal vergeten

      • Iboya Says:

        Ik herken dit, ik vond het ook heel moeilijk om haar achter te laten bij de dierenarts, tenslotte heeft ze altijd bij mij gehoord en maakt ze onderdeel uit van mijn gezin.
        Ik mis haar vreselijk, dat zal een tijd duren voor dit minder wordt.
        Ik heb ook overal foto’s van haar steen en liggen, ik heb ook filmpjes van haar geschoten, daar begin ik nu naar te kijken.
        Sterkte met het gemis.

  41. Iboya Says:

    Ik wil jullie bedanken voor jullie medeleven, ik ga een groot schilderij maken van mijn Levy. Dat zal ook helpen, ik hang het aan de muur met een mooie lamp erbij.

  42. Gerri Says:

    Lieve Iboya,

    Heel goed. Elke vorm van activiteit in deze is een geweldige manier van rouwverwerking. Wat een schitterende naam trouwens; Levy. Het betekent ‘de getrouwe’, ‘ de aanhankelijke’. Opmerkelijk hè? Hoe we altijd de juiste naam weten te vinden voor onze lieve viervoeters?

  43. Esmee Says:

    Hai ik heb vrijdagavond mijn beste vriendje Zowie in laten slapen..hij was zo ziek. We hebben gevochten als leeuwen Zowie en ik maar het ging niet meer. Ik heb er vreselijk verdriet van..hij was 18 jaar mn beste vriend…weet niet wat ik moet…

    • Gerri Says:

      Lieve Esmee,

      We weten wat er nu door jou heen gaat. Voor mij is het nu 6 weken geleden en ik huil nog elke dag, geloof me.
      Ik weet zeker dat jij alles er aan gedaan hebt om Zowie’s leven aangenaam te maken, en je hebt het goed gedaan. Dat lees ik uit jouw woorden. Je mag huilen Esmee; Zowie was jouw allerbeste vriendje. Ik wens je heel veel sterkte met dit verlies.

  44. gonny veerman Says:

    ik heb zo`n pijn in mijn hart….mijn allerliefste hondje chica is dood….omdat ze echt niet lekker was ging ik woensdagavond naar de dierenarts…….die zei dat ze buikpijn had en dat haar buikje erg gespannen was…ze kreeg pijnstilling een prik en een pasta omdat ze wat diarree had.

    de volgende ochtend komen we voor een echo en kwam de grote klap…de dierarts zei oooooo, oooooo dit is echt niet goed, dit is echt niet goed…het zweet brak me uit en ik keek chica maar aan…er zat een heel groot kankergezwel in haar buikje…echt zo groot als een sinaasappel en chica is een klein maltezertje….dus de schrik was zo groot….

    ik heb altijd gezegd dat als mijn dieren kanker zouden hebben dat ik dan niet wilde laten knoeien aan ze…..ik begon te huilen en vertelde de huisarts dat ik niet wist wat te doen???

    toen zei ze dat het veel te erg was en er echt niets meer aan gedaan kon worden…oooooo ik heb gehuild, mijn hart is gebroken…

    ze heeft morfine gekregen en de volgende ochtend komt de dierarts bij ons thuis om haar in te laten slapen…vreselijke mededeling dus.

    ben naar huis gegaan en heb tot de volgende dag met haar gezeten…heb vreselijk gehuild maar heb haar ook steeds verteld dat ze echt uit haar zieke pijnlijke lijfje mag…..en dat ik zoooo veel van haar hou….

    ze is twaalf jaar lang mijn schaduw geweest, waar ik was lag zij en ze sliep bij me in bed…..

    de dierenarts kwam en gaf chica haar eerste prik, die deed pijn en ze kermde…maar ik had haar in mijn armen en ze zakte vlug weg…en toen moest ze in haar hartje prikken….oooooooo wat een gruwelijk moment…ik heb chica op mijn hoofdkussen gelegd en mijn gezicht op haar kopje gehouden…ze was zo maar weg……

    ik heb een mooi mandje opgemaakt en haar daarin getild, daarna ben ik een paar uur naast haar gaan zitten op mijn bed en ik werd er een beetje raar van want haar oogje was open en een klein oortje stond rechtop….echt bizar die uren.

    smiddags heb ik haar naar het dierencrematorium gebracht en vanmorgen maandag…. zijn we terug gegaan om bij haar crematie te zijn.

    ze was nog steeds heel mooi en gaaf alleen heel koud, ik heb haar kopje geaaid en daglieve… lieve chica gezegd.

    morgen ga ik haar as ophalen…..en ben zo alleen zonder haar…terwijl ik hier nog 4 hondjes heb maar het is zo stil!!

    • Gerri Says:

      Lieve Gonny,

      Wat een vreselijke tijd heb je moeten doorstaan in zo’n korte tijd. Je allerbeste vriendinnetje te verliezen is een van de ergste dingen in je leven.
      Ik hoop dat je te zijnertijd er in kunt berusten dat je haar veel pijn hebt bespaard. Maar nu moet je rouwen. Schaam je er niet voor; het doet net zoveel pijn als het verlies van een mensenvriend.
      Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je in de toekomst met liefde en blijdschap in je hart weer aan je lieve kleine Chica kunt terugdenken (((hugs)))

      • gonny veerman Says:

        dank je wel lieve Gerri

        ik vond het heel lief hoe je reageerde op mijn verhaal over Chica…morgen is het een week geleden en ik ben er doodziek van…..kijk naar foto`s en heb haar as opgehaald…er brandt een kaarsje bij haar foto en er staan prachtige bloemen omheen.

        het doet zo veel pijn….alles is anders dan toen ze er was….

        xxxxGonny

  45. Alexander Says:

    Mijn kat Baby is op 16 oktober overleden. Ze is 13 geworden en had reeds 2 jaar last van evenwichtsstoornissen. Hoog springen kon ze niet, en als ze rondliep waggelde ze.

    Op 7-8 oktober kreeg ze plots de griep, en kon ze moeilijk op haar pootjes staan. Na medicatie te hebben gekregen leek alles weer even beter tot ze plotseling werkelijk niet meer kon rechtstaan.

    Ik heb haar verzorgd zo goed ik kon, en terug naar de dierenarts gebracht waar ze weer medicatie kreeg.

    De volgende dag heb ik haar thuis laten rusten in haar kooitje omdat ik haar niet wilde vermoeien, en hoopte dat ze zich zou herpakken. Maar ze is toch gestorven, en ik was daar niet bij om haar vast te houden. Ik voel mij daarvoor ongelooflijk schuldig.

    Nooit eerder heb ik gevoeld wat ik nu voel. Het lijkt wel of een stuk van mij is weggerukt. Voor mij was zij veel meer dan zomaar een kat of huisdier. Ik kan geen foto van haar bekijken of de tranen springen in mijn ogen. Mijn hele lijf doet pijn.

    Nu realiseer ik pas hoe belangrijk zij voor mij is geweest. Nu dat het te laat is, en ik haar niet meer kan vasthouden. Ik wou dat ik mijn brein kon uitzetten voor enkele dagen.

    • Hilde Says:

      Zo herkenbaar. Ons katje is nu bijna 2 weken overleden en het blijft een groot gemis, ik ben een stukje van mijn ziel kwijt. Ik heb de vaste gewoontes uit mijn leven helemaal omgegooid om niet met herinneringen geconfronteerd te worden. Ik kan het niet eens aan om naar foto’s te kijken. Wat helpt is héél veel wenen en praten met iemand die je katje gekend heeft. Haal alle herinneringen op, praat over je gevoelens en maak een herinneringshoekje of koop een juweeltje met een katje op dat je dan bij je kan dragen.

  46. Gerri Says:

    Lieve Alexander,
    Ik kan me alleen maar aansluiten bij wat Hilde zegt. Het maakt niet eens uit of we het over een kat of hond hebben. Deze geweldige huisdieren geven ons een onvoorwaardelijke liefde en trouw. Daaruit voortvloeiend komt dat intense verdriet bij het verlies van je lieve kat Baby. Wees niet zo hard voor jezelf; je hebt alles gedaan wat in je macht lag om Baby zich beter te laten voelen.
    Ik wens je heel veel sterkte bij het verlies van Baby.

  47. Alexander Says:

    Hilde en Gerri ik wil jullie beide bedanken voor de aardige woordjes. Dit betekent werkelijk heel veel voor mij.

    Ik wil ook jullie, en alle andere hier, sterkte wensen met het verlies van een dier.

    Ik ga ongetwijfeld wederkeren naar deze site. Het is namelijk hartverwarmend om te weten dat er nog mensen rondlopen met een warm hart. Helaas zijn er niet genoeg mensen van jullie kaliber. De wereld zou in dat geval ongetwijfeld een betere plaats zijn.

    Bedankt.

  48. Hilde Says:

    Ik heb vandaag nog aan jou gedacht.
    In de eerste dagen na de dood van Lee, mijn katje, heb ik een aantal brieven geschreven aan hem. Daarin kon ik mijn gevoelens voor hem kwijt. Het was nog een heel jong katje en ik wist me geen blijf met alle liefde die ik nog voor hem voelde. Een brief schrijven kan jou misschien ook helpen. Ik heb er ook ALLE herinneringen die in me opkwamen opgeschreven. Ik hoop dat ik dat ooit allemaal zal kunnen herlezen zonder te wenen.

  49. Alexander Says:

    Ik heb ook reeds enkele zaken opgeschreven. En dat helpt inderdaad enorm. Het is pijnlijk om die persoonlijke dingen neer te pennen (digitaal), maar het lucht enorm op.

    Herlezen durf ik nog niet. Ook foto’s bekijken van haar doet pijn. Dan word ik plots getroffen door een bliksemschicht van rauwe pijn.

    Maar ik ben vrij zeker dat ik haar NOOIT zal vergeten. Zij was een fel lichtpuntje in mijn leven. En ik ben eveneens zeker dat ik haar ooit terug zal zien. Vraag me niet hoe ik dat weet, want daar kan ik niet op antwoorden. Het is gewoon een sterk gevoel.

  50. Jori Says:

    Donderdag-avond 20 oktober heb ik mijn poes Solo moeten laten inslapen. Ik ben 27 jaar en heb Solo bijna 20 jaar gehad.

    Woensdag kwam ik thuis en was er volgens mijn mening nog niet veel aan de hand. Het beestje was afgelopen maart wel een keertje geholpen aan hoesten maar verder niets. Donderdag kwam ik thuis en merkte dat ze me geen normaal kopje wilde geven en dat ze ook niet miauwde wat ze normaal aan de lopende band deed. Bij nader kijken ontdekte ik een harde flinke bult onder haar kin en wist hoe laat het was. Het deed daar erg pijn en ze kon niet meer liggen ( hele nacht hoorde ik later heeft ze gezeten in plaats van gelegen ) weinig tot niets gegeten in 24 uur tijd en nauwelijks de bak bezocht.

    Dierenarts gebeld en eenmaal aangekomen zei de DA dat ze al erg oppervlakkig ademhaalde ( fluittoon ) en dat het inderdaad een harde bult was en icm haar leeftijd vroeg ze wat ik wilde doen.
    Tja, wat doe je dan… Ze was thuis echt zichtbaar niet goed maar bij DA klom ze op me om bij het raam te komen, gewoon grote ogen, behoorlijk veel kracht, jullie kennen dat vast wel.

    Heb toen de beslissing gemaakt om haar in te laten slapen ondanks dat ze weer even zo fier was in de wachtkamer. Ik wilde zo graag het leven proberen te rekken van het beestje maar bijna 20 jaar, dat is een hele mooie leeftijd. Als ik het zou laten rekken dan zou dat uit egoïsme zijn en niet anders. dat in laten slapen waren de ergste 15/20 minuten van mijn leven. het beestje keek me recht in de ogen aan vlak voordat ze ”ging” Dit beeld krijg ik niet/nooit meer uit mijn hoofd… Ik heb echt het gevoel dat ze me op dat laatste moment aankeek met het gevoel van ”dank je wel” of ” waarom doe je dit”. Heb er op de tafel laten liggen daar om zelf comfortabel te laten liggen en mijn hand onder haar koppie gelegd. Achteraf heb ik spijt dat ik haar niet vastgehouden heb maar maar ze lag heel comfortabel op een dik deken. Als het zo lang duurt met inslapen dan is het erg gesteld geweest met het diertje vertelde de DA omdat ze dan behoorlijk is uitgedroogd oid. Na 15 minuten kreeg ze nog een injectie omdat het zo lang duurde,

    Ik kan me niet herinneren dat ik zo vaak gehuild heb als de laatste 2 dagen. Werk moest echt gewoon doorgaan en dat is zo erg. De avonden zijn moeilijk en slapen al helemaal een drama.

    Ik mis haar echt heel erg. Ze kwam altijd naar me toe lopen en heb heel veel met haar geknuffeld. Ik kan oprecht zeggen dat ze alle liefde van mij heeft gekregen die ze verdiende maar ja, het einde ging allemaal zo snel en je houdt dat gevoel dat je niet genoeg geknuffeld hebt aan het einde maar denk dat iedereen dat heeft.

    Dit schrijven is erg moeilijk maar ik moet wel zeggen dat het een wel een fijn gevoel geeft. Ik heb gelukkig veel foto’s en mooie herinneringen maar ik mis haar zoooo erg. Het is zo moeilijk om te accepteren dat ik haar zo gewoon niet even weer kan vasthouden of nog even een kusje te geven.

    Het ga je goed Solo, jij bent niet vervangbaar, nooit niet……

    • Judith Says:

      Jori, ik wil je veel sterkte wensen, ik voel zo met je mee. Zit met tranen in m’n ogen. Als een dier zo lang bij je is geweest en je bent er me op gegroeid, doet het zo’n pijn om de knoop door te hakken als het niet meer gaat. En solo bedoelde vast dank je wel, voor het uit d’r lijden halen maar ook voor alles wat jullie hebben gedeeld en de liefde die je haar hebt gegeven. Sterkte!

      Judith

    • angelique Says:

      lieve jori,
      Wederom een ZO herkenbaar verhaal. Ik ben in september mijn poes Leica “kwijt geraakt”, ik heb haar ook in laten slapen en vorige week dindag is mijn kater Diego dood gereden.Er staan inmiddels her en der overal berichtjes van me, omdat ik merk dat het de pijn enigszins verzacht…
      Jouw verhaal trof me bijzonder, omdat ik vorig jaar mijn kater Floris in heb laten slapen bij de dierenarts. Ik was toen net terug in Nederland (heb in Frankrijk gewoond, waar Floris in de steek is gelaten door mijn toenmalige buurvrouw. De laatste dozen gingen in de auto, de luiken gingen voor de ramen, VROEmmm en dat was het…) Hij kreeg ook van het een op het andere moment grote problemen. Hij had koorts, kon bijna niet ademen, kon haast niet meer lopen, had het aan zijn hart vgl DA.
      Toen het zijn tijd was had ik ontzetend het gevoel dat hij nog niet wou, ik had hem vast, maar hij miauwde heel erg en bleef achterom naar mij kijken. De DA gaf hem ook niet eerst een prik om te gaan slapen, maar slechts 1 spuit zo in zijn hart, wat ik heel erg vond.
      Maar het ergste was dat het tegen sluitingstijd was en het was een vrij grote kliniek. Terwijl ik aan het wachten was tot ze nou ’s kwam, was een assistente aan het stofzuigen! Ik vroeg nog of dat niet kon wachten, omdat Flo er zo bang van was, maar ze zei dat ze naar huis wou… Ik heb het me nooit verfgeven, dat ik dat toen accepteerde, maar ik was zo over mijn toeren. Ik heb niet voorkomen dat zijn laatste momenten vol angst en ellende waren en ik neem me dit kwalijk tot op de dag van vandaag.
      Als ik lees dat Solo lekker comfortabel lag en op een dikke deken, denk ik niet dat je jezelf iets kwalijk moet nemen.
      Hopelijk is de ergste pijn inmiddels een beetje minder geworden. Ik bedoel niet dat je er al over heen zult zijn, maar dat die eerste pijn, die voelt of de voering met geweld uit je maag wordt getrokken, en die we allemall zo goed kennen, wat gezakt is.
      Heel veel sterkte
      Angelique

    • Betty boonen Says:

      Inderdaad dat gevoel heb ik ook heb ik wel genoeg voor haar gedaan moest ik haar wel laten inslapen desondanks de dierenarts bevestigde dat haar hart en longen op waren al die vragen????en het verdriet na 16 jaar met onze miep ons kattinneke

  51. Suki Says:

    Hey Jori,

    Ik begrijp volkomen wat je voelt… ik heb exact 4 weken geleden mijne kleine deugeniet verloren. Er gaat geen dag voorbij da ik niet aan hem denk. Wat je hier schrijft over uw Solo is zo erg maar ik twijfel er ni aan dat je het beste met haar voorhad en dat je haar een leven vol liefde en verwennerij hebt gegeven. Geloof mij iedereen heeft op het einde wel de vraag of je voldoende hebt gedaan ofni. Ik wens je in ieder geval enorm veel sterkte toe en weet dat je hier steeds terecht kan. Veel sterkte!!

  52. Gerri Says:

    Lieve Jori,

    Je hebt een moedige beslissing genomen. Solo heeft dankzij jou niet lang hoeven te lijden. Ik heb mijn beste maatje 7 weken geleden in moeten laten slapen… en ik praat nog steeds tegen haar foto, een kaarsje brandend. Wij mogen treuren, wij mogen rouwen. Dat hebben onze vriendjes verdiend. Het is gewoon een hulde aan hun onbetwiste en onvoorwaardelijke vriendschap.
    Ook ik wens je heel veel sterkte… en huil met je mee.

  53. rosa Says:

    Mijn hele lieve kat roger van nog maar 9 maanden oud is op 30 mei doodgereden, de dader is ook gewoon doorgereden….het verdriet wat ik hiervan heb gehad heb ik nog nooit eerder gevoeld, ik was zo gek op die kat…Ik heb hem de hele nacht buiten gezocht en kon hem niet vinden. De volgende morgen heb ik hem langs de weg gevonden….we kregen snel daarna een nieuwe kitten, we noemden hem boris, heel veel liefde gegeven en gekregen, stapel was ik weer op hem, afgelopen maandagnacht is iemand over hem heengereden..en weer doorgereden!!! Ik ben zo ontzettend verdrietig en vraag me ook echt af waarom dit moest gebeuren, hij had het zo erg goed bij me….ik mis hem zo erg…als ik aan hem denk moet ik huilen en voel me zo verdrietig.

    • Gerri Says:

      Lieve Rosa,
      Wat vreselijk dat je dit zo tot tweemaal toe hebt moeten doormaken. Het is afschuwelijk wanneer je dierbare viervoeter zo van je weggerukt wordt. Ik kan me zo voorstellen hoe je jou nu voelt. Ze betekenen zoveel meer voor ons dan men zich kan voorstellen. Ik blijf het dan ook van lomp gedrag vertonen wanneer iemand je huisdier overrijdt en vervolgens gewoon doorrijdt.
      Rosa, ik wens je zoveel sterkte bij beide verliezen, want het ene vriendje doet je meteen het andere weer herinneren.

  54. Marijke Says:

    Hoi allemaal,

    Onze Iris is nu ruim 4 weken geleden overleden. Inmiddels hebben wij een andere poes Luna heet ze. Geloof als ik zeg dat dat het verlies van Iris echt niet minder maakt. Het verdriet is zo groot dat ben je echt niet zo maar kwijt. Maar wij misten het zo erg in huis……de leegte en niets wat naar je toekomt als je thuis komt. Luna is een echte lieverd maar absoluut geen vervanging van onze Iris. Al onze poezen die wij hebben moeten laten inslapen hebben een speciaal plekje in ons hart. Luna zal daar op den duur (hopelijk nog heel ver weg) gewoon weer bijkomen. Als je ruim 30 jaar katten hebt is zonder gewoon zo moeilijk. Ik zeg ook vaak tegen mezelf dat we een andere poes weer een goed huis geven. Kittens nemen wij al lang niet meer. Luna is nu 1 1/2 dus nog een echte doerak. Dat geldt voor alle lieve mensen op deze site als je er aan toe bent kun je een andere lieverd weer een fijn nieuw huis geven er zitten er zo veel op een nieuwe baas te wachten!

  55. Marcel Says:

    Hallo iedereen,

    3 weken geleden op 8 oktober vroeg in de morgen vond ik na een lange avond en lange nacht te hebben roepen en zoeken mijn jonge kater Pim dood terug in de tuin van mijn achterburen. Ik had Pim de avond daarvoor nog kort even buiten gelaten voor een plasje omdat ik zijn kattenbak niet op tijd had verschoond. Ik was altijd heel voorzichtig met Pim. Op tijd weer naar binnen en ik liet hem ook niet als het donker was naar buiten gaan. Ik wilde Pim een dik half uur later weer binnen roepen toen het al donker buiten werd normaal was hij er dan altijd gelijk maar nu kwam hij maar niet terug.

    Ik weet niet wat er met Pim is gebeurt hij was niet zichtbaar gewond misschien is er iets gebeurt en heeft hij nog geprobeerd om naar huis te lopen. Toen ik hem vond brak mijn hart. Het was als of in een roes leefde die weken daarna. Zo onwerkelijk Pim was zo plotseling uit mijn leven gerukt.

    Pim was nog maar 15 maanden oud. Een vrolijke rooie deugniet waar ik zo van kon genieten en waar ik zoveel liefde van kreeg.

    De leegte het gemis en het intense verdriet dat is iets waar ik nu de tijd voor moet nemen om daar mee om te gaan. Vragen waarom en hoe daar krijg ik geen antwoord op. Maar de gedachten dat hij heeft geleden en pijn heeft gehad laten me niet los en dat is moeilijk te verwerken.

    Ik lees bij velen hier hoe intens het verdriet kan zijn dat we hebben als een geliefd huisdier komt te overlijden. Maar wij moeten ons wel realiseren dat onze dieren een geweldig en liefdevol leven bij ons hadden en dat het verdriet en gemis betekenen dat het een onvoorwaardelijke liefde was tussen ons en onze dieren die onvervangbaar waren. Koester de herinneringen en geef je zelf de tijd en de ruimte om het te verwerken en trek je niks van mensen die zeggen dat je er maar over heen moet zijn dat het maar een dier was.

    Wij weten wel beter dieren zijn een verrijking van je leven.

    • Gerri Says:

      Beste Marcel,

      Daar sluit ik me helemaal bij aan. Ik denk vermoedelijk hetzelfde over de doodsoorzaak van Pimmetje als jij dat doet… en het maakt me woest.
      Ik ben zelf een hondenfanaat, maar zou een kat of poes absoluut nooit pijn kunnen doen. Het zit in de natuur van katachtigen om relatief solitair hun gang te gaan. Dat hoort nu eenmaal bij hen.
      Ik had ook ‘last’ van een prachtig zwart/wit gevlekt katje (met een heerlijk brutaal koppie) die maar steeds zijn behoefte in mijn tuin deed. Ik vroeg om raad bij de dierenwinkel en zij adviseerden mij koffiedrab over de grond te spreiden. Zo gezegd, zo gedaan.
      Het katje zie ik nog wel eens vóór mijn tuin staan, maakt een snuivend gebaar en kijkt dan naar mij als ik voor het raam sta. Het kijkt mij dan aan met een blik zo van ‘hmm! Trut!’, en dat maakt me wel aan het lachen. Maar het diertje is niet geschaad en kuiert dan weer vrolijk door de straat.

      Het moraal; het kost geen moeite om alle viervoeters leuk te vinden en te accepteren om wie ze zijn. Want je hebt gelijk Marcel; zij zijn een verrijking in ons leven.

      • Marcel Says:

        Hoi Gerri,

        Bedankt voor je reactie.

        Ik hoor vaak dat mensen zeggen ik laat mijn kat niet naar buiten en zo dacht ik er ook over. Maar Pim zat altijd door het raam naar buiten te turen en zag allemaal interessante dingen en ik kon hem dat ook niet langer onthouden. Ik ben gelukkig omringd door buren die allemaal huisdieren hebben en de mensen waar ik Pim in de tuin vond waren ook zeer ontdaan. Een kat gaat zijn eigen gang dat is waar en ik stoor me ook wel eens tijdens het grasmaaien aan iemands anders kat zijn uitwerpselen maar goed we leven (gelukkig) in een wereld met dieren en ach de volgende dag ben ik het alweer vergeten dat er poep in de grasmaaier zat.

        Het zijn de mensen die geen verantwoording afleggen als zij al dan niet met opzet een dier aanrijden of verwonden en helaas zal ik nooit een antwoord krijgen wat er met Pim is gebeurt.

        Ik las dat jij Sunday in jullie tuin hebt begraven en dat heb ik met Pim ook gedaan. Mijn broer had een kistje van grenenhout gemaakt en mijn kleine nichtje van bijna 3 jaar die gek op Pim was had een mooie tekening gemaakt en die hebben we bij Pim in zijn kistje gedaan. Pim heeft zijn plekje gekregen daar waar altijd graag was. Ik heb momenteel Famke een jonge labrador dame van 2 jaar in huis. Ze is van mijn ouders maar mocht haar lenen omdat ze beseffen hoe eenzaam ik me voelde zonder Pim. Honden en katten zijn er altijd geweest in mijn leven en ze hebben me meer liefde gegeven dan al mijn ex vriendinnen bij elkaar zeg ik wel eens gekscherend maar het is nog waar ook.

        Ik hoop dat het met jou inmiddels weer wat beter gaat maar inderdaad het is een rouwproces met als zijn ups en downs en dat geeft verder ook niet het is ook een stukje eerbetoon aan dat wat je zo dierbaar was.

    • rosa Says:

      Hallo arcel, wat erg voor je lieve kat Pim..ik heb dit een paar weken ook gehad, de hele nacht lopen zoeken. En de volgende morgen vond ik hem dood langs de weg…verschrikkeijk…een gevoel van woede en onmacht…ik wil je heeeel veel sterkte wensen met het verlies van Pim…en idd koester de mooie tijd die jij en hij samen hebben gehad.;

      groet rosa

      • Marcel Says:

        Hoi Rosa,

        Het is een nachtmerrie die waarheid word als je eigen kat op die dood terug vind. Het lijkt me verschrikkelijk als je zoals jij dat dan nog een keer mee moet maken. Eerst met Roger en dan Boris ook nog op die manier verliezen. Pech hebben zeggen mensen dan maar wat heb je daar aan. Ik heb zelf een halfjaar voor dat ik Pim kreeg zelf een een jonge kat aangereden. Gelukkig was hij op slag dood maar ik vergeet nooit weer die ogen van hem die in de koplampen van mijn auto staarden. Een fractie van een seconde en het was gebeurd. Heb hem meegenomen omdat ik ergens op een buitenweg stond en nergens kon aanbellen om te vragen waar hij thuis hoorde. Ik heb uiteindelijk naar een aantal dagen gezocht te hebben de eigenaar kunnen achterhalen en heb hem thuis gebracht. Opeens kreeg hij een naam en bleek dat hij van een klein meisje was. Elke keer als ik langs de plek rij waar het gebeurt is dan denk ik nog aan dat moment. Een klein meisje dat buigt over een doosje met haar katje wat niet meer leeft.

        Nu is het me waarschijnlijk zelf gebeurt en er niemand die mij komt vertellen van sorry maar ik kon er niks aan doen.

        Ik denk dat jij je ook afvraagt waarom waarom alweer. Een kat is een eigenwijs dier en gaat zijn eigen gangetje en in de regel gaat dat meestal goed en lopen ze niet zomaar in gevaar. Sprak met een collega die zei ik houd mijn katten binnen want je weet maar nooit. Ja dat denk ik de laatste tijd ook had ik hem maar nooit naar buiten laten gaan. Maar die van mij genoot zo van het buiten zijn. Een kat is in zijn element als die buiten is en dat mag je ze niet ontnemen omdat je bang bent dat er wat kan gebeuren.

        Het is hard en bitter want wij zitten met de pijn en het gemis en
        dat is een rouwproces waar we allemaal door heen moeten.
        Herinneringen blijven maar de pijn zal slijten.

    • angelique Says:

      Lieve marcel,

      Jeee, wat ontzettend akelig. Ik doe eerlijk gezegd niets dan huilen sinds ik deze site heb gevonden.
      Toch heel blij met deze site. Niet alleen om mijn eigen verhaal kwijt te kunnen, maar ook om te lezen wat anderen is overkomen. En het is veel te veel… en veel te vaak…
      Ik loop zelf al een week met het idee om een medium in te schakelen… Heb gegoogeld op “contact met overleden kat”.
      Da’s eigenlijk nix voor mij, maar zit ook met zoveel vragen omtrent zijn dood! Van de andere kant, je verandert er niets meer aan en wat als het antwoord echt akelig is? Diego was al sinds zaterdag vermist, maar dinsdag pas gevonden. Ik had de indruk dat hij pas net was aangereden.Hij zag er nog “mooi” uit, hij was niet nat ondanks het natte gras. Hoewel al verstijfd, leek het me niet dat hij al lang heengegaan was. Moelijk uit te leggen.
      Maar stel dat hij heeft lopen lijden n.a.v. ’n ongeval zaterdagavond en pas dinsdagochtend opgegeven heeft? Wat als het helemaal geen aanrijding was??
      Zijn er mensen die ervaring met een medium hebben?!

      • Marcel Says:

        Hoi Angelique,

        Ik heb zelf ook er over nagedacht om een medium te raadplegen maar er zijn er zo vele en wie kun je vertrouwen. Sommige dierentolken/medium’s hebben hele uitgebreide website’s bijna tegen het commerciele aan. Dat neigt naar geldklopperij als je het mij vraagt. Misbruik maken van de emoties van mensen die radeloos zijn. Ik weet niet of er mediums zijn die wel oprecht zijn en eigenlijk vind ik dat als iemand echt zo’n gave heeft er geen geld voor mag vragen maar het vanuit zijn of haar hart doet.

        Misschien moeten we dus op ons eigen gevoel afgaan en vaak is de eerste ingeving de juiste. Maar het zijn juist de twijfels en de onmacht die zo kunnen knagen. Gevoel en gezond verstand gaan niet samen en al helemaal niet als je zo iets meemaakt. Ik loop ook al weken te piekeren over wat er gebeurt kan zijn , ben er vrij achterdochtig door geworden en er hoeft maar iemand snel door de straat te rijden en ik word woest. Ben zelfs alle gif soorten gaan bestuderen welke misschien een kat snel kan doen sterven.

        Maar inderdaad wat je zelf ook schrijft ook al weten we precies wat er gebeurt is het brengt jouw Diego en mijn Pim niet terug. Jij hebt Diego als kitten een tweede kans gegeven en hem 8 jaar veel liefde gegeven en dan is het ook zo oneerlijk voor hem om dan als nog te sterven door een stom ongeluk. Jij hebt al zoveel in een korte tijd meegemaakt met je katten en dat lijkt me echt zwaar om dat verdriet te verwerken. Het is goed om er over te praten en lotgenoten op te zoeken. Alleen zij kunnen je steunen en echt invoelen wat je door moet maken. We leven hier allemaal met elkaar mee en dat doet me goed om te weten dat we niet alleen zijn met ons verdriet.

    • angelique Says:

      marcel,

      Het is vandaag 3 weken geleden dat Diego verongelukte. Ik ben er nog steeds onverminderd gebroken van, vol twijfels en vragen die me ’s nachts uit mijn slaap houden. Ik ben inmiddels 5 kg afgevallen. Kan niet eens in de buurt van het ongeluk komen en rijd iedere dag om.
      Het achterdochtige van jouw kant begrijp ik heel goed. Dezelfde twijfels die jij aankaart over een medium, heb ik ook gehad, maar uiteindelijk heb ik toch de knoop door gehakt. Ik heb monique zondagmorgen aan de telefoon gehad en ze heeft me bij haar thuis uitgenodigd na de feestdagen om te zien of ze kontakt kan krijgen.
      Ik heb gezegd dat ik sceptisch ben en haar gevraagd hoe ze zeker kan zijn van het feit dat ze kontakt kan maken met het zieltje waar ik om vraag. Ze heeft me gezegd dat ze behalve een foto NIETS van me wil hebben of weten. Voor de eigenlijke sessie begint zal ze een aantal dingen doorgeven, die alleen ik van hem kan weten. (een beetje zoiets als bij Ogilvie vermoed ik…)
      Ik weet echter nog niet wat ik precies te weten denk te komen, maar ik zal mijn bevindingen laten weten, wanneer ik geweest ben…

      • Gerri Says:

        Ik moet het ook toegeven; nog steeds huil ik elke avond om Sunday. Ik kan het gewoon niet loslaten. Het is zelfs zo erg dat ik ’s avonds het rolgordijn van mijn keukendeur niet omlaag doe; ik wil haar grafje in het zicht hebben.
        ook ik zou graag met een medium in contact willen komen maar ben hierin ook heel sceptisch.

      • Marie-Thérèse Van Roosbroeck Says:

        Geachte heer Landman:
        Mijn poes ‘Mishto’ is overleden. Hij liep naar een vogel die in een kooitje zat bij de familie De Vreeze Moortsele.
        Marnix De Vreeze is geen kat neen. Hij werd vermoord zoals zijn moeder, broer en broer en schoonbroer en.


  56. Hallo allemaal,

    6 weken nadat wij onze lieve Iris hebben moeten laten inslapen is ons nog iets vreselijk overkomen. Mijn lieve moeder heeft een herseninfarct gehad en is links verlamd. Het verdriet is onbeschrijfelijk groot ik ben gewoon radeloos probeer sterk te zijn voor mijn vader maar het is zo moeilijk.
    Ik weet dat ik niet op het juiste forum zit maar jullie lieve woorden en steun hebben mij ook geholpen toen we onze Iris verloren hebben. Ik hoop dat er mensen bij zijn die misschien ervaring hebben met iemand in de familie die ook is getroffen door zoiets vreselijks.

    • Gerri Says:

      Lieve Marijke,

      Wat een vreselijk bericht is dit. Ik heb het persoonlijk zo niet meegemaakt, hoewel ik mijn moeder zeer onverwachts verloor; ze stierf zo maar in mijn armen.
      Het is heel moeilijk om te aanvaarden en vervolgens een weg te vinden hoe om te gaan met zo een enorme verandering, dat weet ik wel.
      Ik ken wel een vereniging die er is voor lotgenoten: http://www.cva-samenverder.nl/index.php
      Mogelijk kan deze website jou en je vader helpen om te leren omgaan met het lot welke jouw moeder getroffen heeft.

      Ik wens jou Marijke, je ouders en iedereen om jullie heen heel veel sterkte en hopelijk opent het e.e.a. de nodige deuren.
      Juist in deze tijd zou je ook Iris dicht bij je willen hebben.
      Sterkte meid 😉

      Gerri


  57. Lieve Gerri,

    Bedankt voor je lieve worden heb gelijk gekeken naar de website voor lotgenoten. Ik denk dat we daar veel aan zullen hebben. Het is allemaal zo triest onze dochter van 26 gaat volgend jaar trouwen. Vandaag was ik met mijn dochter bij mijn moeder haar oma. Ze moest zo huilen, vooral om dat mijn moeder “anders” is geworden en vooral reageert. Maar dat hoor je vaker bij mensen met een herseninfarct. Hopelijk lukt het haar zo goed te revalideren zodat zij weer samen met mijn vader verder kan in het leven. Ik mis Iris heel erg. Onze Luna maakt veel goed maar het gemis blijft. Ik raak zelf ook een beetje aan het eind van mijn Latijn. Maar goed eens zal de zon toch wel weer een beetje gaan schijnen hoop ik.

    Marijke

    • Gerri Says:

      Lieve Marijke,

      Houd moed. Dat is wat ik je mee kan geven. Het is zo vreselijk voor je dochter om dit nu mee te moeten maken; het werpt zo een schaduw op haar huwelijk. Maar, zoals je al zei, misschein revalideert je moeder toch weer dusdanig dat ze het huwelijk van haar kleindochter kan meemaken en mee beleven. Laten we vooral onze hoop hierop vestigen.

      (((hugs)))

      Gerri

      • angelique Says:

        wat een zege dat ik deze site gevonden heb.( ben niet zo handig op dit ding, dat niet van mij is). Ik ben al dagen op zoek naar mede lotgenoten om enigzins iets van troost en begrip te vinden. eind begin september is mijn poes leica van 12 aan een melkkliertumor geopereerd, wat perfect gelopen is en ze knapte goed op 3 dagen later braakte ze echter bloed op. De da zei me direct te stoppen met de antibiotica.
        De dag erop begon ze echter op te zwellen… Terug naar de da, we dachten stevige constipatie. Ze heeft een clisma gehad en omdat dat niet hielp is ze ter observatie bij de da gebleven. Het werd alleen maar erger en besloten werd haar opnieuw open te maken, nog geen uur later belde ze me dat het de alvleesklier was die volkomen versteend was en dat er niets meer gedaan kon worden. Ik heb haar niet meer bij laten komen. Ik was ZOOO opgelucht na de goede afloop van het verwijderen van de tumor dat deze klap zo hard aankwam! En het was nb op haar 13e verjaardag… Ik heb haar begraven, maar tijd om te rouwen was er nauwelijks want 22 oktober verdween mijn kater van 8, Diego. Hij is in zijn hele leven nog nooit 1 nacht niet thuis geweest dus de schrik zat er goed in. Ik heb een hele week lopen zoeken, roepen, met een lepeltje en een blikje als een idioot op de meest onmogelijke tijden door ons dorp gelopen,iedereen van amivedi tot de plansoendienst in geschakeld. En na een week stond ie ineens in de keuken achter me! 1.3kg afgevallen Onnodig te zeggen dat hij alle knuffels, al het lekkers wat een kater zich ksn wensen heeft gehad, terwijl ik zingend de flyers van zijn vermissing aan het verwijderen was… Tot vorige week dinsdag (nu een week terug dus) ze me kwamen zeggen dat er een zwarte kater doodgereden was… Juist, mijn lieve, lieve schat: Diego. Heb sindsdien nog niet gegeten, nauwelijks geslapen, ben er helemaan kapot aan aan het gaan. Mijn omgeveing heeft er (in beperkte mate) begrip voor en ik had zo ontzetten hard een site als deze nodig om mijn verhaal te kunnen doen en te lezen dat er lui zijn die net zo rouwen om hun verloren lievelingen als ik doe.

        Angelique

      • Gerri Says:

        Lieve Angelique,

        Dat is helemaal waar; er zijn mensen die vreselijk lijden onder het verlies van hun dierbare viervoetertjes, of dat nu katten of honden zijn, of andere dieren zelfs, dat maakt niet uit. Het is goed om het van je af te praten, hoe pijnlijk dat soms ook is, en hoe lang dat ook zal duren. Het rouwen wordt in veel gevallen enorm onderschat en dat vind ik een slechte zaak. We kunnen niet genoeg benadrukken hoeveel een dier voor iemand soms meer kan betekenen dan het verlies van een mensenvriend.
        Je vindt hier de meest uiteenlopende verhalen, maar allemaal met eenzelfde doel; je bent je makkertje kwijt.

  58. Ingrid Says:

    Lieve Angelique,
    Ik krijg een brok in mijn keel als ik je verhaal lees. Heb zelf afgelopen jaar van 2 poezen afscheid moeten nemen en ik begrijp je verdriet zo goed. Schrijf je gevoelens maar op deze site, dat lucht op. En de mensen die het lezen, zullen begrip voor je hebben. Rouwen doet zeer! Ik wens je veel begrip en steun toe.

    • angelique Says:

      Bedankt Ingrid,
      ik las jouw verhaal eerder ook (dat van 22 sept. en later je antwoorden aan anderen) het is raar te realiseren dat op momenten, dat ons zoveel verdriet overkomt, we blijkbaar niet de enigen zijn. Het doet ergens goed, he, te lezen dat er zoveel mensen op eenzelfde manier zo’n pijn hebben als wij om ONS verlies? Dat komt er een beetje mislukt uit, maar ik bedoel eigenlijk, dat ondanks alle wreedheden er ook heel veel dieren ontzettend liefgehad worden. En wat veel herkenbaars… Iedereen loopt toch tegen dezelfde dingen aan: onbegrip van andere die denken dat na een week het wel ’s tijd wordt de wereld weer aan te kunnen, een stuk schuld bij onszelf “had ik maar zus, of had ik maar zo”…
      Dat knaagt ook ontzettend aan mij, “was ik maar op zaterdagochtend naar mijn vriend gegaan, zoals de bedoeling was (de katten gaan altijd mee) dan was het nooit gebeurd…” “Had ik maar langer buiten gezocht en geroepen, misschien was ie dan toch wel eerder binnen gekomen…” Het is om gek van te worden.

      Ik ben nu alleen thuis. Mijn vriend had nog een stukje film waar Diego op de slaapkamer brokjes zat te eten. Ik heb bewust gewacht totdat ik alleen was om het fragmentje, dat slechts enkele seconden duurt, wel 100 keer af te spelen… Onbeschrijflijk erg en mooi om ‘m nog even te mogen zien. Wanneer stopt het toch met zo’n pijn te doen?!?!

      • Ingrid Says:

        Je beschrijft het precies zoals ik het zelf ervaarde: het doet op een bepaalde manier goed om te weten dat er meer mensen zijn die eenzelfde verdriet kennen en begrijpen.
        Kwel jezelf niet teveel met gedachten als “had ik maar”. Het leven is op een bepaalde manier verlopen en helaas kun je de tijd niet terugdraaien en het op een andere manier over doen.
        Jij hebt je beesten zeer lief gehad. Daarmee waren ze bevoorrecht vergeleken bij een hoop stumpers op deze aarde. Dat weten maakt weliswaar het verdriet dat je voelt niet minder, maar vergeet het ook niet. De pijn zal minder worden, heus, maar dat kost tijd. Neem je tijd!

  59. Adrienne Says:

    Hi,

    Afgelopen dinsdagnacht is onze jayjay ingeslapen. Maandag was hij nog aan het voetballen met mijn zoon in huis en ik vroeg hem te stoppen omdat ik gek werd van dat gedoe! Dinsdag na het werk komen we thuis en is hij sloom en wil/kan niets. Naar de dierenarts, die constateerd dat hij een groot gezwel aan zijn nier heeft en heeft toen voorgesteld om hem ’s morgens te opereren en te kijken of er nog iets aan te doen was. Helaas heeft hij dat niet eens gehaald, we hebben hem mee naar huis genomen en daar werd hij steeds slechter, hij raakte in een soort van coma. Toen de dierenarts weer gebeld, hij dacht dat hij bloedingen had gekregen. Hij heeft hem toen thuis in laten slapen. Ik wist dat ik het moelijk zou hebben, maar dit gevoel is zo overheersend, zo constant aanwezig. Het zal slijten, dat weer ik zeker, maar als jij vriendje opeens uit je leven wordt gerukt dan snap je er gewoon niets van. En dan dat schuldgevoel, waarom heb ik niets gemerkt en waarom heb ik achteraf die kleine tekenen steeds op zijn leeftijd gestoken. Hij was toch nog maar 8,5 jaar.

  60. Gerri Says:

    Hallo Adrienne,

    Zoals ik het lees is JayJay altijd een lieve vriend voor jullie geweest… maar ook beslist anderson; jullie zijn ontzettend goed voor hem geweest. JayJay heeft nog tot op het laatste moment van zijn leven heerlijk ge-ravot met je zoontje en heeft daar duidelijk heel veel plezier in gehad. Koester dat moment. Het heeft zo moeten zijn dat JayJay nu eenmaal ziek bleek te zijn, maar in feite weinig heeft moeten lijden. Ja, het zal slijten, maar wat blijft staan als een huis zijn de zoete herinneringen aan een onvoorwaardelijke vriend die door niemand vervangen kan worden.
    Ik wens je heel veel sterkte Adrienne. Koester de herinnering aan je beste maatje.

    Gerri

  61. Marcel Says:

    Liedje van Rob de Nijs en geschreven door Belinda Meuldijk voor haar hond die door een ongeval om het leven kwam.

    Verleden is verboden

    Ik wou dat het verdween

    Maar ik zie ons samen lopen

    En we wisten niet waarheen

    Nog raak ik je aan

    Maar de afstand wordt al groot

    Nee ik heb niet geleerd te leven met jouw dood

    God ik hou zo van jou

    Misschien is het niet waar

    Zwaait opeens die deur weer open

    En natuurlijk sta jij daar

    Want ik hou zo van jou

    Afscheid nam ik niet

    En het einde blijft nu open

    Zoals jij het achterliet

    In dromen terug bij mij

    Ik hou je zo goed vast

    Heb ik je vaak genoeg gezegd

    Dat er niet een zo bij mij past

    En ze zeggen dat het went

    Maar niemand wanneer

    Dus ik leef met de dag

    En jij sterft telkens weer

    Want ik hou zo van jou

    • angelique Says:

      Hallo allemaal,

      morgen is het 4 weken geleden en wat ik ook al meer las bij jullie, de pijn wordt eerder meer in plaats van minder.

      In de 8 jaar dat ik Diego had ben ik nooit langer dan 3 weken van hem gescheiden geweest. Dat was vorige zomer, toen ik op vakantie was in zuid frankrijk. Het gekke is dat ik absoluut geen last van heimwee heb, maar het verlangen naar mijn katten, maakt dat ik naar huis wil. 10 dagen vind ik normaliter meer dan welletjes! En vorig jaar besloten we dan ook van de een op de andere dag te vertrekken, in te pakken, de tent ter plekke te verkopen en richting huis te gaan: eerder dan geplanned…
      Ik zeg wel het gemis van mijn katten maakt dat ik naar huis wil, maar eigenlijk moet ik zeggen: het verlangen om Diego te knuffelen. Die andere 2 redden het wel en zijn ook heel makkelijk in de omgang met degene die voor ze zorgt.

      Toen het ongeluk net gebeurd was was ik zo in chock en is de pijn zo scherp en alles overheersend dat het nauwelijks mogelijk is normaal te functioneren, nu, na 4 weken en het leven toch weer door gaat, begint dat verschrikkelijke besef dat je hem ECHT nooit meer in je armen zult houden, zijn koppie nooit meer om de hoek zult zien verschijnen… Nu ben ik langer van hem gescheiden dan ik ooit eerder ben gewesst en het is haast een fysieke pijn. Wrang en misselijkmakend.

      Het is dat moment dat ik zou besluiten, dat waar ik ook ben, hoe ik het ook naar mijn zin heb, het tijd is om naar huis terug te keren…

  62. diana Says:

    Afgelopen dinsdag is mijn kat Tarzan overleden bij de dierenarts. Ik wilde terug komen van mijn stage in het buitenland, maar ik was te laat om hem nog levend te zien. Ik miste hem verschrikkelijk toen ik weg was. Elke dag en soms droomde ik zelfs dat hij bij me was. Ik kon wel met hem aan de telefoon praten, maar ik was zo blij dat ik hem na een paar weekjes weer zou zien. Helaas is de combinatie van ouderdomsziekten en waarschijnlijk een val hem fataal geworden. Morgen moet ik met hem naar het crematorium. Ik haal hem eerst op om hem nog even thuis te hebben. Hij was al meer dan 15 jaar mijn beste vriend. Soms noemde ik hem mijn kleine schaduw want sinds hij ouder was was hij nog veel aanhankelijker geworden. Hij is geboren bij mijn ouders thuis en nadat hij een pootje had verloren toen hij 6 weken was heb ik hem verzorgd. Tijdens zijn hele leventje had hij problemen met zijn gezondheid, maar het kon altijd opgelost worden en hij was altijd vol energie en bereidt zich te laten verwennen met knuffels eten en aandacht. Als ik hem meenam op vakantie of mijn studentenkamer was ie helemaal gelukkig: tijd om met zijn tweeen te zijn en heeeeeel veel knuffels te ontvangen. Ik mis hem zo nu en dat hij er niet was toen ik thuis kwam. We hadden er een feestje van gemaakt samen! Ik weet dat hij ontzettend verwend is tijdens mijn stage door mijn moeder and dat ie gelukkig was. Ik had me alleen zo graag nog even willen zien, zodat ie wist hoeveel ik van hem hou.
    Het lezen van al die berichten hier doet me wel een beetje “goed’. Omdat ik zie hoeveel mensen van hun dier kunnen houden en dat ik niet de enige ben. Het is zo raar dat veel mensen niet kunnen begrijpen dat je soms een beter band met je huisder kunt hebben dan met vrienden of zelfs familie. Soms besteed je zoveel tijd samen. Mijn kat en ik hadden ook echt dezelfde humor. Ook al mis ik hem heel erg en zal het een tijdje dat ik me niet letterlijk ziek voel van ellende ik kan terug kijken op zijn leventje met een goed gevoel, al de tijden die we samen waren, hoeveel ik hem verwend heb, zijn speelgoedjes waar ie niks mee deed, zijn kattekwaad waarom ik zo moest lachen.
    Ik wens iedereen hier heel veel sterkte en steun van hun omgeving.

  63. Ingrid Says:

    Voor iedereen die zijn/haar dierenvriend zo mist en hierover nog iets wil uiten: ik las in een weekblad dat er een site is waar je een foto van je dier met tekst kunt plaatsen: http://www.nationaledierencondoleance.nl

    • Gerri Says:

      Hallo Ingrid,
      Bedankt voor deze link. Heb al een gedenkplaatsje voor mijn trouwste vriendin gemaakt.

      En voor allen; toch een fijne Kerst en ik wens jullie allemaal een goed 2012.

  64. Rita Says:

    Ik heb alle reacties gelezen en ben een beetje ‘jaloers’. Dat klinkt raar maar ik ben nu bijna 2 weken mijn ziekelijke 16,5 jaar oude poezenkindje kwijt, alles geprobeerd om haar te vinden maar de kans dat ze het buiten overleeft is heel klein. Dus ik zal altijd (althans de komende paar jaren) in onzekerheid moeten leven of ze wel of niet leeft, wel of niet is doodgegaan en hoe… heeft ze geleden of niet? Ik kan dus geen definitief afscheid nemen zolang ze niet gevonden is en misschien nooit gevonden zal worden. De kans dat mijn poezenkindje in mijn armen kan sterven is nihil geworden. Ik kan alleen hopen dat ze op de een of andere manier “afscheid komt nemen”.

    • Gerri Says:

      Lieve Rita,
      Ik kan me zo goed voorstellen hoe jij je nu voelt. Het zou mijn hart ook gebroken hebben als ik mijn lieve Sunday niet in mijn armen had gehad toen ze het tijdelijke voor het eeuwige verruilde.
      Ik hoop dat je toch nog antwoorden krijgt, en dat je ooit zult kunnen berusten in het lot. Ik hoop het echt, want zelf vecht ik ook nog steeds tegen het verlies terwijl Sunday alweer bijna een half jaar geleden stierf. Mijn verdriet is veel groter dan toen mijn ouders stierven… en van hen hield ik al zoveel…

      Lieve Rita, heel veel sterkte… we zijn hier voor je

      • Rita Says:

        Nala is gevonden! Ze is afgelopen vrijdagnacht gevonden op straat (miauwend). Een jongen heeft haar meegenomen naar huis en in een schuurtje in een mandje met dekentje gelegd. Helaas was ze de ochtend erna niet meer in leven maar rustig ingeslapen. Heb haar vandaag zelf naar het dierencrematorium gebracht. Hoewel het hartverscheurend is dat ze al die weken in de kou heeft gezworven ben ik toch “blij”dat ze gevonden is. Nu heb ik haar nog kunnen aaien en op mijn manier afscheid van haar kunnen nemen. Ik zal mijn meissie vreselijk missen maar weet dat ze nu geen pijn/kou meer heeft. Bedankt voor jullie medeleven!!!!

      • Gerri Says:

        Lieve Rita,

        Ik ben opgelucht en blij voor je dat je Nala toch nog in je armen hebt kunnen sluiten. Je hebt haar nu een waardig afscheid kunnen geven en dat zal voor jou ook een berustend gevoel geven.
        Elke dag ervaar ik weer hoezeer een huisdier waar je zo aan gehecht bent zo waardig en betrouwbaar is. Ik kan dat van menig persoon niet zeggen; de ene teleurstelling na de ander. Mijn Sunday heeft me nooit teleurgesteld, heeft me nooit verraden. Ik huil nog elke dag om haar…

    • Rita Says:

      Lieve mensen,

      Nala is inderdaad afscheid komen nemen. Het begon gelijk al met een vogeltje wat mijn huis binnenvloog en op het uiteinde van het bed ging zitten waar Nala ook altijd lag. Ik heb het bange beestje gevangen en weer de vrijheid gegeven. Gelijk erna liep er een zwerfkatje met me mee naar huis. Ik heb het binnengelaten. Hij/zij ging op dezelfde plekken zitten als Nala – bijv. op de rug van de bank – en ging mee naar boven om lekker te kroelen op het bed. In de loop van de nacht verdween het beestje door het kattenluikje. Dit is daarna nog 2x gebeurd en sindsdien heb ik het beestje nooit meer gezien. Is dit toeval?
      Inmiddels heb ik weer een nieuwe kat uit het asiel waar ik gelukkig mee ben. Dus inderdaad, tijd heelt alle verdriet maar Nala zal altijd een plekje in mijn hart hebben.
      Dit wilde ik jullie toch even meegeven.

  65. Emiel Says:

    Wat fijn dat ik uw website heb gevonden. Ik heb gisteren mijn hondje moeten laten inslapen. Ik weet niet precies hoe oud ze is geworden. Ik heb haar nl. 7 jaar geleden uit het asiel gehaald. Die hadden haar verwaarloosd in een park gevonden. Vanaf die dag ben ik haar held geweest, en dat heeft ze elke dag aan mij laten blijken. Het inslapen is heel vredig gegaan en ik heb 2 mooie asringen laten maken (ook één voor mijn dochter). Ik kan er dus vrede mee hebben, maar het gemis is er niet minder om. Er valt zo’n leegte. En dan loop ik ook nog tegen opmerkingen van collega’s aan dat ik als vent zijnde toch wel wat gewend moet zijn en dat het “maar” een huisdier was. Ik troost me maar met de gedachte dat die mensen niet wijzer zijn. Gelukkig heb ik ook een aantal mensen om me heen die het wel snappen. En nu ook nog deze website gevonden. BEDANKT. Ik wil ook graag alle mensen die hun stukje hierboven hebben geschreven allemaal heel veel sterkte toewensen met het verlies.

    • diana Says:

      zelfs als het “zacht” gegaan is blijft dat gemis het ergste. Het is zo ongelooflijk leeg nu mijn kat niet op zijn plekje zit. Ik heb ook van die mensen die vragen of ik na een paar weken onderhand niet over hem heen ben. Na 15 jaar vriendschap? Ik vind het juist heel goed dat je zo eerlijk bent dat je haar mist en ik hoop dat je veel steun krijgt van die ander mensen. Veel sterkte ermee.

  66. Bieke Says:

    Bedankt hiervoor. Onze lieve kater Nero is gisteren gestorven aan de gevolgen van een blaassteentje… Vooral mijn vriend heeft het er nog moeilijk mee, hij had een heel hechte band met Nero. Hij zal erg gemist worden, ook al was hij nog maar amper 2 jaar oud, hij was bij ons geboren en bij ons gestorven. 🙂

  67. Gert Says:

    jemig erg dit te lezen allemaal. afgelopen woensdag na bijna 16 jaar trouwe vriendschap mijn lieve kat in moeten laten slapen. hij had chrnische nierproblemen, al vanaf oktober 2011 werd ie minder. heb hem nog opgepept met speciaal voer, veel aandacht en lekkere dingetjes. maar het werd steeds minder, voedsel hield hij niet meer binnen, zijn vacht hield ie niet meer schoon, drinken deed ie minder en hij lag de hele dag voor dood op een koude ondergrond. af en toe had ie oplevingen, was weer kwiek. dinsdagavond al afscheid genomen, samen bier gedronken, hij likkend van het aanrecht, ik uit de fles. woensdag naar de dierenarts. hij kon niks meer doen behalve in laten slapen. heel erg om te zien dat ie na een half uurtje na de prik echt lag te slapen om nooit meer wakker te worden. heb hem nog een dagje thuisgehouden, vaak geaaid, gepraat en hem de volgende avond naar het crematorium gebracht, daar nog lang afscheid van hem genomen. gister de as opgehaald. heb hier een paar mooie fotos van hem hangen die ik nog honderden keren zal bekijken, denkende aan de mooie tijd die we hadden. het voelt me als een kind wat ik kwijt ben. al typende lopen me de tranen nu over de wangen. de as zal ik nog uitstrooien, waar moet ik nog bedenken, wil het eerst nog hier houden. had nooit verwacht dat dit zo hard zou aankomen. heb dik 500 fotos van hem en nog videobeelden. die kijk ik en denk dat echt, jemig waarom heeft het zo moeten zijn. had wel gehoopt altijd dat ie de 20 wel zou halen maar ontkende deze laatste weken dat het afgelopen zou zijn. pfff dit is heftig allemaal mensen.

    • Gerri Says:

      Beste Gert,

      Zoiets laat zeker een enorme leegte achter. Ik knok nog steeds tegen dat vreselijke gemis, ik jank er nog steeds op los als het opkomt. Het verlies van mijn hond heeft me veel dieper geraakt dan het verlies van een mens mij heeft gedaan.
      Ik wens je enorm veel sterkte voor de komende tijd.

    • Emiel Says:

      Gert wees blij dat je hem zo’n goed leven heb kunnen geven. Mag ik je een tip geven over het as? Ik heb 4 dagen gelden mijn hondje moeten laten inslapen. Ik heb pas ontdekt dat er zgn. asringen bestaan. Hele mooie ringen waar een klein beetje as in gedaan kan worden. Ik heb er een laten maken. Hoop dat hij er snel is. Klinkt natuurlijk stom maar voor mijn gevoel hen ik hem dan weer een heeeel klein beetje bij me. Sterkte, en koester de foto’s en videobeelden! Emiel

  68. Nynke Says:

    Ik kan het niet geloven, mijn lieve kater Gijs komt nooit meer thuis. De buurvrouw, waar hij ook vaak over de vloer kwam, stond vrijdag in tranen voor de deur en ik wilde eigenlijk de deur niet open doen, want ik wist wat er ging komen. Aangereden in een straat waar auto’s niet hard mogen rijden, bijna alleen maar bestemmingsverkeer dat hier komt parkeren en zo nu en dan een aso die keihard door de straat scheurt. Gijs was pas anderhalf jaar oud en had nog zoveel mooie jaren voor zich. Ik weet dat ik het mezelf niet kwalijk moet nemen. Maar wat als ik nou niet zo asociaal lang had uitgeslapen. Dan had ik misschien wel met hem geknuffeld en was hij niet naar buiten gegaan.
    Hij was een beetje gek en daarom zo bijzonder. Hij gaf kusjes, echte kusjes en als hij in een goede bui was dan kon hij echt terug knuffelen. Hij hield ook zo ontzettend van wandelen, net als een hondje eigenlijk. Hij vroeg er echt om. Dan rende hij enthousiast door de tuinen terwijl onze andere kat wat bedeesder bij mij in die buurt bleef. Dan liep ik ook vaak naar een speeltuintje (met grasveldje) waar hij zich helemaal uit kon leven. Ik ga al die dingen zo ontzettend missen. Maar ook gewoon de kleine dingetjes, elke avond eventjes spelen, het enthousiasme waarmee hij achter de snoepjes aanracete die ik door de kamer gooide, de manier waarop hij op onderzoek uit ging als hij zich verveelde. Bij alles moet ik aan hem denken en dan het idee dat ik hem nooit meer terug zie, dat kan ik gewoon niet aan. De laatste keer dat ik hem zag was hij in mijn wastafel gaan liggen, dat vond ie heerlijk. Ik deed voor de grap de kraan aan om hem een beetje te pesten. Ietsjes later kreeg hij ineens een bevlieging en rende hij de trap af. Dat is het laatste wat ik van hem gezien heb. Het zag er niet fijn uit zei de buurvrouw, dus ik wilde het niet zien en mijn vader heeft hem in een dekentje gewikkeld totdat de dierenambulance hem kwam ophalen. Maar nu heb ik wel spijt dat ik hem niet even nog heb geaaid, of vast gehouden zodat ik zijn lijfje nog even kon voelen. Ik heb niet eens echt afscheid kunnen nemen en nu is ‘ie weg.
    Zijn kussentje is zo leeg. Ik had echt een band met Gijs, die we hadden sinds hij een kitten was. Ik was hier in huis degene die zich het meest om hem bekommerde. De laatste maanden begon hij pas echt te groeien tot een stevige stoere kater. Hij leerde nog zoveel. We dachten dat hij nooit zou leren om een deur open te krijgen, maar de laatste weken lukte hem dat steeds vaker. Ik was zo trots.
    Waarom!??? Waarom? Ik kan niet zonder Gijs, echt niet. Waarom nou net hij, ik kan me niet herinneren dat hier in de straat ooit zoiets gebeurd is. 1 kleine verandering die ochtend en het was nooit gebeurd.
    Gelukkig hebben we hier nog een lieverd in huis. Een poes van 14. Een iel vrouwtje eigenlijk maar vergeleken met Gijs, vonden we altijd. Gijs was echt een heerlijke knuffelkater. Mijn allerbeste vriendje.
    Ik wou dat ik de tijd terug kon draaien of kon ontwaken uit deze nachtmerrie.
    Een leeg kussentje, een blik vol met zijn favoriete snoepjes, zijn speelgoed wat nog door het huis ligt, de haren die ik nog op m’n broek vind, zelfs de plastic zak waar hij een paar dagen geleden nog gek in aan het doen was. Ik wil dit niet, ik kan dit niet.

    Zo weinig mensen begrijpen wat voor sterke band je kunt opbouwen met een dier. Een dier dat niet oordeelt en je stilletjes kan troosten als anderen dat niet kunnen.

    Wat een verhaal en het is nog niet eens alles.

    • Ingrid Says:

      Beste Nynke,
      Wat heb je een mooi verhaal over je kater Gijs geschreven. Ik zie hem als het ware achter de snoepjes aanracen. Wat vreselijk triest dat Gijs maar zo kort mocht leven. Weet dat iedereen die hier vertelt over hun geliefde dier, je gemis en verdriet zal begrijpen. Ik weet zeker dat we allemaal met je meeleven. We snappen hoe leeg het aanvoelt als je geliefde dier er niet meer is. Ik wens je heel veel sterkte!

    • Claudia Says:

      Ach lieverd, wat vreselijk, geen woorden voor.
      Echt enorm veel sterkte met het verlies van Gijs. Ik kan mij voorstellen hoeveel extra pijn het geeft, dat je er niet voor hem hebt kunnen zijn op het laatste moment, en wie hem heeft aangereden en is doorgereden!!

      Ik heb mijn kleine Tess (cornish rex) van 5 jaar helaas 2dgn geleden verloren. Ze was net als Gijs een beetje gek, knuffelde veel en was gek op buikje aaien.
      Ze leek niets te mankeren, maar kon opeens id avond niet poepen, liep telkens naar de bak maar er kwam niets. Kotstte haar eten weer uit en at erna weer flink door en kwam weer bij me knuffelen.
      Mijn vriend is opgebleven totdat het beter ging, maar het voelde niet goed.
      Zeer vroeg id ochtend bij haar gaan kijken maar trof haar aan op de grond, onderkoeld. Acuut warm gemaakt door met haar in bed te gaan liggen en naar de dierenarts gegaan.
      Hij voelde een tumor, of ontlasting en gaf haar wat prikjes voor de pijn, anti biotica, en iets voor haar darmen en adviseerde om morgen weer te bellen hoe het met haar gaat.
      Een half uur na thuiskomst stierf ze in mijn armen. Ze kreeg geen lucht meer.
      Ik mis haar zo verschrikkelijk, zie telkens haar mooie grootte ogen voor me en hoor haar gespin en miauwtjes nog de hele dag.

    • Gert Says:

      ey Sterkte Nynke. ik begrijp je, er gaat hier ook geen kwartier voorbij dat ik mijn kater mis, hij hoorde erbij, dacht dat hij nog jaren had en me niet gerealiseerd dat het zo zou voelen als hij er niet meer was. ik heb een mooie foto op mijn buro staan, elke dag als ik naar mijn werk ga en savonds voordat ik naar boven ga praat ik even tegen hem, stom, hij hoort me niet, maar het helpt me toch, wie weet jou ook. een vervanger voor mijn vriend is er niet, zo een vind ik er niet meer. Als reïncarnatie bestaat dan staat ie wel een keer voor me deur als kitten heb ik mezelf vertelt, ik ga er zelf niet op uit om een nieuwe kat in huis te halen. het slijt maar vergeten zal ik hem nooit…. sterkte, een lotgenoot

      • Gerri Says:

        Opmerkelijk wat je daar zegt Gert;

        “Als reïncarnatie bestaat dan staat ie wel een keer voor me deur als kitten heb ik mezelf vertelt, ik ga er zelf niet op uit om een nieuwe kat in huis te halen”

        Mijn lieve hond Sunday koos mij uit in het dierenasiel, niet omgekeerd. Ik stond op dat moment met bewondering naar een nest jonge huskies te kijken, zo aandoenlijk. En opeens hoorde ik achter mij een gepiep en gekrab. Ik draaide me om en keek recht in de ogen van de liefste hond die ik ooit gezien had… Sunday.

  69. Jantiena Says:

    hallo iedereen wat mooi dat er nog mensen zijn die hetzelde voelen als ik .Bijna 10 jaar terug moesten we ons eerste golden retriever laten inslapen we hebben haar uit een asiel gehaald en heeft helaas maar 9 weken bij ons mogen zijn.Door hartfalen moesten we haar laten inslapen ,zij is 11 geworden.
    Toen moesten we 5 jaar terug onze golden die we als pup hebben gekregen, door een hersen bloeding moeten laten inslapen,hij is bijna 15 geworden wat echt heel erg was mijn hele wereld stortte in wat hield ik van die hond.
    Toen 3 jaar terug lag ons andere golden dood in de kamer,zij is 14 geworden.
    Nu de 2-2-2012 is onze joey (kat) overleden hij is bijna 15 geworden.
    Wat voel je ,je elendig en verloren je denkt dat niemand je snap en veel mensen doen dat ook niet ,die hebben zoiets van je hebt toch nog 6 andere katten dus die ene mis je niet .
    Nou die ene mis je dus echt wel, ieder dier hoort bij het gezin en het gezin is nu niet meer compleet.
    Ik wil iedereen die ook een kameraard heeft veloren heel veel sterkte wensen en ik heb wel ervaren de liefde die voor ze voelt gaat gewoon door ondanks dat ze er niet meer zijn

  70. Eric Says:

    Mijn kater Fluffy is deze nacht bij de dierenarts gestorven. HEt was mijne beste vriend die me door een heel moeilijke tijd heeft door geholpen. Hij is maar 9 jaar geworden. Hij had nierfalen. Het ergste vind ik dat niet afscheid heb kunnen nemen. Ik ga hem vreselijk missen.
    En het is pas 2 maanden geleden dat we onze lieve Tito( een maine coon katertje) aan de vreselijke ziekte fip hebben verloren.
    Hij is maar 10 maanden oud mogen worden.
    Ik ga kapot van verdriet en weet niet hoe ik hier moet door komen.

  71. Renee Tichelaar Says:

    Beste mensen, het is ontroerend om al deze reacties te lezen. Mijn poes Bataatje is nu een maand overleden. Mijn lieve meisje, het doet ontzettend veel pijn, alsof er een stuk uit mijn lijf is gerukt. Ze had een zware trombose, was helemaal verlamd, waarschijnlijk was haar hartje niet zo goed. Drie jaar geleden had ze ook een trombose of was van de trap gevallen (of allebei) ze was toen van mijn dochter. Wij hebben haar opgenomen en opgepept. Ze was toen ook verlamd aan de achterpootjes. Met veel zorg en acupunctuur kwam ze er bovenop. Ze rende weer en klom in bomen. Door de intensieve verzorging had ik een speciale band met haar. Ze kon me aankijken of ze helemaal verliefd op me was. Ik hield ook heel veel van haar.
    Ze was prachtig met een volle grijze vacht en een dikke staart. Ik kan het nog steeds niet geloven, ik wil het niet, ik wou dat ik het terug kon draaien. Ik ben depressief en kilo’s afgevallen, zo erg is het.
    Ze was opgenomen bij de DA maar het was heel erg dit keer en niets kon meer baten. We hebben haar mee naar huis genomen en wilde nog naar de acupunctuur dierenarts maar toen we daar aankwamen was ze overleden. We hebben haar in de tuin begraven, vreselijk.
    Uren per dag zat ze op me of lag in mijn armen, het is zo leeg in huis.
    Ze was heel lief, maar ook ondeugend, als ik ging dansen (met een wijntje op) kwam ze aanhollen en werd helemaal crazy, ging op en af banken springen, rondrennen, dan zat ik haar achterna. Dan kwam ze steeds terug, heel spannend. We hadden hele rituelen en spellen.
    Wat mis ik haar!! Dag lieveling, wat jammer nou, je was mijn geliefde grijze mormeltje.
    Bataatje zomer 2011-10 januari 2012

    • Ingrid Says:

      Beste Renee,
      degenen die hier hun verhaal hebben geschreven, snappen jouw verdriet en de pijn van het gemis ten volle. We delen immers allemaal de gevoelens van liefde voor ons dier. Misschien geeft je dat te weten een heel klein beetje troost?
      Als ik je verhaal lees, dan denk ik: wat een fantastisch baasje ben je voor Bataatje geweest, ze heeft een goede en prachtige tijd bij jou gehad. En wat een heerlijk leuk beest lijkt het me. Eigenlijk is het een rijkdom, als je in je leven zo’n diep contact met een wezen hebt mogen meemaken. Maar het afscheid blijft iets afschuwelijks en zal nooit wennen. Ik persoonlijk hoop, dat mocht er na dit leven nog iets zijn, dat we dan al onze geliefde dieren zullen weerzien.

      • Gerri Says:

        Hallo Renee,

        Ik sluit me helemaal aan bij het antwoord van Ingrid. Kijk eens met hoeveel mensen we hier zijn, hetzelfde intense verdriet delend. Het is nog steeds onbegrijpelijk hoe weinig velen weten wat het verlies van een huisdier met je doet.
        Koester de fijne herinneringen…

  72. Renee Tichelaar Says:

    Het is Bataatje zomer 2001-10 januari 2011

  73. Renee Tichelaar Says:

    Nee, het is Bataatje zomer 2001-10 januari 2012

    Ze is 10,5 jaar geworden, veel te jong……..

  74. Gerri Says:

    Voor wie er behoefte aan heeft; een online condoleanceregister voor onze geliefde huisdieren:

    http://www.nationaledierencondoleance.nl/

    • angelique Says:

      Lieve Gerri, Ingrid,
      Het is precies zoals jullie het verwoorden: het geeft inderdaad steun te weten dat er op deze site zoveel medelotgenoten zijn, zoveel liefde voor al diegenen die zozeer gemist worden en vooral zoveel ECHT begrip voor elkaar, omdat we allemaal hetzelfde voelen…
      Ik ben een tijdje weg geweest, de warmte opzoeken, rust en tijd om het wat te laten helen. Ik trok het gewoon niet meer. Ik liep de hele dag te huilen, sliep nauwelijks meer, niets interesseerde me nog. ALLES in huis deed me aan hem denken en ik zag alleen nog zijn verminkte lichaampje in dat graf in de tuin, dat iedere dag zompiger en kouder en triester werd met dit rotweer… De thuiskomst was echter zoveel moeilijker dan verwacht, want voor het allereerste keer was daar geen Diego die op me wachtte! Het is vandaag 12 weken geleden dat hij doodgereden is en ik heb alle nieuwe berichten gelezen die er sinds ik weg was bijgekomen zijn… Mijn hart bloedt voor iedereen die nu door zo’n moeilijke tijd heen moet. Het was indertijd enerzijds raar te lezen dat er al voor 22 november mensen waren die zo’n verdriet doormaakten en dan dacht ik regelmatig “toen was ie er nog en was ik nog een ander mens”, nu is het na mijn thuiskomst haast even raar te lezen dat er inmiddels bijna 30 berichten (!) bij gekomen zijn…
      Het is afschuwelijk, maar wat een geluk dat we elkaar op deze site zijn tegengekomen en tegen kunnen blijven komen. sommigen van jullie beginnen een beetje als bekenden te voelen en het feit dat je hier terecht kunt met je meest intieme verdriet helpt nog steeds. Bedankt.

      • Gerri Says:

        Lieve Angelique,

        Ik ervaar hetzelfde; hier zijn mensen die mij wèl begrijpen. Nog steeds huil ik om mijn lieve Sunday, overleden op 2 september 2011. Vreemd genoeg was ik sneller door het rouwproces bij het verlies van mijn ouders heen, terwijl ik zielsveel van hen hield. Als ik alleen ben praat ik nog steeds tegen haar, stek een kaarsje aan bij haar foto.
        Voor Kerst had ik een verlicht tuinboompje gekocht en die op Sunday’s grafje geplaatst, met een tijdklok erop. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om deze te verwijderen. Elke avond om half 6 springen de lichtjes aan en als ik dan door mijn keukenraam kijk dan babbel ik in mijzelf wat tegen haar. Ook heb ik in november een van de duurste, maar vanwege de krachtige geur en uiterlijk mooiste roos gekocht voor op haar grafje. Ik wil in de tuin, bij dat plekje kunnen mijmeren over de tijd toen Sunday nog leefde.

        Een huisdier zal nooit achter zijn/haar baasje’s rug om kwaad spreken over hen. Zij zijn altijd blij en enthousiast als je thuiskomt, ze bieden je hun onvoorwaardelijke liefde. Zij maken geen ruzie met je. Noem één mensenpersoon in je leven die daar aan kan tippen… en zijn naam zal geheiligd worden.

  75. Gert Says:

    nu een maand verder is het nog steeds een leegte. kwam vorige week terug van vakantie, anders zat ie altijd te wachten en kwam lekker op schoot. nu niet meer. ik denk wel eens over een andere kat, maar die zal het nooit vervangen wat ik altijd zal blijven missen aan mijn makker. Erg om alle berichten na mijn bericht te lezen ook al geeft het ook wel steun, dat ik niet de enige ben die zijn makkertje heeft moeten verliezen… c’est la vie zeggen ze maar zo eenvoudig voelt het niet. sterkte allemaal

    • angelique Says:

      Beste Gert,

      Als je 2 berichtjes omhoog leest zie je dat ik dezelfde gevoelens nog maar net geleden ook zo heb ervaren. Inderdaad heel akelig thuis komen zo. Maar ik wilde ook wat zeggen over reincarnatie of toch in elk geval een vreemd toeval…
      Een aardig stuk naar boven op deze blog schreef ik dat ik 13 september Leica verloren heb, op de avond dat ik haar in de tuin aan het begraven was kwam er een klein zwart katje de tuin binnen die maar bleef rondrennen en om en in het gat aan het spelen was. Ik vond het vreemd, want Diego (mijn andere kat) moest er niks van hebben en was naar binnen. Het kleintje was er de hele ceremonie bij, maar verdween later weer. Toen Diego kwijt raakte in oktober was ie er weer, is die hele week gebleven… had er eerlijk gezegd veel troost aan, want het huis was ineens ZOOO leeg. Diego kwam terug, het kleintje bleef rondhangen, Was er dan weer wel, dan weer niet.
      Toen kreeg ik 22 november het afgrijselijke bericht dat diego verongelukt was en die kleine is niet meer van mijn zijde geweken.
      Hij is nu gecastreerd, ingeent en gechipped en officieel nieuw lid van de familie. En… hij is ook zwart en het is wederom een klein, stout katerje. 🙂 Allicht zal hij Diego nooit vervangen, maar stel nou ‘s, dat engeltjes bestaan…

      Bij mij is het vandaag 14 weken geleden, er staat zoals elke dinsdag een kaarsje bij zijn foto… Ik heb nog steeds inmens verdriet, maar ik besef me dat Kevin steeds vaker een glimlach op mijn lippen tovert en met liefde is het zo: je hebt er altijd genoeg van te schenken. daar doe je een ander nooit tekort mee.
      Veel sterkte,
      Angelique

      • Keke Says:

        Mijn kleine lieve katertje eens een wilde zwerveretje van 5-6 maanden die ik 3 jaar lang bij mij mocht hebben is aangereden en overleden en de bestuurder is doorgereden!! ondanks de harde klap, die voetgangers hebben gehoord, is de gene die mijn kat heeft aangereden doorgereden!! ik ben hier echt kapot van en gewoon ziek van, ik houd mijn groot maar ik kan niet normaal functieneren nu! mijn gedachten en gemis gaan alleen naar mijn overleden lieve katertje!
        Ik heb hem getemd, hij werd de liefste katertje van de wereld, zo dankbaar vrolijk en tevreden, hij gaf mij zo veel liefde! we knuffelden elkaar altijd als hij naar buiten wilde en ging, en als hij naar binnen kwam, zo speciaal :'((
        Vandaag is het 2 maart, NU vanavond precies 2 weken geleden, ik heb een kaarsje voor zijn foto gezet, want dit is de avond 2 weken geleden, dat hij naar
        buiten wilde om 22:15 eer wij elkaar uitgebreid te hadden geknuffeld alsof het de laatste keer was, hij keek mijn diep in de ogen, heeft hij nooit eerder zo gedaan als hij naar buiten ging, het geknuffel was ook intenser dan alle andere keren, ik kreeg hier al een vreemde gevoel over, maar ik dacht ik stel mij aan..!
        Maar, het schijnt dat mijn lieve kleine kater een uurtje later is overleden, een lief persoon heeft zich gelukkig over mijn kat ontfermd en de dierenambulance gebeld!

        Maar ik kreeg dit pas allemaal 5 dagen later te horen , hij is wel vaker een paar dagen weg geweest , maar de tweede dag werd ik toch wel erg ongerust!! heb mijn katertje op Amivedi en plaatselijk dierenasiel + foto’s als vermist aangemeld..
        Ik ging hem s avonds en s morgens zoeken, maar constand met een vreemd leeg gevoel, ik voelde gewoon, ik zoek voor niets het is allemaal voor niets, want hij is er niet meer, maar toen dacht ik nog van, ach stel je niet zo aan mens!
        Maar de vele keren als ik mijn tuindeur voor de zoveelste keer opende en hem te roepen , ik weet niet hoe vaak ik in die 5 dagen heen en weer heb gelopen van de zitkamer naar de tuindeur om hem te roepen, mij overviel telkens een grote leegte het kwam uit de tuin, alsof hij nooit meer over die schutting klimt en naar binnen komt, en mij nooit meer zal knuffelen..
        ik kon mijn tranen niet meer bedwingen, want diep in mijn hart vreesde ik het ergste..
        En mijn gevoel had gelijk..
        Nadat mijn lieve katertje was aangereden en overleden, heb ik toch goed gevoeld die bewuste avond! toen hij voor het laatst met mij knuffelde en mij diep in de ogen keek..
        Hij was dus overleden die avond, een uurtje later na van huis te zijn vertrokken en gebracht naar de dierenasiel..
        Na 5 dagen kreeg ik een telefoon van het dierenasiel of ik kon komen..
        Ik ging kijken of het mij lieve kleine katertje was en ja hoor, het was mijn kleine lieve katertje, ik kon niet meer met huilen stoppen toen ik hem zag liggen op tafel! ik was gebroken!
        Ik kon niet meer stoppen met huilen en nog steeds niet, ik ben er kapot van, ik mis hem verschrikkelijk!

        Het voelt alsof mijn hart gebroken is, zo’n pijn en gemis in mijn hart en dat lege gecoel alsof er iets in mij ook gestorven is samen met hem, ik ben ook niet me zelf meer!
        Ik kan mijn niet voorstellen dat ik hem nooit meer te zie, lijkt wel of ik niet zonder hem kan leven, ik heb ook geen eetlust en nergens zin in , voel mij zo wanhopig omdat ik hem niet meer kan vasthouden! ik kreeg veel liefde van mijn lieve katertje, het was wederzijdse liefde!
        Hoe komt men hier ooit overheen???

        Mijn lieve kleine katertje mijn kleine ventje , bedankt voor je liefde!!!!!!

      • Ingrid Says:

        Beste Angelique,
        In plaats van tranen voel ik nu een glimlach. Want wat bijzonder en mooi (en misschien geen toeval) dat dit kleine zwarte katertje zomaar je leven komt binnenwandelen. Hij zal je troosten en nieuw geluk brengen. En ik weet zeker dat jij hem zal lief hebben. Een heel lang leven lang.

  76. Keke Says:

    Aan : Nynke 30/01/2012 bij 13:46

    u schrijft ‘ 1 kleine verandering die ochtend en het was nooit gebeurd’

    Dit spookt ook door mijn hoofd, van wat als ik dit en dat …
    en als ik nou een minuut of 2 had gewacht met hem buiten te doen, dan was mijn lieve katertje niet aangereden!
    Ik heb nog al zijn speelgoed en dekens en plekjes waar hij lag in zicht, zijn voederbak zit nog vol met brokjes van 2 weken geleden ik kan het nog niet uit zicht zetten.. 😥

  77. Gert Says:

    hoi Angelique en Gerri, mooie berichten en ook al komt mijn grote vriend nooit meer terug, wat jullie schrijven is wel bijzonder en ik hoop ook dat het mij zal overkomen. Ik ga er niet opuit, maar hoop gewoon dat het ineens het geval is dat het moois voor mijn deur oid staat. als het dan allemaal klopt zal het oude gevoel er ook weer zijn, gevoel dat mijn vriend er weer is in een nieuw jasje. tot die tijd zal het slijten, dat doet het nu al maar kijk ik naar zijn foto wat per dag meerdere keren gebeurt dan is die brok er in de keel wel weer. ook alle oude videos van hem bekijk ik af en toe en ga ze maar op dvd zetten, als ik dan 80 ben kan ik er nog eens van genieten….. sterkte allen

  78. Karel Says:

    Hoi Nynke,

    wat een herkenbaar bericht heb je geschreven! en Keke jij ook!
    voel mij prescies het zelfde als jullie het allemaal beschreven! wat een verdriet!!

    sterkte allen!

  79. Gery Says:

    Gisteren heb ik mijn allerliefste Hero laten inslapen. Het was een cyperse kater van 19, dus ik mag blij zijn dat hij zo lang heeft geleefd maar ik ben erg verdrietig.
    Hero mankeerde eigenlijk nooit wat en was tot op hoge leeftijd erg actief. Hij was altijd veel op sjouw, en ook al was hij klein van stuk: als het moest kon hij vechten als de beste. Dan kwam hij helemaal verwilderd en vol adrenaline luid mauwend aanzetten, met hier en daar een kras of een wondje, gelukkig was het nooit ernstig. Tegelijkertijd was het een grote lieverd die tevreden spinnend uren op schoot kon liggen en zich zonder problemen op zijn buikje liet aaien. Hij was ook dol op kinderen, die konden hem aan de staart trekken en dan nog gaf hij geen haal.
    Het laatste jaar merkte ik natuurlijk wel dat hij ouder werd en rustiger maar hij gedroeg zich nooit echt als de hoogbejaarde kater die hij was. En toen ineens takelde hij af. Dat begon een paar weken geleden: ineens kon hij niet meer ergens op of af springen, daarna werd hij doof, toen kon hij bijna niks meer zien, hij ging minder eten en hij ging steeds slechter lopen. De dierenarts stelde vast dat het ouderdom was en daar doe je weinig tegen.En toch denk je elke keer: misschien trekt het nog bij, misschien went hij er aan. Je hoort wel eens van oude katten die van alles mankeren en de hele dag liggen te slapen. Dan vroeg ik mij altijd af: wat heeft zo’n kat nog voor een leven? Maar als het je eigen kat is wil je hem het liefst zo lang mogelijk bij je houden. Helaas ging hij alleen maar verder achteruit. Hij ging nog wel zijn dagelijkse gangetje maar met moeite. Hij at en dronk nog wel maar steeds minder, hij ging naar de bak en dan deed hij het er naast in plaats van er in. Zondag wilde hij niet meer eten en maandag leek hij zowat in coma, zo’n diepe slaap. Maar ’s nachts zag ik dat het sterven was begonnen, ik herkende de signalen van een andere kat bij wie het ooit heel snel was afgelopen. Die zou ook een spuitje krijgen maar was binnen een uur vanzelf dood en toen hoefde het niet meer. Vanzelf sterven is natuurlijk het beste als dat snel gebeurt maar daar durfde ik niet op te gokken, voor hetzelfde geld duurt het dagen. ’s Ochtends heb ik meteen de dierenarts gebeld en die kwam later op de dag om het verlossende spuitje te geven. En ook al weet ik dat ik hem daarmee letterlijk uit zijn lijden heb verlost vind ik het echt verschrikkelijk dat hij dood is. Ik ben meer katten verloren waar ik ook gek op was maar waar ik niet zo’n diepe band mee had. Dat kwam ook omdat we de laatste de jaren met zijn tweetjes waren overgebleven. Ik zal hem erg missen.
    Morgenmiddag wordt Hero gecremeerd en dan zal ik hem op zijn favoriete plekjes in de buurt uitstrooien. Een deel van de as hou ik zelf in een klein kattenbeeldje dat ik al jaren heb, zo blijft hij altijd een beetje bij me.

    • Ingrid Says:

      Beste Gery,
      Wat een leegte is het toch, als je dier uit je leven verdwijnt. En ook al weet je wel dat hij een mooi lang leven heeft gehad, je zou hem graag bij je willen houden. Ik denk dat alle dierenliefhebbers je verdriet zullen begrijpen. Heel veel sterkte toegewenst met het gemis van Hero!

    • Gerri Says:

      Weet je, het blijft me enorm raken, telkens als ik lees dat iemand van ons zijn/haar huisdier heeft moeten afgeven.
      Ik ben zelf nog steeds niet over mijn lieve hond Sunday heen. Ze stierf op 2 september 2011. Als ik maar aan haar denk dan komen de waterlanders al. En mogelijk ligt daarin ook de oorzaak dat ik nu met een burn-out thuis zit. Ik trek het niet meer. Echt niet.

      • Ingrid Says:

        Beste Gerri, ik las je berichtje en ik wilde dat ik je kon troosten. Ik kan zo goed begrijpen dat je nog veel verdriet hebt over het verlies van Sunday (mooie naam trouwens). Natuurlijk mis je haar nog erg. Misschien gaat missen ook nooit echt over, wordt het alleen wat minder scherp en wat draaglijker. Ik heb eind 2011 ook een paar maanden thuis gezeten omdat ik het niet meer trok en bij mij hielp het toen om iedere dag een stuk te wandelen. Doe alleen wat je aan kan en wees lief voor jezelf. Weet dat we met je meeleven. Veel liefs en sterkte!

      • Gerri Says:

        Lieve Ingrid,
        Dank je wel voor je lieve woorden. Ik moet het ook onder ogen willen zien en daar worstel ik mogelijk nog mee. Mijn buurvrouw Komt mij nu elke avond halen om een stuk te gaan wandelen. Aanvankelijk had ik het er moeilijk mee als we de paden door het bos bewandelden waar ik ook altijd met Sunday liep. Maar het helpt wel om die confrontatie aan te gaan.
        Het voelt goed om de support van jou te krijgen Ingrid. Dank je zoveel daarvoor… xxx

  80. Cyrina Says:

    Beste Gerri,
    Gisteren begin van de avond kwam onze lieve kat Gizmo vanuit de tuin binnen lopen. Hij was halverwege de huiskamer toen hij een stuip kreeg en gelijk omviel. Wij schrokken ons kapot en waren gelijk in paniek. Toen we bij Gizmo waren maakte hij echt een noodkreet. Ik heb in paniek de buurvrouw erbij gehaald en die ging met haar hand langs zijn ogen en hij reageerde totaal niet. De buurvrouw zei dat Gizmo een hersenbloeding had, op dat moment stokte zijn adem en kreeg hij een waas voor zijn ogen, hij haalde nog 1 keer diep adem toen was hij dood. Ik schrijf dit nu huilend op omdat ik niet weet hoe ik hiermee moet omgaan, ben zo intens verdrietig. Alles bij elkaar heeft het 1 minuut geduurd, maar ik heb nog zoveel vragen, bijvoorbeeld is het toevallig dat hij net binnenkwam dat het gebeurde of voelde hij het aankomen. Heeft hij pijn gehad of niet. was het een hersenbloeding of een hartinfarct?
    Ik heb nog wel wat kunnen zeggen tegen gizmo voordat hij zijn laatste adem slaakte. Bah hij was pas 10,5. Hij zat wel aan de prdenison vanwege jeuk, maar dat hij zo dood zou gaan is zo erg.
    Ik ben wel heel dankbaar dat hij thuis is gekomen en dat het niet lang heeft geduurd, maar om je lieve kat zo dood zien te gaan is verschrikkelijk. dat beeeld gaat ook maar niet weg, elke keer als ik het weer voor me zie dan ben ik ontroostbaar.
    We hebben ongeveer anderhalf uur nadat Gizmo dood was hem in de tuin begraven. Toch kregen we daarna de twijfel van was hij wel dood??? maar hij ademde niet meer, zijn borstkas bewoog niet meer en zijn hartje klopte niet meer, ook keek hij naar 1 punt zonder dat zijn ogen bewogen, maar omdat hij zolang warm bleef twijfelde we toch nog. Ook had Gizmo zijn urine laten lopen, volgens mij is dat ook een teken dat hij overleden is.
    De komende tijd zal ik nog onwijs veel verdriet hebben want hij was echt een knuffelkat, ik zal hem nooit vergeten. Rust zacht mijn allerliefste Gizmo.
    Bedankt dat ik mijn verhaal kwijt kon en aan alle anderen die hun huisdier is verloren heel veel sterkte toegewenst.
    Veel liefs,
    Cyrina

    • Gerri Says:

      Ik kreeg tranen in mijn ogen van het lezen van jouw bericht Cyrina. Het is onbeschrijflijk wat er met je gebeurt als je allerliefste vriend zo overlijdt.
      Nu weet ik wel dat mensen bij een acute hersenbloeding of een hartinfarct nagenoeg geen enkele pijn ervaren. Ik moet hier als voorbeeld mijn moeder er bij halen. Zij overleed, totaal onverwacht. Ze lag op de bank even uit te rusten omdat ze zich wat grieperig voelde. In haar slaap liep haar gezicht plotseling heel diep blauw/paars op. Ik zag het zo gebeuren; amper een meter van me af. Toch zag ik geen bewegingen in haar gezicht die op pijn konden duiden. Ik riep mijn vader er direct bij om mijn moeder overeind te zetten; ik dacht namelijk dat ze geen lucht kreeg. We zetten haar in een halfzittende houding en meteen trok de kleur weg. Ik was op dat moment meteen opgelucht. Maar toen keek ze heel even van links naar mijn vader, en naar rechts, mijn kant op. Toen keek ze voor zich uit en er verscheen een kleine glimlach… en toen stierf ze. Dit gebeurde binnen twee minuten.

      Onze huisarts vertelde, nadat hij de officiële overlijdensverklaring had opgesteld, dat mijn moeder geen enkele pijn had gevoeld vanwege de zo plotselinge dood. De hersenen registreerden al bij het blauw/paars worden geen pijn meer. En eigenlijk begreep ik dat ook wel; het laaste wat ze liet zien was een allerliefste glimlach… dat vergeet ik nooit meer.
      Als ik lees wat jouw lieve Gizmo is overkomen doet me dat aan mijn moeder denken. Ik durf je dan ook gerust te stellen dat Gizmo niet geleden heeft.

      Katten zijn wonderbaarlijke en mysterieuze dieren. Ik ben overtuigd dat Gizmo naar huis is gekomen, naar jullie toe, om te kunnen sterven. Hij wilde beslist bij jullie zijn, en zo handelde hij ook.
      Wat jullie de noodkreet noemde, kan zijn laatste kreet zijn geweest om jullie te bedanken voor het zo fijne vrije leven dat hij bij jullie heeft gehad.

      Neem de tijd om te rouwen Cyrina, neem daar echt de tijd voor. Je zult door een zelfde diepe rouw gaan als bij het verlies van een mensenvriend. Maar neem jezelf niets kwalijk. Jullie hebben hem echt een geweldig tehuis en leven gegeven, dat lees ik zo tussen de regels door. Gizmo is nu thuis, voor altijd… in jullie hart.

      Veel liefs, en heel veel sterkte in de komende tijd,

      Gerri (((hugs)))

  81. Marcel Hendrikse Says:

    In augustus 2009 verloor ik Tommie, mijn huiskat die ik in 1996 uit het asiel heb gehaald. Hij was toen een half jaar. Als ik thuis was, kwam
    hij steevast bij me zitten en als hij weer eens ergens iets gedaan had wat niet mocht, maakte het niet uit hoe boos ik op hem geworden was; hij kwam altijd ’s avonds weer op schoot zitten en knuffelen.
    Op maandag 3 augustus 2009 kwam hij thuis met bloed in zijn bekje. De dierenarts constateerde een kwaadaardige tumor in zijn onderkaak, een flinke. Tommie was op dat moment al 14 jaar oud en het zag er gewoon heel slecht uit. Op donderdag 6 augustus heeft de dierenarts hem laten inslapen. Hij had een sterk hart, want na de eerste prik was een tweede, kleinere dosis nodig. Op ’t laatst kon ik toch nog – tussen al mijn tranen door – om ‘m lachen: wat een kracht! Hij was voor een kat redelijk stevig (maar niet dik) van postuur. Veel spierweefsel. Vertaald naar mensen zou hij ‘behoorlijk breed’ geweest zijn.
    Uiteindelijk overleed hij. Ik heb er niet voor gekozen om hem te cremeren en zijn as te bewaren of om hem te begraven. Wat mij geholpen heeft, is een (eigengemaakte) plek op het Internet waar ik hem af en toe, als ik van veel mensen genoeg heb, heel even kan bezoeken. En kan terugdenken aan zijn streken, zijn geknor en vooral zijn aanhankelijkheid.

    http://www.marcelh.info/tommie.htm

    Marcel

    • Gerri Says:

      Beste Marcel,

      Heb de foto gezien. Wat een heerlijk dier is het. Mooi ook dat je zo een mooie herinnering aan Tommy hebt. Het is echt een juweeltje 😉

      Gerri

  82. linda Says:

    Lieve mensen… Gerri en Marcel,
    De dood van een mens en de dood van een huisdier. Als je beide heel snel achter elkaar meemaakt… dan weet je echt niet meer waar je het zoeken moet.
    Mijn Tilly (poes 14 jaar) had al allerlei narigheid ondergaan, waaronder een schildkliertumor die ik heb laten verwijderen…Haar nieren waar aangetast. Medicijnen en nierdieet hebben (dat weet ik zeker) haar toch nog langer doen laten leven dan de DA haar in eerste instantie gaf. Ik bleef ik die extra tijd hangen. ze deed het zo goed. .totdat je je allerliefste diertje ziet aftakelen en steeds magerder ziet worden. En ze wilde nog zo graag, maar haar lijfje was op. En om dan de beslissing te nemen, laat ik haar nog langer lijden of geef ik haar een waardig sterven. Die was snel gemaakt, maar gevoelsmatig heb er erg veel verdriet van….. Ik heb haar laten inslapen en ze is gestorven in mijn armen zoals ze (zeker de laatste tijd, alsof ze het aanvoelde) altijd bij me lag. Ze sprong dan op mijn schouder, met haar pootjes erover heen en kopje op mijn schouder. Zo droeg ik haar het hele huis rond. De littekens staan nog in mijn schouder, van al die keren dat ze haar nagels uitsloeg. (ik heb haar laten cremeren en Til in blik is een feit. Maar ga dat as wel begraven of uitstrooien bij mijn vader die 6 jaar geleden is gestorven. Uiteindelijk, voor het rouwproces….
    Afijn, in die tussentijd ging ook mijn stiefvader dood.. die al twee dagen dood in de badkamer lag en ik met de politie (en mijn moeder die beneden lag met al haar beperkingen) ook dat aanschouwde en de rest moest regelen en mijn moeder naar het verpleegtehuis.. waar ze nooit meer uit komt. Dit klink allemaal wel heel zielig… sorry hoor. Maar het zijn de harde feiten. Oh ja enkele weken daarvoor was mijn andere kat vier hoog uit het raam gevallen… Gelukkig vond ik haar drie weken later in het asiel. Tsja een gelukje zou je zeggen na alles.

    Anyway…..kan er nog uren over door zaniken. Het enige wat ik wil is een luisterend en begrijpend oor. Het is een rouwproces en ik zit er middenin.

    Liefs,
    Linda

    • Gerri Says:

      Lieve Linda,

      Wat heb jij ontzettend veel meegemaakt Linda. Ik sloeg helemaal stil nadat ik jouw verhaal had gelezen. Hoeveel kan eens mens verdragen, vraag ik me wel eens af.
      Het is beslist geen zaniken wat je doet, je zit midden in een diepe rouw en je weet daar mogelijk geen raad mee. Geloof me, ook nu nog heb ik het moeilijk met het verlies van mijn lieve hond Sunday die op 2 september 2011 overleed.
      Je hebt zoveel leed mee moeten maken in een korte tijd. Want ik lees iets tussen de regels “uiteindelijk, voor het rouwproces…”. Je bent nog bezig met het rouwproces met je vader, neem ik aan? Er is geen wet of regel die vertelt hoe lang je in een rouwproces moet zitten, dat weet alleen jijzelf.
      Het idee dat je jouw stiefvader pas 2 dagen na zijn dood vond moet vreselijk zijn geweest. Mogelijk het gevoel dat hij dan zo eenzaam gestorven is, en anderzijds je moeder die dan ook 2 dagen hulpeloos moet zijn geweest.
      Lieve Linda, zorg heel goed voor jezelf. Ik zou je zeker willen adviseren om hulp te zoeken voor het rouwproces wat zich bij jouw heeft opgestapeld. Want ook het verlies van Tilly heeft net zo’n impact op je als het verlies van je vader en stiefvader. Op een gegeven moment kom je daar niet goed meer uit. Je kunt het bijna niet meer verwerken.
      Er zijn psychologen die hier heel veel hulp in kunnen bieden. Zorg dat ze ook jouw rouwproces om Tilly heel serieus nemen.
      En als je liever van je af wilt schrijven dan naar een psycholoog gaan, dan zou ik je voorstellen om eens op http://www.interapy.nl te gaan kijken. Dit is een groep deskundigen die ook rouwverwerking behandelen. Probeer, nee, vraag aan je huisarts een verwijzing voor hen als je dat wilt. Je ziektekostenverzekeraar vergoedt dit namelijk ook.
      Ik heb zelf enorm veel baat bij hen (burn-out werkgerelateerd). Zij doen dit al 10 jaar en de ervaringen zijn erg goed te noemen.

      Lieve Linda, nogmaals, wees goed voor jezelf want je hebt dat verdiend. En krop het niet op, maar zoek mensen om je heen uit die jou hierin kunnen steunen, maar vooral begrijpen hoe jij je voelt.

      Liefs,
      Gerri

      • Linda Says:

        Lieve Gerri,
        Bedankt voor je bericht. Doet me echt heel goed en ik denk dat je gelijk hebt met hulp zoeken. Ik heb de neiging om alles op te kroppen. Heb zelf ook een burn out gehad (ook werk gerelateerd/en ook andere opgekropte zaken)… en toen mijn vader in 2006 aan kanker overleed kreeg ik zelf ook kanker in 2007. Dus er zit nog veel meer achter. Maar het verlies van Tilly, net zoals jij weet met je hond Sunday, dat hakt er behoorlijk in. Zo’n beestje is altijd bij je, onvoorwaaardelijk, ze liep me overal achterna. Veel troost krijg je van diertjes. Zo schrijf ik niet alles op wat ik heb meegemaakt, omdat ik denk dat het voor anderen te veel is. Zelf denk ik wel eens houdt het dan nooit op? Blijkbaar niet, want ik kan het waarschijnlijk handelen ofzo. Of het is mijn karma. Maar Ik blijf altijd sterk, strijdbaar en positief.
        Toen mijn stiefvader aan voelde komen dat hij doodging, heeft hij mij nog geprobeerd te bellen op mijn vaste telefoon, heb ik achteraf pas begrepen. Dus daar heb ik wel even mee gezeten…dat hij idd eenzaam maar gelukkig wel snel gestorven is (hartstilstand) En niet niet zoals mijn vader een vreselijke lijdensweg van 3 maanden. Tsja ik kan echt nog wel 100 pagina’s vol schrijven, maar deze dingen opschrijven en je reactie doen me al goed. Ik heb een lieve vriend, waar ik veel aan kwijt kan. Maar nogmaals ik wil niemand teveel belasten. Ik ga zeker wat doen met je tip, want ik voel dat ik het nodig heb. Ik moet nu zoveel dingen regelen voor mijn moeder die sinds de dood van haar man in het verzorgingstehuis zit en er nooit meer uit komt. Huis moet leeg, afijn je snapt het wel denk ik. Dus ik ga echt mijn huisarts bellen morgen of na het weekend voor een verwijzing. Het moet er allemaal uit.
        Lieve Gerri nogmaals bedankt voor je bericht en je luisterend oor.

        Lieve groeten,
        Linda

      • Gerri Says:

        Lieve Linda,

        Je bent een heel moedige vrouw. En ik ben erg blij om te lezen dat je in elk geval een heel lieve vriend hebt die je begrijpt en steunt. Dat heb je echt nodig.
        Maak je huisarts heel goed duidelijk dat je professionele hulp nodig hebt. Je hoeft de pijn niet alleen te dragen. En aangezien je zelf weet dat je sterk, positief en strijdbaar bent zullen deze karaktereigenschappen je zeker helpen bij het verwerken van alles wat je hebt meegemaakt en wat nog (lang) niet verwerkt is.
        Dan kun je al jouw dierbaren een plekje gaan geven en je leven weer oppakken. Want dat verdient elk mens, maar zeker jij.
        Je mag jouw last delen met anderen. Daaruit haal je meteen je vrienden en dat is weer een kostbaar gegeven.
        Ik ben blij dat je in elk geval professionele hulp gaat inschakelen. Soms kun je de zaken gewoon niet meer alleen aan. En het is ook goed om eens getroost te worden, een schouder om op te huilen.

        Houd moed Linda

        Liefs,
        Gerri

  83. Linda Says:

    Lieve Gerri,
    Ik weet niet eens of je een vrouw of man bent. Niet dat het er toe doet hoor. Ik las het over je moeder zonet. En jij bent mensen maar aan het troosten. Ik ben er heel blij mee maar vergeet jezelf niet okee. …Ik heb een goeie vriendin waartegen ik alles kan zeggen en zij tegen mij. Dat heb je als mens wel nodig denk ik. Mijn “beste” vriendin die ik al 25 jaar ken had een relatie met mijn broer. Dat is net voorbij. Frappant (en misschien ook niet) kunnen we nu niet bij elkaar terecht… Even iets anders, misschien is het te vroeg maar een dezer dagen wordt er een nestje kittens geboren en ik wil ook voor Doortje daar dus een poesje van. Dus over 8 of 9 weken is het zover. Ik twijfelde of het misschien te vroeg was, maar het voelt goed. Tilly blijft mijn grootste vriendin allertijden en ’s avonds en in de ochtend mis ik haar ontzettend. Zo een aparte band, volgens mij dacht ze dat een mens was. Ze had ook mensenogen (ronde pupillen) en was zo aanhankelijk. Doortje is dat een stuk minder…dus ik mis dat warme poezenlijfje. Net zoals jij je Sunday wel zult missen. Je bent een lieverd en ik vind troost in je woorden.
    Ik houd zeker moed, dat zit ingebakken. En hoe ik mijn leven weer op ga pakken weet ik niet…..Voor nu is het goed en ben ik blij dat ik niet elke dag naar mijn werk hoef.Dat zou ik echt niet trekken….Ben je zelf werkzaam in de hulpverlening? Gewoon ff nieuwsgierig.. in ieder geval een lieve groet vanuit hier en nogmaals ik ben blij met je luisterend oor en je adviezen.
    Liefs,
    Linda

    • Gerri Says:

      Lieve Linda,

      Ik ben een vrouw. Dat is inderdaad aan mijn naam niet te herkennen 😉
      Maar ik werk niet in de reguliere hulpverlening. En echt heel vergelijkbaar is het ook niet; ik werk als woonbegeleidster in een instituut voor mensen met een verstandelijke handicap. Overeenkomst daarbij is wel dat je het vermogen moet hebben om iemands non-verbale communicatie en lichaamstaal te herkennen. Ik denk dat ik hiermee ook wat empathisch vermogen heb ontwikkeld. En ik ben nu eenmaal een gevoelig mens, denk ik. Het raakt me enorm als ik zie, hoor of lees dat iemand met zoveel pijn zit. De wereld is al zo hard, dan laat je de ander toch niet creperen door verdriet. Ik wil minstens een poging doen om iemand te kunnen helpen, al is het maar meehuilen.

      Het is jammer dat je nu niet bij je beste vriendin terecht kan. Mijn doel na mijn scheiding, nu 6 jaar geleden, was om het onderscheid tussen gehuwd zijn en vrienden zijn goed te onderzoeken. Ik kwam tot de conclusie dat ik wel goede vrienden kon blijven met de vader van mijn kinderen. Ik woon in een klein dorp en men is hier hoogst verbaasd dat wij allen nog steeds zo goed met elkaar overweg kunnen.
      Ik hoop dat het toch weer lukt om hernieuwd contact te krijgen met je vriendin. Want 25 jaar is toch niet iets wat je zomaar aan de kant schuift.

      Je schrijft dat je graag een nieuw kameraadje in je leven erbij wilt en dat dit goed voelt. Ik zou zeker op het gevoel af gaan. Je geeft zelf al aan dat Tilly een rotsvast plekje in je hart heeft. Dat zal beslist niet door een kleine nieuweling verdrongen worden. Het nieuwe katje heeft een heel eigen karakter waar je ook weer enorm van zult genieten, daar twijfel ik geen moment aan.
      Ik hoop dat je zelf een kitten mag uitkiezen… maar misschien kiest de kleine jou wel uit! Dan ben je wel haast verzekerd van een geweldig nieuw vriendje of vriendinnetje. Sunday koos mij ook uit…

      Ik ben erg benieuwd naar het nieuwe gezinslid, dus ik hoop ook dan van jou een berichtje te lezen 😀

      Lieve groetjes,
      Gerri

      • Linda Says:

        Lieve Gerri,
        Aan emphatisch vemogen ontbreekt het je zeker niet, laat ik dat vooropstellen 🙂 Bij mij is dat nl ook overmatig aanwezig en ik ben ook heel gevoelig voor o.a. sfeer en stemmingen. Er komt van alles binnen op mijn antennes en ik kan me er wel voor afsluiten, maar dat is moeilijk.
        Ik ben zelf ook gescheiden en wij zijn ook als goede vrienden en met respect voor elkaar uit elkaar gegaan. Ik vind het ook fijn om zo af en toe contact met hem te hebben, ook al hebben we geen kinderen. Het komt idd niet vaak voor dat een scheiding soepel verloopt, maar het is toch helemaal okee als je goede vrienden kan zijn met je ex. Het hoort eigenlijk zo denk ik dan, maar ja in relaties tussen mensen kan er wel wat misgaan en zeker met kinderen erbij verloopt dat meestal niet heel soepel, zo een scheiding.
        Nu ben ik wel blij dat ik geen kinderen heb…ben wel ooit zwanger geweest, maar heb ik op dat moment moeten laten aborteren. Verder is het er niet van gekomen en na de behandeling met de kanker, ben ik vervroegd in de overgang geraakt. Maar daar heb ik echt vrede mee, ook al heeft dat tijd gekost.
        Wat geweldig dat Sunday jou uitkoos! Tilly is ook zo bij mij gekomen.. Via een bevriende collega. We waren tot elkaar verdoemd ha ha. Tilly is mijn allerliefste vriendin ooit, ze staat nu in blik hier bij me, maar ik geloof toch dat ik haar bij mijn vader zijn graf illegaal ga uitstrooien. Dat blik met haar as erin zegt me toch niet zo veel. Het is Tilletje niet…en ik put er niet bepaald troost uit. De herinneringen en de foto’s en het gevoel is genoeg. Heb jij na Sunday al een ander huisdiertje of heb je daar geen zin in, wat ik me ook wel voor kan stellen.

        wat die vriendin betreft, dat komt wel goed denk ik. Verdriet moet even slijten… we weten dat we van elkaar houden, Dat hebben we nog ge whats apped (vergeef me de spelling zal wel fout zijn 🙂
        Mooie baan heb je hoor, ik dacht al je zal wel in de zorg zitten, ik geloof dat ik ook die kant op zal gaan. Ben 25 jaar secretaresse geweest en dat wil ik nooooiiit meer doen.

        Lieve Gerri, ik hou je op de hoogte over de kittens. Moeder poes kan elk moment bevallen en dan ben ik er als de kippen bij. ze wonen vlak in de buurt en ik mocht zo vaak komen als ik wilde… Dus aangezien ik tijd genoeg heb, ga ik dat zeker doen! Ik maak foto’s. Mijn email adres is lindavandergaag@telfort.nl. Misschien is dat wat makkelijker praten, als je er zin in hebt hoor!
        Lieve groetjes,
        Linda

      • Gerri Says:

        Lieve Linda,

        Dat zou heel leuk zijn, om elkaar op de hoogte te houden. Ik moet zeggen dat mijn nieuwsgierigheid naar de nieuwe kitten echt begint te groeien 😀
        Lol! Ik was je naam al aan het zoeken op Facebook maar er staan verschillende dames met dezelfde naam op. Ik sta als Gerri Luppes te boek, dus als je ook regelmatig Facebook gebruikt, stuur me dan een verzoekje om toe te voegen. Dat zou ik heel leuk vinden. De faceshot op Facebook is een grijs beeld, met het gezicht van een man (Ambiorix, koning der Eburonen) 😀
        Je mailadres heb ik al overgenomen. Ik zal er even een mail naar sturen zodat je mijn mailadres ook hebt. Mogelijk beland ik de eerste keer in je ongewenste mailbox want mijn naam komt er niet in voor. Het begint in elk geval met ‘boudicca..’. Ik ben wat voorzichtig geworden met het publiek maken van mijn mailadres omdat ik een tijd geleden spam begon te krijgen met mijn eigen mailadres als afzender. Ik heb het op kunnen lossen, maar je moet me niet vragen hoe 😀

        Ja, Sunday koos mij uit. Ik was naar het toenmalige dierenasiel in Nijmegen gegaan om te kijken of ik daar een geschikt hondje kon vinden. Na een inleidend gesprek mocht ik in de kennel gaan kijken. Sommige honden gromden naar mij, sommige interesseerden zich in het geheel niet voor mij.
        Ik stopte bij één hok waar een pracht van een husky pas een nest puppy’s had gekregen en ik raakte helemaal in vervoering… totdat ik achter mij het zachte gekrab aan de tralie en gepiep hoorde. Ik draaide me om en stond plotseling oog in oog met het allerliefste snoetje wat ik ooit gezien had. Dat kleine zwarte koppie, met bruine wenkbrauwtjes keek me zó lief aan… onweerstaanbaar. In een flits bedacht ik me nog dat het met de puppy’s en hun moeder wel helemaal goed zou komen. Ik stapte resoluut bij Sunday (zo heette ze toen nog niet) naar binnen en ik werd overladen met knuffels. Het is zoals je zegt Linda, het voelde meteen zo goed.
        Gezien Sunday net de vorige dag binnengebracht was moest ik 2 weken wachten omdat de eigenaar zich mogelijk zou kunnen melden. Die twee weken heb ik mijn diensten voortdurend aangepast om elke middag naar het asiel te gaan en met Sunday een wandelingetje te maken. De 14de dag kwam het verlossende telefoontje; Sunday mocht opgehaald worden. Dat was de mooiste dag van mijn leven; 23 juni 1998…

        Enfin, ik zal je even snel een bevestigingsmail sturen, dan kunnen we wat uitgebreider verder babbelen.

        Lieve groeten,
        Gerri

  84. angel Says:

    hallo, ik heb gister mijn kater van 1 jaar dood voor me deur gevonden, weet niet de doodsoorzaak, was niks aan me kat tezien, ben het zelf schuld , had nooit mijn kat naar buiten moeten laten gaan, want mijn vorige poes is 8 maanden geleden spoorloos verdwenen, kan niet meer slapen , huil me dood , en me zoontje ook,ps heb al 8 katten gehad , maar die laatste was extreem lief en aanhankelijk, hopelijk kunnen we dit verlies ooit verwerken, groetjes angel .

    • Gerri Says:

      Hallo Angel,

      Wat vreselijk voor je om dit zo mee te moeten maken. Wees niet zo hard voor jezelf Angel: katten en poezen gaan nu eenmaal vaak hun eigen weg, het is hun natuur.
      Je hebt jouw kat de ruimte en vrijheid gegeven om lekker te kunnen gaan struinen. Daar zal hij je altijd dankbaar voor zijn geweest.
      Vaak weten we niet waardoor ons huisdier gestorven is of dat hem iets is aangedaan. Het enige wat je nu kunt doen is jezelf de tijd te geven om om hem te rouwen, dat heeft hij verdiend. Het is goed ook dat jouw zoontje zich naar jou kan uitspreken dat hij zo verdrietig is.
      Heel veel sterkte lieve Angel, wij hier weten wat je nu doormaakt.

      xxx
      Gerri

      • Linda Says:

        Hoi Angel,
        Mooie woorden van Gerri, zij is zo een toppertje. Ze heeft mij ook heel erg geholpen met het rouwen om TIlly. Een ieder heeft zijn of haar eigen verhaal. Ben het met Gerri eens, geef jezelf niet de schuld, daar heb jij nix aan en je katertje ook niet.
        Rouwen kost tijd, je huilt je kapot en dat moet je ook toelaten en zo ook je zoontje. Zoek troost bij elkaar als dat kan… Echt waar ook kinderen hechten zich enorm aan een huisdier. Maak het bespreekbaar en lach en huil er samen om met foto’s, herinneringen e.d. Heel veel sterkte Angel en je bent echt niet alleen hierin….
        .xxxxx, liefs van Linda

  85. Marion Benning Says:

    Kan me hier zo goed in voelen. Wij hebben gisteren onze grijze roodstaart Coco na 42 jaar moeten laten inslapen. De pijn van het verdriet is enorm. Heb zelf het gevoel dat het niet meer zal overgaan. Mis je zo erg mijn kleine lieve vriend.
    Marion

    • Anja Says:

      Hoi Marion,

      Weet precies wat je gevoelens zijn,dit is zo moeilijk.Sterkte……..

      Zelf heb ik 2 weken geleden een besluit genomen om mijn grijze roodstaart Loritto van ongeveer 70 jaar naar een nieuw baasje te brengen.
      Ik kon niet meer voor hem zorgen en gunde het beestje de aandacht en liefde,zolang hij nog leefde.
      Ik heb met pijn in mijn hart het beestje achter gelaten bij het nieuwe baasje(ik heb hem zelf 13 jaar verzorgd).

      Helaas,binnen een week is hij overleden.
      Ik voel mij zo schuldig.

      Het laatse jaar was Loritto zijn gezondheid achteruit gegaan.
      Vanaf dat ik hem ging verzorgen viel hij af en toe van zijn stokje de laatste tijd regelmatiger,artrose in zijn pootjes,hij verzorgde zich ook minder.

      Hij had sinds een jaar moeite met mijn zoontje,nu 2,5 jaar.
      Hij ging schreeuwen om aandacht of als hij wilde slapen,buiten zijn hok poepen en zijn bakjes eruit gooien.
      Ik vertrouwde hem ook niet meer alleen met mijn zoontje,want ik moest zelf de laatste tijd oppassen dat ik geen hap kreeg als ik zijn etenspakjes ging vullen of als ik hem aan het aaien was en zo een kleine man is in zijn bewegingen wat uitbundiger/onvoorspelbaarder en heeft niet door wanneer Loritto het niet naar zijn heeft.

      Loritto was jaloers,maar om die rede laat ik het beestje niet inslapen,maar gunde hem nog een nieuwe baas.
      En toch loopt het dan anders af……………………

      Anja………………….

  86. ontroostbaar Says:

    Ik kan jullie ook allemaal heel erg begrijpen. Ik zit ook vreselijk te huilen terwijl ik dit schrijf. Ik heb mijn lieve charlie gisteren moeten begraven. Hij is slechts 1 jaar geworden. Doodgereden. zomaar. Onbegrijpelijk en een intens verdriet is het gevolg. Lieve Charlie, jij bent de beste. Mijn maatje en oh zo grote steun tijdens de examens. Lekker in slaap vallen op mijn boeken.
    Ik mis je zo, ik mis je zo. Je had zo een leuk karaktertje. Mijn Charlie, ik begrijp op dit moment nog niet dat je gestorven bent, maar ik begrijp wel dat je voor altijd in mijn hart zit. Sterkte aan iedereen die hetzelfde mee moet maken. Charlie, bedankt voor alles, 100 000 keer….

    • Gerri Says:

      Lieve ontroostbaar,

      Het spijt me zo te moeten horen dat jou dit is overkomen. Ik kan me het verdriet maar al te goed voorstellen. En al was Charlie slechts één jaar oud, het straalt van je berichtje af hoeveel je van de kleine hield.
      Ik hoop dat je, net als wij hier allemaal, langzaam maar zeker het gemis een plekje kunt geven. Eén ding is zeker; Charlie heeft voor eeuwig een plekje in je hart, en dat van ons.

      Charlie, rust zacht lieve kleine schat.

      Gerri

  87. Sjanno Says:

    Fijn dat ik ergens kan neerzetten hoe ik mij voel , mijn vriendin heeft gister onze kleine poes Mieuw van pas 6 jr laten inslapen , hele koppie vol tumoren dus ze had pijn en kon niet meer geholpen worden dus dan is er eigenlijk geen keuze.
    Heel raar om thuis te komen en daar die kleine vrolijkert te zien liggen stijf als een plankje behalve haar oortjes . Hadden haar laten liggen zodat de andere kat kon zien dat ze dood was. Gisteravond begraven in een bos ,mag wel niet maar
    vond het waardiger dan de oven in met 20 andere beestjes.Had het totaal niet verwacht maar mis die kleine mieuwert enorm en heb superslecht geslapen, ben kerel van bijna 1.90 en 120 kilo maar heb lopen janken als klein kind , blij dat ik haar maandagavond nog een aaitje heb gegeven en goede reis heb gewenst, nu moet ik zien de pijn en het verdriet te verwerken net als jullie. Sterkte allemaal .

  88. angelique Says:

    Het is nu al ruim 8 maanden geleden dat Diego er niet meer is… Vorige week kwam ik uit Bergen op Zoom rijden op weg naar huis en toen ik de rotonde nam,zag ik in mijn ooghoek in de berm van de weg een kat liggen. Alles was zeiknat na een heel weekend van regen en hoewel ik auto’s achter me had was die ene seconde genoeg om het hele plaatje op mijn netvlies te branden. Een zwart katje, in een heel akelige hoek, kletsnat en verwrongen, en op dat moment trof het besef van Diego’s aanrijding me als een mokerslag. Nu pas… Zoveel maanden later drong het pas echt tot me door wat hij ook meegemaakt moet hebben… Ik heb hem nooit zelf, op de plek des onheils gevonden, maar de plantsoendienst van de gemeente. Ik begon als een gek te klappertanden en heb de auto 500 meter verder aan de kant van de weg moeten zetten waar ik letterlijk het hart uit mijn lijf heb staan kotsen tot me niets meer restte dan gal en tranen. Ik weet niet hoe ik terug in mijn auto en thuis gekomen ben. Ik ben er dagen niet goed van geweest. Net nu ik begon te denken dat het verdriet een plaatsje kreeg is de wond weer rauw en open. Ik voel me kwetsbaar en rillerig en ook steekt het “schuldstemmetje” de kop weer op, waar ik zo veel moeite mee gehad heb om het tot zwijgen te brengen! Ik lees al jullie verhalen en iedere keer vraag ik me af waar al dit verdriet toch eens zal stoppen! Maar ik realiseer me dat zolang we van onze dieren houden we om hun verlies zullen rouwen. En dat is natuurlijk maar goed ook. Deed het alleen maar niet zo veel en zolang zo’n pijn…

    • Gerri Says:

      Lieve Angelique,

      Jouw verhaal trof mij ook als een mokerslag. Wat moet dat een vreselijke ervaring voor je zijn geweest. De hele film over Diego speelt zich nu weer voor je ogen af. En dat, zoals je zelf zo correct zegt, je dacht dat je het verdriet nu een beetje te boven was, de rouw voorbij.
      Binnenkort is het een jaar geleden dat ik afscheid van Sunday moest nemen. En nog komen er momenten naar boven dat ik om haar huil. Ik mis haar nog steeds heel erg. Ik laat dan de tranen ook gewoon komen en als er iemand naar vraagt dan vertel ik het gewoon. Ik schaam me er niet voor.

      Gisteravond reed ik ’s nachts terug van een verjaardagsfeestje en dan rijd ik dwars door het platteland en bossen. Ik rijd daar altijd zeer behouden want er steekt ’s overdag en nachts van alles over; herten, marters, vossen, hazen en konijnen. Deze nacht stak er eerst een haas over en daarna twee martertjes. Ik was blij met mijn rijstijl; ze konden veilig oversteken. Alle dieren hebben bij mij een speciaal plekje; dat heeft Sunday mij geleerd denk ik zo.

      Angelique, ik hoop dat je deze ervaring ook een plekje kunt geven. Weet dat je een fantastische kattenmoeder voor Diego bent geweest. Datzelfde heeft hij ook altijd gevoeld…

      Gerri

  89. katteke Says:

    Mijn kat is ook helaas pas dood 😦 Ik ben zo verdrietig… Mijn ogen zijn enorm opgezwollen geworden door mijn eigen tranen. Ik kan het zo moeilijk verwerken. Een groot verlies,nooit zo’n pijn gehad over iemand. Hij was pas 1 jaar 😦 … Het is zo moeilijk !!! om te typen dit….. Hoelang duurt zo’n rouwproces ? Want er lijkt geen einde aan te komen.

    • Gerri Says:

      Lieve Katteke,

      Het spijt me zo te moeten horen dat je jouw lieve vriendje hebt moeten afgeven. Het is zo begrijpelijk dat je zo enorm verdrietig bent. En daar ben je niet alleen in Katteke, het verlies van een huisvriendje heeft een veel grotere impact in ons leven dan we doen vermoeden. Dat bewijst ook de vele reacties op dit blog.
      Hoelang een rouwproces duurt kun je nooit van tevoren zeggen. Je kunt het alleen maar op je geheel eigen manier doen.
      Bedenk dat je altijd goed bent geweest voor jouw vriendje, dat het niet in jouw handen lag dat hij zou sterven. Verwijt jezelf niets, je kon er niets aan doen.
      Vele van ons, hier op dit blog, waren ook verbaasd dat het rouwproces veel intenser en zoveel langer duurde dan dat we aanvankelijk dachten. In sommige gevallen zelfs nog meer dan bij het verlies van één van hun familieleden. En daar hoef je je ook niet voor te schamen. De intensiteit van de rouw geeft aan hoeveel je van je vriendje gehouden hebt. Het is een eerbetoon aan hem.
      Gun jezelf alle tijd om het te verwerken. Hij was niet ‘slechts een kat’, hij was jouw allerliefste vriend. Dan mag je er ook zo lang over rouwen als je zelf nodig hebt.
      Wij, hier op het blog, wensen je heel veel sterkte, en we denken aan je.

      Gerri

    • Gerri Says:

      Ik heb op Facebook een openbare pagina gemaakt met als onderwerp; Rouwverwerking, omgaan met het verlies van je huisdier. J e kunt daar ook terecht als je dat wilt. Dit geldt voor iedereen.

      https://www.facebook.com/groups/174708099321212/

      xxx Gerri

      • Ingrid Says:

        Wat een mooi initiatief Gerri!
        Er zijn zovelen zoals wij met pijn in hun hart en ziel om het verlies van hun geliefde dier. Het is goed om je verdriet te kunnen uiten, je pijn te mogen vertellen. En reken maar dat er velen zijn die je helemaal kunnen begrijpen. Je bent hierin dus niet alleen. Hopelijk geeft dat een beetje troost.
        Ingrid

      • Gerri Says:

        Hoi Ingrid,

        Dank je. Zo zie ik het ook; het mogen uiten van je verdriet over een huisdier. Ik botste ook tegen een taboe op; mensen die de dood van een huisdier niet als echte rouw zien.
        Ennuh… welkom trouwens, op mijn Facebook pagina 😉

        xxx Gerri

  90. Annemie Says:

    Hoi Allemaal;

    mijn lieve poes Loes is afgelopen zaterdag doodgebeten door een hond. Het is in mijn tuin gebeurd en ik heb haar gevonden, met de hond ernaast. Loes was al13 jaar mijn vriend, zij was er altijd en nu is ze weg. Ik kan het niet geloven. Waarom ben ik niet wat vroeger naar buiten gegaan dan had ik haar kunnen beschermen. Ik mis Loes heel erg en moet steeds huilen als ik aan haar denk, ik voel me toch zo schuldig dat ik er niet voor haar was. Ik ben alleenstaande en kan mijn verdriet niet delen, ik vind het wel fijn dat ik het op deze website kan neerschrijven.

    Annemie

    • linda Says:

      Lieve Annemie,
      Wat vreselijk voor je en heel verdrietig. Dat je alleenstaande bent wil niet zeggen dat je je verdriet niet kan delen. Heel goed dat je het op deze manier doet. En je moet je niet schuldig voelen naar Loes toe… Ik weet uit ervaring dat je je bijna altijd schuldig voelt. Hoe je liefste vriend of vriendin ook is overleden. Ik heb Tilly in moeten laten slapen en daar voel ik me ook schuldig over. Door iemand van deze rouwsite (Gerri) heb ik daar mee om leren gaan. Verdriet is normaal en rouwen ook. Je zal je Loes nog best een tijdje missen en huilen elke dag is normaal. Je zal haar best je hele leven lang missen.. Weet je verdriet en rouwen is heel persoonlijk. Maar nix is gek. Loes zal altijd een deel van je leven uit maken. Ik heb wel een partner, maar ik kon toch niet mijn verdriet over Tilly met hem delen (Tilly was 14 en hem ken ik pas een jaar) Dus zocht ook ik toevlucht en kwam op deze site terecht. Heeft heel veel geholpen.. dus blijf schrijven Annemie. Heb je Loes nog wel dicht bij je? Begraven of gecremeerd?. Sorry is ook weer heel persoonlijk.
      Nou heel veel sterkte en niets is te gek. Een huisdier is voor mij als een kind en misschien voor jou ook.
      Liefs, Linda

    • Gerri Says:

      Lieve Annemie,

      Ik sluit me helemaal aan bij wat Linda jou verteld heeft. Je hoeft je niet schuldig te voelen. Als ik zo lees dat jij en Loes al 13 jaar onafscheidelijk waren dan moeten jullie heel veel van elkaar gehouden hebben. Dat heeft Loes altijd zo ervaren. En in die jaren is ze ook vaak in jouw, en dus ook haar eigen tuin geweest, zoals op die bewuste dag. Het noodlot sloeg toe; de hond had daar niet mogen zijn en dat is de eigenaar(s) van die hond te verwijten, zeer zeker niet jou.
      Ik hoop dat je samen met ons kunt en wilt rouwen, verdriet hebben, en uiteindelijk fijne herinneringen op kunt halen aan Loes.
      En samen met Linda heet ik je van harte welkom op mijn facebook site. Schrijf zo vaak over alles wat je wilt; Linda en ik zijn heel dicht bij.

      Liefs,
      xxx Gerri

  91. Liesbeth Says:

    Lieve mensen, dank jullie wel voor je posts al heb ik er maar een paar gelezen en huil tranen met tuiten….mijn geliefde kat Bloopertje is gisteren overleden….ze zou overmorgen 17 zijn geworden en was als binnenkat altijd kerngezond, maar kreeg begin juli een attaque’je. Gisteren dus de tweede en kon toen opeens niet meer op haar beentjes staan. Toen ze daar zo lag en ik haar aaide zei ze weer ‘mwamma’ zoals ze dat heel vaak als ze m’n onverdeelde aandacht wilde. Ik heb haar hier thuis moeten laten inslapen en ben helemaal kapot, want de leegte is erger dan ik me had kunnen voorstellen. Ik ben alleenstaand en de afgelopen 17 jaar was er altijd iemand die terugpraatte….Bloopertje is altijd een zeer intelligente en eigengereid persoonlijkheidje geweest en ik weet dat het nog heel lang gaat duren voordat ik hier een beetje mee kan dealen. Ik wil ook nooit meer een andere kat want zij is onvervangbaar. Dieren zijn voor mij gelijkwaardige wezens die te vaak door teveel mensen onderschat worden! Ik zou het als een soort ‘verraad’ voelen….is natuurlijk niet zo want ooit een andere kat doet niets af aan de liefde voor je dierbare alles voelt, maar toch……ik moet er gewoon niet aan denken. Ik hoop van de ene kant dat ze nog eens komt ‘buurten’ maar van de andere kant hoop ik dat ze te gelukkig elders is om nog terug te keren….bovendien zou mijn verdriet, het gemis en de leegte erna weer te hard inslaan…..Ik wens iedereen heel veel sterkte met zijn/haar verwerking. Groetjes Liesbeth

  92. Marjolein Says:

    Gister hebben we ons allerliefste katertje Jimmy moeten laten inslapen.Twee weken geleden werd hij ineens heel ziek, hij bleek een keel en slokdarmotsteking te hebben. Hij werd opgenomen in een dierenziekenhuis. Hij kreeg een voedingssonde maar bleef braken. Ze wilden hem niet opgeven, want hij was nog maar 1 jaar. Elke keer als we hem indat hok moesten achterlaten brak mijn hart.Maar we hoopten zo dat hij het zou redden. Het mocht niet zo zijn, gister keek hij ons alledrie zo lief aan alsof hij het begreep. Het was zo moeilijk hem te laten gaan Hij was mijn alles, volgde me overal, je kon alles met hem doen en hij keek je altijmzo intens aan. Iedereen vond het een speciale kat. Ik weet niet of ik hier ooit overheen kom, mis mijn kleine mannetje zo. En waarom mocht hij maar zo kort leven. Soms denk ik hij was te lief voor dez wereld.
    ook vind ik het een verschrikkelijke gedachte dat hij die laatste weken in die kliniek heeft gezeten en niet bij ons, maar iedereen daar zei geef niet op.Het is zo stil en somber thuis,ik mis mijn katertje zo.
    Wat een lang verhaal, maar jullie begrijpen het tenminsie.
    Marjolein

    • Liesbeth Says:

      Lieve Marjolein,

      En OF ik (en de anderen op deze site) je begrijp(en), ik zal nooit helemaal over mijn Bloopertje heenkomen, want het was mijn kindje. De enige troost die je hebt is dat je alles hebt gedaan om hem te redden en om hem lief te hebben. Dieren voelen dat heus wel, daar ben ik van overtuigd. Heel veel sterkte, Liesbeth

  93. marjolein Says:

    Lieve Liesbeth,

    Dank je voor je lieve woorden, vandaag weer zo’n rotdag. Niet begroet worden door mijn lieve mannetje ’s ochtends en hem zo missen dat ik wel mijn bed in wilde duiken. Ik mis zijn lieve snoetje, lijfje en alles van hem. Hij begroette me ook altijd zo blij als ik thuiskwam, het was zo’n lieverd. Eigenlijk mijn allerbeste vriendje. Gek he, ik had het gevoel dat hij precies wist wie ik was. Onvoorwaardelijke liefde.
    Hij was alleen maar lief en gaf zo veel aan ons. En dan zo te moeten eindigen..verschrikkelijk. Maar het is wel fijn dat ik hier mijn gevoelens kan uiten. Want er zijn toch veel mensen die niet snappen dat je zielsveel van je kat houdt en een innige band met hem hebt. Die je misschien niet vaak met een ander mens zal hebben. Katten zijn zo lief…
    Ik weet gewoon dat ik een periode van rouw zal moeten doormaken . Nu is echt niks leuk en je voelt dat gemis zo erg, het heeft tijd nodig en dan kan ik misschien alleen met een warm gevoel aan hem terugdenken. Nu overheerst de pijn en het verdriet.
    En inderdaad, Jimmy was ook mijn kindje..mijn lieve katertje.
    Als ik jullie verhalen lees vind ik het ook zo erg, al die lieve. dieren waar we zo van houden en die we moeten missen…

  94. marjolein Says:

    Liesbeth,

    In mijn verdriet vergeet ik helemaal jou te condoleren, ik begrijp jouw verdriet ook zo goed. 17 jaar, danheb je zoveel samen meegemaakt! En is het gevoel van leegte helemaal erg. Het is wel een mooie leeftijd Liesbeth en een prachtig leven heeft ze gehad. hou je daar aan vast. Maar wees blij dat het snel is gegaan, een kat die lang lijdt is ook afschuwelijk, je hebt het goed gedaan en hebt 17 fijne jaren met haar gehad! Ik wens jou ook heel veel sterkte met het verlies van je bijzondere Bloopertje

    • Liesbeth Says:

      Lieve Marjolein,
      Duizend maal dank voor je lieve mailtje-wat moet jij een warm en empathisch mens zijn! Dieren zijn voor mij (en voor jou waarschijnlijk ook) gelijkwaardige wezens die veel te vaak onderschat worden. De meeste mensen hebben zelf de intelligentie niet om dieren op waarde te schatten en denken dat een hond, kat of ander dier een lager denkniveau heeft omdat ze toevallig onze taal niet spreken, maar ze communiceren vaak op een ander en verfijnder niveau waar woorden vaak overbodig zijn. Maar ondertussen begrijpen en ‘lezen’ ze ons wel degelijk! En dat uiten ze dan op allerlei manieren die je als mens moet kunnen en willen begrijpen. Ik kan me alleen maar troosten met de gedachten dat ik mijn best heb gedaan en vreselijk onverminderd veel van haar zal blijven houden, en verder moet de tijd de pijn wat doen verbleken. Ik hoop dat jij dit ook zo mag ervaren, lieve Marjolein en iedereen die dit leest en onze pijn en verlies begrijpt.

  95. marjolein Says:

    Ja, ik ben het helemaal met je eens. Jimmy en ook mijn eerste kat die ik 19 jaar bij me mocht hebben, keken gewoon recht mijn ziel in. Jimmy begreep mij echt, we wisten eigenlijk precies wat de ander dacht, al klinkt dat idioot.Als we samen boven waren en ik zei, “ga je mee naar beneden”stond hij meteen op en volgde mij, mijn kleine lieve katje. Mijn vorige kat verstopt zich altijd maar Jimmy liep altijd met mij mee. Zo schattig! Hij keek je heel doordringend aan en je voelde je dan “begrepen”. Mijn zoon had dat ook met hem, als hij achter de computer zat lag Jimmy op de stoel naast hem, die 2 waren echt maatjes.Dieren komen je ook altijd troosten als je verdrietig bent, dat is toch prachtig. daarom kan je zo’n innige band met je huisdier hebben omdat ze je aanvoelen. En katten communiceren altijd met je, ook door het mauwen en hoe ze je dan aankijken. En alle liefde die je erin stopt krijg je 1000x terug. Ik vond Jimmy een verrijking van mijn leven en zal hem eeuwig blijven missen.

  96. Mark Says:

    Gisteren heb ik mijn kater Mika moeten laten inslapen. Hij is slechts 6 jaar geworden. Nadat hij 2 maanden geleden hele zware epilepsie-aanvallen kreeg en het al ternauwernood overleefd had is hij weer enorm opgeknapt en weer helemaal de oude geworden. Ik liet hem weer naar buiten en na enkele uren zat hij weer braaf op de oprit, hij at goed en zag er weer goed uit. Geweldig blij was ik. Tot afgelopen woensdag. Ik kwam thuis en hoorde boven gebonk. Ik kreeg een lichte hartverzakking want ik wist al wat dit was. Ik zag dat Mika weer een epilepsie-aanval had. Het is zo naar om dit te zien bij een kat. Aan de speekselsporen door de hele slaapkamer kon ik zien dat hij al 5 of 6 aanvallen had gehad en ik was al die tijd niet thuis.
    Ik ben meteen naar de dierenarts gegaan en wat volgde waren 2 hele dagen onderzoek met als resultaat dat hij van alles mankeerde, veel te dik bloed, last van zijn maag, darmen en nier. Waarschijnlijk kanker. Ik heb de hele nacht naast hem geslapen en zag hem steeds verder achteruit gaan. Als ik hem aaide en tegen hem sprak hoorde ik hem kreunen en licht knorren. Het kostte hem wel steeds meer moeite. Mika zocht gistermorgen een stil plekje in huis op omdat hij zijn einde denk ik ook voelde naderen. Omdat ik toch al de afspraak met de dierenarts had staan heb ik in goed overleg besloten hem te laten inslapen. En hoewel dat de verstandigste beslissing was voelt het toch dat je een einde maakt aan het leven van je grote vriend. Ik kon mijn tranen niet bedwingen. Ik heb hem begraven in de tuin op een plek waar hij graag in het zonnetje lag. En nu is er het gemis. Zijn zusje is er nog. Maar nu zet ik maar 1 voerbakje neer in plaats van 2 en zo zijn er vele voorbeelden. En Mika was zo’n karakterbeest met al zijn bijzondere trekjes, een boender. Ik had er een hele goede band mee en het voelt inderdaad alsof ik mijn beste vriend heb verloren. Ik vind het erg mooi dat verdrietige baasjes hier hun verhaal kwijt kunnen, het gemis is er niet minder om maar het geeft wel steun.

    • Liesbeth Says:

      Lieve Mark, Mijn god wat een verhaal…wat moet ook jij intens verdrietig zijn…en al is hij slechts 6 jaar geworden – hij heeft van jou alle liefde en vriendschap gekregen die teveel katten nog niet eens in 20 jaar krijgen – als ze het zouden halen qua leeftijd. En 6 jaar qualitytime is meer waard dan 20 loze jaren… Je kon inderdaad niet anders dan hem laten gaan, maar ik weet het, het voelt zo klote en en bent zo machteloos. Eerst kun je niet geloven dat hij er niet meer is en daarna ook die leegte…Gelukkig is zijn zusje er nog en kunnen jullie elkaar troosten. Heel veel sterkte met je verlies Mark.

      • Mark Says:

        Liesbeth, bedankt voor je reactie, je begrijpt het helemaal. Maar jij hebt ook een groot verlies geleden zeg. Na 17 jaar afscheid nemen van je zo geliefde Bloopertje. En ook nog maar kort geleden. Ik wens je heel veel sterkte na dit hartbrekende verlies. Ik begrijp ook dat je niet zomaar een andere kat wilt nu. Elke kat is weer anders en de band die je met Bloopertje had heb je niet zomaar met een andere kat. Ik zie het aan het zusje van Mika, ook een lieverd hoor, maar met Mika had ik een bijzondere band. Zoals hij mij met zijn grote ogen kon aankijken en leek te weten wat ik dacht en voelde en zo probeerde hij ook bij mij over te brengen wat er in zijn mooie koppie om ging, ongelooflijk. Ik wil ook niet direct een andere kat want zeker in het begin ga je dan vergelijken en krijgt de nieuwe kat misschien niet eens een eerlijke kans. Bloopertje heeft bij jou een geweldig leven gehad, daar kan menig kat jaloers op zijn.
        Ik hoop dat er ergens een kattenhemel is en dat we elkaar na dit leven weer terugzien, in wat voor vorm dan ook. Nogmaals, heel veel sterkte!

  97. Liesbeth Says:

    Nee, voor mij nooit meer een andere kat. Ik heb dit Bloopertje ook beloofd – niemand kan haar plekje ‘innemen’ en dat zou dus ook niet eerlijk zijn tegenover die andere kat….Daar komt bij dat ik een te solitair leven leidt en weliswaar wat een paar mensen op afstand om me heen heb, maar als mij als alleenstaande iets zou overkomen – ik maak me daar te grote zorgen over. Ik had gelukkig de laatste jaren een testament waarin ik de zorg voor Bloopertje had geregeld en de rest naar een goed dierendoel zou gaan, maar toch…. Dat is toch wat anders voor mensen met familie en een grote kring om zich heen. Ook daar moet je aan denken, nog los van de bijna niet te bevatten band die ik met haar had. En nu ben ik totaal niet gelovig, maar ik ben ervan overtuigd dat er een aparte entiteitenwereld is. Waarom heb ik anders in de nacht van vrijdag op zaterdag jl. over Bloopertje gedroomd en vond ik gisterochtend opeens een paar kattenbakkorreltjes op de plek waar ze veel lag – en dat terwijl ik er nog zó goed schoongemaakt had en de avond ervoor nog niks lag…. Ik was dus gisteren extra overstuur maar zie dit ook een beetje als een teken. Bovendien heb ik nog een enkele keer andere dingen meegemaakt die ik niet ‘normaal’ kan verklaren….Dus laten we hier inderdaad aan vasthouden Mark, en alle anderen die dit lezen. Ik leef met jullie mee.

  98. Liesbeth Says:

    Nee, voor mij nooit meer een andere kat. Ik heb dit Bloopertje ook beloofd – niemand kan haar plekje ‘innemen’ en dat zou dus ook niet eerlijk zijn tegenover die andere kat….Daar komt bij dat ik een te solitair leven leid en weliswaar wat een paar mensen op afstand om me heen heb, maar als mij als alleenstaande iets zou overkomen – ik maak me daar te grote zorgen over. Ik had gelukkig de laatste jaren een testament waarin ik de zorg voor Bloopertje had geregeld en de rest naar een goed dierendoel zou gaan, maar toch…. Dat is toch wat anders voor mensen met familie en een grote kring om zich heen. Ook daar moet je aan denken, nog los van de bijna niet te bevatten band die ik met haar had. En nu ben ik totaal niet gelovig, maar ik ben ervan overtuigd dat er een aparte entiteitenwereld is. Waarom heb ik anders in de nacht van vrijdag op zaterdag jl. over Bloopertje gedroomd en vond ik gisterochtend opeens een paar kattenbakkorreltjes op de plek waar ze veel lag – en dat terwijl ik er nog zó goed schoongemaakt had en de avond ervoor nog niks lag…. Ik was dus gisteren extra overstuur maar zie dit ook een beetje als een teken. Bovendien heb ik nog een enkele keer andere dingen meegemaakt die ik niet ‘normaal’ kan verklaren….Dus laten we hier inderdaad aan vasthouden Mark, en alle anderen die dit lezen. Ik leef met jullie mee.

  99. BERNA Says:

    HEB GISTER MIJN KATER TOMMY MOETEN LATEN INSLAPEN.13 JAAR .HAD HEM VANAF 8 WEKEN.WAS ZATERDAGS BEGONNEN MET BLOED PLASSEN,BLAASONTSTEKING.MEDICIJNEN GEHAD,HIELPEN NIET.ZONDAGAVOND WEER DIERENARTS TOE EEN VERVANGER.NAGEKEKEN ,ZAL WEL MET EEN SISSER AFLOPEN.TOMMY WAS MAAR STIL.MAANDAG DIERENARTS FOTO GEMAAKT VAN ZIJN BLAAS TUMOR OF POLIEP.ANTIBIOTICA EN MEDICIJNEN MOET NU ECHT OPKNAPPEN.NIET DUS,PLASTE OVERAL EN AT NIKS MEER.WOENSDAG DIERENARTS TOE.BLOEDONDERZOEK.UITSLAG NIEREN WERKTEN NIET MEER,WAS ZIJN EIGEN AAN HET VERGIFTIGEN..OF DAT IK DOOR DE GROND HEEN ZAKTE.MOEST HEM IN LATEN SLAPEN.HAD HEM GRAAG THUIS WILLEN LATEN INSLAPEN.DAT GING NIET,KON HEM MEENEMEN EN DAN DE ANDERE DAG.MIJN MAATJE NOG LANGER LATEN LIJDEN,NEE DUS.HAD HET GRAAG THUIS GEDAAN,HEB JE LACHEND NAAR BOVEN GEDRAGEN TOEN JE 8 WEKEN WAS,HAD JE NU 13 JAAR LATER NAAR BENEDEN WILLEN BRENGEN.MAAR NU MET PIJN IN MIJN HART.IK HEB VANAF ZATERDAG ZOVEEL GEHUILT OM TOMMY, ECHT VEEL VERDRIET.JE BENT IN MIJN ARMEN GESTORVEN,HEB JE VAN ALLES GEZEGT,JE WAS MUN TOMMYKE.IK LAAT HEM CREMEREN,MOOI POOTJE VAN HEM IN HET GIPS MET WAT HAAR,.EEN ASBUSJE,EN EEN MOOIE FOTO.MIJN SCHAT JE KRIJGT EEN MOOI PLAATS BINNEN,,ZOALS JIJ IS ER GEEN EEN,MIJN VRIEND.

    • Gerri Says:

      Lieve Berna,

      Zoals ik ook al bij eerdere berichtjes van enkele anderen gelezen heb, ben jij ook door een hel gegaan. Het verlies van je echte levensvriend(in), of het nu een kat of een hond is, gaat door je hele lijf. Ieder, hier op dit forum, heeft dat meegemaakt.
      Ik voel jouw emoties Berna, en het is heel sterk. Je hebt een hele bijzondere band met Tommy gehad… maar die band blijft., voor eeuwig.
      Ieder van ons die jouw verdriet leest begrijpt jouw pijn ook. Wij ervaren met jou het verlies van Tommy.
      Je hebt echt alles gedaan wat in je macht lag, maar het was mogelijk Tommy’s tijd om te gaan. Maar hij neemt een belangrijke herinnering met zich mee; jouw liefde voor hem. Dat heeft hij altijd gevoeld, vanaf het allereerste begin toen jij Tom binnen droeg toen hij pas 8 weken oud was. Je bent zijn formidabele mama geweest en daar heeft hij zijn leven lang van genoten.
      Ik weet zeker dat Tommy dol op je was, zoals jij ook zo dol op hem was.

      Ik wens je heel veel sterkte met het verlies van Tommy. Hij zal altijd een plekje in je hart hebben.

      xxx Gerri

  100. Bobby Says:

    Mijn hond quine is gisteren ochtend ingeslapen in januari had hij een vreemde bobbel die is weggehaald maar de bobbels zijn toen in zijn buik gegroeid hij wou niet meer eten en drinken niet meer lopen en plassen hij kon nog 2 dingen liggen en spugen gister is hij ingeslapen:(

    • Gerri Says:

      Hey Bobby,

      Het spijt me zo te horen dat je lieve vriend Quine er niet meer is. Ik weet wat het is om zo’n lieve viervoeter te moeten afstaan. Ik heb dit zelf ook moeten meemaken.
      Ik hoop dat jij er ook vrede mee kunt hebben want je hebt het allerbeste gedaan wat je voor je vriend kon doen; hem uit zijn lijden verlossen. Het is en blijft een moeilijke beslissing maar je hebt het goed gedaan.
      Ik wens je heel veel sterkte de komende tijd.

      Gerri

  101. marjolein Says:

    Het is nu 2 weken geleden dat onze kat Jimmy is overleden en ik ben er nog helemaal kapot van. Ik huil elke dag en heb paniekaanvallen. ik vind het zelf ook idioot maar ik lijk er niet overheen te komen. Ik mis hem zo vreselijk, ik heb nergens meer zin in. Hij was het zonnestraaltje in mijn leven. Zo lief, schattig en gezellig. Ik vind dat ik mezelf moet aanpakken en af en toe lukt het een dag. maar vandaag is het weer helemaal mis. Het doet zo ongelooflijk veel pijn. Foto’s kijken kan ook niet dán word ik nog verdrietiger. Hoe lang gaat dit duren, wat moet ik doen om hier overheen te komen?

  102. marjolein Says:

    En ik kan er ook geenvrede mee hebben, omdat hij net 1 jaar was en eht zo onnatuurlijk is dat zo’n jonge kat zo ziek wordt en dan overlijdt, hij was maar 10 maanden bij ons, we hadden toch veel langer van hem mogen genieten. Arm klein beestje.

    • Gerri Says:

      Lieve Marjolein,

      Wat vreselijk om te horen en daarvoor ook mijn diepe condoleances.
      Het kan best een hele tijd duren voordat je je kunt berusten in het feit dat Jimmy er niet meer is. Maar juist door jezelf ruimte te geven om te kunnen rouwen, te mogen rouwen, dan zal die tijd wel een keer komen.
      Ook ik schaamde me dat ik zolang gebukt ben gegaan onder het verlies van mijn lieve hond Sunday. Ik begreep ook niet dat het zo lang duurde. Maar de schaamte heb ik op een gegeven moment opzij gezet en liet me volop in de rouw meegaan. Daar had Sunday recht op, daar heeft Jimmy ook recht op. Bij mij duurde het zowat een jaar voordat ik het allemaal een plek kon geven. En ook jij Marjolein, hebt er recht op om te mogen rouwen, verdriet te hebben vanwege Jimmy. Hij was immers jou allerbeste trouwe kleine vriend.
      Ik kan me zo goed inleven hoe jij je nu voelt. Maar ik hoop dat je op een dag wakker zult worden en voelt dat alles nu een veilig plekje heeft gekregen.

      Ik wens je heel veel sterkte, en geef jezelf de tijd om te rouwen. Dat kan ik niet genoeg benadrukken.

      xxx
      Gerri

  103. marjolein Says:

    Lieve Gerri,

    Dank je wel, het is zoals je zegt, je schaamt je er een beetje voor omdat je om je heen zoveel ergere dingen hoort. Maar je houdt zielsveel van je huisdier en voor ons allen op dit forum is het niet “maar een dier”, Zoals je zegt het is de allerbeste trouwste vriend. Ik moet het de tijd gunnen, inderdaad mijn lieve Jimmy heeft er recht op dat ik verdriet om hem heb.
    Dank je nogmaalsvoor je lieve woorden, vandaag ben ik wat rustiger.

    • Liesbeth Says:

      Lieve Marjolein, Mijn Alles Bloopertje is ook dagelijks in mijn gedachten en volgens mij komt ze me ook daadwerkelijk geregeld bezoeken, want dan voel ik haar aanwezigheid of hoor iets. Ook heb ik onlangs in een flits van een seconde haar geestje gezien….ik bijlf erbij: voor mij nooit meer een andere kat. De pijn is wel iets minder geworden in die zin, dat ik tot een vorm van acceptatie ben gekomen dat ze er niet meer fysiek is. Maar als ik eraan denk dat ik nooit meer haar lieve glanzende zwart-witte lichaampje kan knuffelen en haar gespin kan horen, moet ik wel huilen. Zeker als ik aan al die andere bijzondere eigenschappen van haar denk. Het is en blijft mijn kindje wat ik ben verloren. Alleen mensen die ook helemaal alleenstaand zijn begrijpen dat écht helemaal, denk ik. Al zijn er de laatste tijd toch wel wat lieve mensen in m’n omgeving bijgekomen door wie ik me toch wel opmerkelijk goed begrepen voel…. Gun jezelf alle tijd om te rouwen, al duurt het nog 10 jaar-neem die tijd. De ‘kleur’ van de pijn wordt wel iets anders, maar geef het gewoon een plekje in je hart. Zo doe ik het tenminste wel. En jouw Jimmy heeft aan jou een fantastische poezemoeke gehad….ik ken je weliswaar niet verder….maar dat kán gewoon niet anders! Veel sterkte! Menigeen op deze site leeft met jou/ons mee!

  104. marjolein Says:

    Lieve Liesbeth,

    Dank je wel, ja dat heb ik ook dat je zo graag dat lieve lijfje nog even zou willen beetpakken en knuffelen en dan dat harde gespin horen…
    Jimmy beet mij uit liefde soms even in mijn wang, dat was zo schattig.
    Toch denk ik dat het gevoel wat je voor je huisdier hebt en als je er echt van houdt, zoals wij allen hier. het niet uitmaakt of je een gezin hebt of alleenstaand bent of wat dan ook. Het gevoel en de band die je met je dier hebt blijft hetzelfde. Jimmy was ook mijn kindje, mijn harige ventje.
    Ik denk wel dat ik ooit weer een kat neem, ik vind het zo leeg en stil nu. ( 0ndanks man en kind, echt dat maakt niet uit)Jammer dat je het niet wilt Liesbeth, want juist een dier kan je weer zoveel vreugde geven en het verandert de nagedachtenis aan Bloopertje niks. Die zal altijd haar plek in je hart behouden. En ieder dier is anders met zijn of haar unieke karaktertje.
    En juist jij bent’zo lief voor je dier, net als iedereen hier op dit forum. Juist wij kunnen de deiren zoveel geven , wat ze ook verdienen. Ik moet er nu ook niet aan denken, een andere kat, maar ooit als de ergste pijn weg is, dan wel.. Ik zal Jimmy nooit vergeten en misschien zal hij wel altijd de liefste zijn, maar ik wil mijn liefde toch ooit weer kwijt aan een dier.En natuurlijk ook de onvoorwaardelijke liefde van een dier voelen. en de diepe vriiendschap weer ervaren met een viervoeter. daar kan geen mens tegenop.

    I

  105. marjolein Says:

    Hoi gerrie,

    Ik heb allle post hier gelezen waaronder die van jou. Ik vond het hartverscheurend je verdriet zo te lezen en nu snap ik dat jij zoveel begrip naar ons toe hebt. Jij voelt het precies zo!
    Nu vraag ik me af, omdat Sunday geloof ik bijna een jaar dood is, heb je inmiddels een nieuwe hond, of kan je dat toch niet aan?
    Zoals Liesbeth ook geen andere kat wil.
    Het deed me zo goed alles te lezen en te weten dat eigenlijk iedereen die diepe intense gevoelns van rouw ervaart. Wel wat traantjes om alle verhalen gelaten…

    • Liesbeth Says:

      Jij begrijpt het inderdaad bovengemiddeld goed voor iemand met ook nog man en kinderen. Ook dát zegt heel veel over je. Maar mijn belofte aan Bloopertje is een te groot goed – zeker omdat ik voel dat ze hier blijft langskomen. En hoewel je gelijk hebt in alles wat je schrijft; ik leef een te solitair leven wat dat betreft om die stap weer te gaan nemen. Nu is alles nog goed verlopen en ben ik niet voortijdig weggevallen, maar wat als….. Ik maak me daar te grote zorgen over. Het viel me zwaar de afgelopen weken dat meniggeen vroeg die hoorde dat Bloopertje was overleden ‘Neem je een nieuwe?’ Alsof het godverdomme over een lampekap gaat! Ik weet dat mensen het niet zo bedoelen, maar iedere keer als iemand dat vroeg hadden ze me op dat moment net zo goed een dolk in m’n hart kunnen steken! Dat vragen ze vast niet aan iemand wiens kind verongelukt of anderszins gestorven is….! Dus het is iets waar iedereen anders mee omgaat. Als hier opeens een zwerfkatje zou rondlopen die anders dood zou gaan als niemand anders het zou opnemen, dan zou ik het in huis halen om het te redden (natuurlijk!!!), maar ik zou er vervolgens wél een ander evengoed tehuis voor gaan zoeken…Ik ga dus gewoon nog meer goede dierendoelen steunen, als ik in Rome ben bij Torre Argentina Cat Sanctuary nog meer geld geven en zo ben en blijf ik toch een beetje Poezenmoedertje…! Veel liefs aan jou vooral, Marjolein & alle anderen hier op deze site. XXX Liesbeth

  106. marjolein Says:

    Ik snap het wel en als je het zo voelt moet je het ook zeker niet doen. Ik heb zelf ook gedacht aan vrijwilligerwerk in een asiel om zo toch nog “önder de katten”te zijn, die goede doelen vind ik fantastisch!
    Ik vind het ook idioot als mensen denken dat je een kat zo vervangen kunt. Maar ik moet bekenen dat ik wel denk dat het een hoop troost geeft, op momenten dat ik me wanhopig om het verlies van mijn katertje voel denk ik wel es had ik maar weer zo’n lief beestje om me heen. Maar ja, ik wil natuurlijk gewoon Jimmy terug en ik mis hem gewoon, zo’n leuke kat krijg ik nooit meer, dat denk ik echt, daarom begrijp ik jou ook goed. Ik voel hem alleen helemaal niet meer om me heen, denk wel es dat ik hem hoor mauwen maar voel zijn aanwezigheid niet meer. Vreselijk vind ik dat. Hij is echt voorgoed weg.
    En altijd de zorg als je op vakantie gaat, ik heb ook niet een enorme vriendenkring, dus dat is ook lastig. En je gaat niet weg als je denkt dat je kat niet goed achterblijft. Ik heb ook 7 jaar gewacht voor ik weer aan een kat, Jimmy dus, begon. Oh, wat was ik blij en dan wordt hij na een jaar van me weggenomen! Veels te vroeg, zo oneerlijk. Soms wil ik het wel uitschreeuwen van verdriet…
    Nou ja, daar kan ik wel over blijven schrijven.
    trek je maar niks aan van al die domme mensen, ik merk ook aan sommigen dat ze er niks van begrijpen dat ik zo overstuur ben, dan denk ik ook “laat ook maar”En gelukkig zijn er ook zat mensen die het wel begrijpen, al durf ik eigelijk alleen hier en thuis mijn werkelijke diepe gevoelens van gemis en verdriet te tonen. Mijn man en zoon waren ook stapelgek op Jimmy en zijn er ook kapot van. Verder hou je je toch maar wat in.
    liefs en hou je taai, Liesbeth
    Marjolein

    • Liesbeth Says:

      Je hebt helemaal gelijk en je hoeft je nergens voor te schamen – in tegendeel! Je moet er trots op zijn!!!. En trouwens nog iets: types die ons en dergelijke situaties niet begrijpen zijn daar per definitie te dom voor, dus die verdienen onze aandacht toch niet. Zo simpel is het. Keep up your good and lovely mentality and spirit! Geldt natuurlijk ook voor Gerri en al die andere bijzonder mensen op deze site.

      • Gerri Says:

        Hallo Marjolein en Liesbeth,

        Ik kan me bij dit alles alleen maar aansluiten. Sunday is nu inderdaad meer dan een jaar dood en nog treur ik regelmatig om haar. Ik heb ook sindsdien geen andere hond omdat ook ik vind dat een huisdier geen verwisselbaar object is maar zeker ook omdat ik het nog niet aan kan. Ik stuitte ook tegen de opmerking ‘dan koop je toch een nieuwe?’.
        Ik wil de aandacht ook liever vestigen op het feit dat het verlies van een huisdier voor veel mensen veel dieper treft dan men voor mogelijk houdt.
        We hebben elkaar. We hebben elkaar gevonden en daar kunnen we heel veel troost uit putten. Het verlies van onze geliefde huisdieren delen met lotgenoten. Dat vind ik heel belangrijk.

        xxx
        Gerri

  107. marjolein Says:

    Woensdag was het alweer, of pas, een maand geleden dat we Jimmy lieten inslapen. Huil nog steeds elke dag om hem en mis hem vreselijk. Gister kreeg ik van een vriendin een mooi klein lijstje om een fotootje van hem in te doen. Ze zei: je hebt een vriend verloren. En zo is het ook, ik ben mijn beste vriend, mijn knuffelltje, mijn schatje kwijt. Ik vond het zo’n mooi en lief gebaar..Verder vraagt niemand er meer naar, zo gek vind ik dat.

    Ik zal hier wel regelmatig terugkomen, want het is een worsteling om gewoon verder te gaan met alles. Soms denk ik echt dat ik nooit meer de oude word.
    Marjolein

    • Gerri Says:

      Lieve Marion,

      Het is inderdaad zo dat al heel snel niemand meer naar je vraagt, hoe je je nu voelt. Je komt dan in een leegte.
      Mensen realiseren zich niet dat het verlies van een huisdier net zoveel impact heeft als het verlies van een medemens.

      Mijn lieve hond Sunday is op 2 september 2011 gestorven en nog steeds mis ik haar. Haar foto staat hier in mijn woonkamer op tafel zodat ik elke dag een blik van haar kan opvangen.
      Ik dacht aanvankelijk dat ik er echt nooit meer overheen zou komen en heb me zeer verdrietig gevoeld dat de mensen om mij heen het allemaal heel luchtig opnamen. Ik heb het ze ronduit kwalijk genomen. Mede daardoor gleed ik langzaam maar zeker weg in een fikse burnout waar ik nu pas uitgekrabbeld ben. Ik kan het nu accepteren, maar vergeten zal ik haar nooit.

      Ik weet Marion, dat je op een dag het verlies van je lieve Jimmy een beter plekje gaat geven. En misschien voelt het dat je het helemaal alleen moet doen. Maar zoals je al bemerkt hebt, alle mensen hier die een berichtje over hun eigen verlies hebben achtergelaten hebben hetzelfde doorgemaakt. Dat maakt ons lotgenoten.

      Ik denk aan je

      xxx Gerri

  108. marjolein Says:

    het is inderdaad een leegte. over alles wat je doet hangt een donkere wolk. Naturlijk doe ik alles en lach ik ook wel met mensen maar het voelt nooit meer compleet, nooit meer echt leuk. Dat heeft tijd nodig. Ik ga wel met alles door want ik wil niet nog dieper zakken. Maar ik snap het best van die burn out, soms is alles bij elkaar net iets teveel. dat is bij nog niet het geval. Maar ik zie wel op tegen een lange donkere winter zonder een spinnende kat naast me…
    Dank voor je steun.

    • Liesbeth Says:

      Lieve Gerri en Marjolein, ik kom net terug van m’n citytripje en lees jullie berichtjes nu pas – het is nu iets meer dan een maand geleden dat mijn kindje, mijn alles Bloopertje een Engeltje is geworden en nu ik dit schrijf voel ik de tranen ook weer branden. Ik mis haar iedere dag en moet nog heel vaak huilen, en de keren dat ik niet huil ben ik intens bedroefd. Ik heb zowaar het idee dat de pijn een héél klein beetje minder is geworden….of misschien niet zozeer minder is geworden, maar een andere kleur heeft gekregen – maar het zit er beslist en ik kom er ook nooit meer helemáál overheen. Ik vraag me af of ze me soms nog kan zien en horen, en hoewel ik haar in de eerste weken om me heen voelde en soms zag in een flits, heb ik het idee dat ze de laatste weken niet is komen ‘buurten’. Hebben jullie je dierbaren nog wel eens ‘op bezoek gehad’….? Of ben ik de enige? Hoe dan ook – voor mij is duidelijk dat Bloopertje de enige is en blijft en ook ik blijf extra kaarsjes voor haar branden de komende donkere dagen….Ik hoop dat jullie je Sunday en Jimmy op bezoek zullen krijgen – er komt een dag waarop we weer samen zijn. Ik denk aan jullie! xxx Liesbeth

      • Liesbeth Says:

        P.S.; En ook mij valt op dat mensen om me heen nog nauwelijks vragen hoe het ermee is – er zijn maar een paar uitzonderingen – de rest is ook hier weer gewoon te DOM. Gewoon WEG ermee…die snappen het toch niet. Zo leer je wel het kaf van het koren scheiden…. Liefs, Liesbeth

  109. Gerri Says:

    Hallo Liesbeth,

    Hier was men het ook zo ‘vergeten om te vragen hoe het is’. Jullie en ik weten beter en dat voelt gewoon goed.

    Ik heb twee kleine fotootjes van Sunday in de kamer staan en babbel gewoon nog steeds tegen haar. Dat voelt goed en zo blijf ik dat doen. Het interesseert me geen snars wat anderen hier van denken.
    Ik vind jouw omschrijving zo mooi Liesbeth ‘… of misschien niet zozeer minder is geworden, maar een andere kleur heeft gekregen… ‘. Dat is heel bijzonder en goed uitgedrukt.

    Ik denk dat we het samen wel gaan redden.

    xxx
    Gerri

  110. marjolein Says:

    Hoi Liesbeth en gerri,

    Ik voel precies hetzelfde als jij Liesbeth, een heel klein beetje minder heftig is het verdriet. Ik hoef niet meer elke keer te huilen als ik het woord “kat”hoor of aan hem denk, of over hem praat. Ik kan ook, wel met een intens gevoel van verlies, met vreugde aan hem terugdenken. Maar wij “lopen ook gelijk op” ;Bloopertje, 10 september? Jimmy overleed 13 september. Inderdaad heel mooi zoals je het omschrijft met “een andere kleur”. precies zo, is het. Ik hoorde zondag duidelijk tot tweemaal toe het mauwtje van Jimmy, dat raakte me zeer. Heb de hele zondagmiddag om hem gehuild maar daarna voelde ik me rustiger. Ik heb zijn dekentje, speeltjes, halsbandje in een mooie doos gedaan en die staat naast mijn bed, dat voelt vreemd genoeg heel goed en geeft me rust. Alsof hij toch een beetje bij me is.
    En Gerri, ook ik praat nog geregeld tegen Jimmy, tegen een foto of zomaar. Ik zeg dan dat ik heel veel van hem hou en altijd van hem zal blijven houden, vlgs mij hoort hij het. Als ik dit zo opschrijf lijkt het alsof ik volkomen gestoord ben, maar jullie begrijpen me en daargaat het om! Een liefde die je zo diep voelt, zo’n innige verbondeheid met je dier dat gaat nooit meer over en ergens voelen zij dat nog steeds, oh, dat hoop ik toch echt!

    • Liesbeth Says:

      Oh lieve Gerri en Marjolein, woonden we maar met z’n drietjes in 1 straat!!! Maar het gekke is dat ik zeker weet dat wij er niet alleen zo over denken en voelen….we zijn weliswaar met weinigen, maar ze zijn er wel…..probleem is dat je ze niet iedere dag tegenkomt, of zelfs iedere maand…..en men schaamt zich teveel/is te bang voor onbegrip. Ik woon in omgeving Arnhem. En jullie? @Marjolein; Bloopertje is 9 september overleden. Ik zal nooit vergeten dat het die zondag prachtig weer was en dat maakte me eigenlijk extra droevig….het had die dag moeten zijn zoals ik me voelde – grijs, grauw, zwaar bewolkt en koud met regen….. Nadat ik gisteravond m’n berichtje had geplaatst voelde ik Bloopertjes aanwezigheid weer later die avond…..alsof ze wist dat ik weer thuis was en kwam buurten….maar ik kon haar niet oppakken en knuffelen…nu ik dit schrijf zit ik weer met tranen. BAH, wat baal ik soms dat ik niet onverschilliger kan zijn….maar van de andere kant WIL ik dat ook niet. Het leven is soms gewoon ronduit klote! xxx aan jullie, Liesbeth

  111. marjolein Says:

    Lieve Liesbeth,
    Ik woon in de buurt van Amsterdam, inderdaad behoorlijk uit de buurt. Moeilijk is het he, zo’n lief maatje te missen. Jimmy was ook ziek in een periode met prachtig weer, terwijl iedereen van de mooie nazomer genoot reden wij elke dag naar de dierenkliniek heen en weer en lieten in tranen hem daar achter en uiteindelijk overleed hij daar. Dit weer was idd toepasselijker geweest. Ik denk dat het rouwen met vallen en opstaan gaat, het gemis blijf je voelen omdat Bloopertje zo’n onderdeel van je leven was.
    Elke dag trokken we op met onze harige vriendjes, we praatten tegen ze, we knuffelden ze en ’s avonds zaten ze met ons op de bank. Altijd blij met ons gezelschap, altijd lief voor ons. Ze maakten ons zo blij.
    Is het dan gek dat we ze zo missen? Ik heb ook vaak gewenst dat ik zo’n onverschillig type was, maar ja die mensen missen ook veel lijkt me. Alle vreugde hebben zeook niet gehad, de mooie band die jij met Blooper had en ik met Jimmy, ook al was het voor mij zo kort, had ik ook niet willen missen. Maar ja dat verdriet, dat is ook verschrikkelijk.

    Liesbeth het is nog zo vers logisch dat je verdrietig bent, verwen jezelf maar een beetje! En misschien gaat het morgen weer een beetje beter, met vallen en opstaan…
    een knuffel,Marjolein

  112. Gerri Says:

    Ik woon in de buurt van Gennep, zo’n 20 km ten zuiden van Nijmegen. Sunday kwam uit het dierenasiel ‘Het Tarwenest’ dat nu (helaas) niet meer bestaat. De dierenambulance vond Sunday destijds zwervend door Maasbommel.
    Voor mij is het nog steeds ongelofelijk dat niemand haar opeiste als zijnde zijn/haar hond. Ze was zo welopgevoed en had zoveel aandacht voor ons.
    Ik heb ook besloten om gewoon te rouwen zoals het mij uitkomt en dat doet goed. Dat neemt niemand af en ze mogen me voor gek verslijten, ook prima.
    Wij weten wie we missen, van wie we gehouden hebben. En daarom huilen we…

    xxx
    Gerri

  113. marjolein Says:

    Jeetje Gerri, wat vreselijk. Hoe oud was Sunday toen je haar leerde kennen? idd ongelooflijk dat mensen haar achterlieten. Sowieso dat mensen dat doen, hoe kan je.Elk dier verdient liefde want van nature zijn dieren lief en goed (itt mensen…) Wat heerlijk dat je haar zo’n mooi leven hebt kunnen geven! Wat zal zij blij met jou zijn geweest!
    Mijn eerste kat heb ik ook (als kitten) uit het asiel gehaald, zij koos mij uit, sprong meteen bij me op schoot terwijl ik niet alleen was, en ze is19 jaar geworden. ook een schat van een dier. Helemaal op mij gericht. Koos Sunday jou ook uit, je had eerst pups gezien toch.Als de klik er is met je dier heb je er de beste vriend of vriendin aan en daarom rouwen we inderdaad. En dat verdienen ze ook.
    xxx

    • Gerri Says:

      Ja, Sunday koos mij ook uit. Ze presteerde het om mijn aandacht op haar te vestigen en niet op de Husky pups.
      Hoewel ik het vreselijk vond dat de andere eigenaar haar nooit meer claimde bad ik elke dag dat het ook niet gebeurde. Ik ben twee weken lang elke dag op en neer naar Nijmegen gereden om haar uit te laten, bij haar te zijn. Na die twee weken kreeg ik het heuglijke telefoontje; ze mocht met mij mee naar huis.
      Dat was in juni 1998, toen ze nog maar amper twee jaar oud was.
      Ze is vorig jaar 2 september gestorven.
      Dat is nu meer dan een jaar geleden en ik mis haar nog steeds. Maar ik kan het nu wel beter een plekje geven; in mijn hart. En daar zal ze blijven, voor eeuwig…

      xxx
      Gerri

      • Liesbeth Says:

        Bloopertje kwam in mijn leven omdat er eigenlijk iets ‘fout ging’….of liever gezegd; iets heel erg goed uiteraard….er stond een advertentie in de plaatselijke krant dat een nestje poesjes een goed tehuis zocht en dat ze als ze 7 weken oud waren, opgehaald mochten worden door iedereen die een katje zocht. Ik heb toen gebeld en mocht komen kijken, maar er werd me gezegd dat ze eigenlijk al allemaal aan iemand toegezegd waren, maar dat het wat betreft 1 lief zwart-wit katje nog onzeker was. Maar als die mensen niets meer van zich lieten horen, mocht ik haar hebben. Dat zwarte katje met die witte sokjes had zich wat afgezonderd en keek vanaf een hoogje toe hoe de anderen speelde. Ze observeerde en was niet bang om alleen te zijn en niet persé met de anderen mee te doen op dat moment toen ik er was. Ik was meteen verkocht en zei dat ik haar heel graag zou willen hebben. Later kon ik bellen voor uitsluitsel. Ik belde en hoorde dat die andere mensen niks meer hadden laten horen, en toen mocht ik haar op komen halen…..en zo kwam Bloopertje in mijn leven. Mijn grootste geluk toe nu toe en mijn kindje waar ik bijna 17 jaar voor mocht zorgen – 17 jaar min 7 weken, want na die 7 weken na haar geboorte kwam ze bij me wonen. Wat mij betreft waren er nog 17 jaren bijgekomen.of eigenlijk nog veel meer maar iedereen heeft een inwendig tijdsklokje en bij de een houdt die eerder op dan bij de ander. Maar altijd veel te vroeg. Ik zal er wel nooit aan wennen, en al wordt de kleur inderdaad wat anders……het blijft donker en grauw…….xxx Liesbeth

  114. marjolein Says:

    Wat een mooi verhaal Gerri, dat Sunday jou uitkoos en uiteindelijk na 2 weken vol spanning voorgoed met je mee mocht. Ongelooflijk dat iemand haar zomaar achterliet, maar het heeft het zo moeten zijn.Je snapt toch niks van dat soort mensen…
    Tuurlijk mis je haar nog steeds na al die jaren en alles wat jullie samen hebben meegemaakt. Dat gaat nooit over maar het moet uiteindelijk zo zijn, dat hoop ik voor ons allemaal, dat je zonder pijn aan je overleden maatje kan denken.
    Dat gaat ons ook lukken Liesbeth, maar het is nog zo kort geleden. Ook heel leuk om te lezen hoe jij aan Bloopertje bent gekomen, een lief klein katje van 7 weken. Jimmy was 8 weken, dus het waren wel echt onze kattenkindjes…

  115. Ingrid Says:

    Lieve mensen,
    Af en toe zoek ik deze site op om de verhalen te lezen die geschreven zijn nadat ik de mijne heb geplaatst.
    Wat een ontroerende verhalen lees ik iedere keer!
    De liefde voor jullie dier is zo overduidelijk groot.
    Ik ben regelmatig in tranen als ik lees over jullie gemis van je geliefde dier en het enorme verdriet dat er dan is.
    Ik weet uit eigen ervaring hoe prachtig de band met je dier kan zijn en hoeveel pijn het doet als je afscheid moet nemen.
    Jullie zijn liefdevolle mensen en ik hoop dat jullie verdriet wat minder rauw zal worden. De mooie herinneringen aan je dier zullen altijd blijven.

  116. romejo Says:

    Twee weken heb ik mijn hond en maatje moeten laten inslapen, ze was nog maar twee. Het doet zo verschrikkelijk veel pijn, ik weet niet hoe ik hiermee moet omgaan.

  117. marjolein Says:

    Hoi Romejo,
    laat het verdriet maar over je heen komen, ik heb het ook zo gevoeld, de wanhoop, het vreselijk gemis van je maatje. En 2 jaar is ook veels te jong, daar kan je geen vrede mee hebben. Het is normaal dat je je zo voelt, zo kort nog. Zo stil in huis zonder je hond. Het doet inderdaad ongelooflijk veel pijn, je moet er doorheen. Het gemis wordt niet minder, maar draaglijker, vind ik. Ik mis mijn kat ook heel erg, maar kan wel op een gewone manier de dag door komen. Nu mag je huilen en rouwen, zoals gerri ook altijd zegt doe het ook, het moet en het lucht ook op.

    xxMarjolein

  118. clemens Says:

    Beste lezers,
    Ik heb afgelopen dinsdag mijn hondje skoepje in laten slapen.
    Ik heb hem gekocht in 1997 in een asiel in eindhoven.
    Het was zo,n sterk hondje, zo mooi en levendig en nou is hij niet meer. Ik weet ook niet hoe ik met het verlies om moet gaan.Smorgens gaat het wel goed, zo goed soms dat ik me schaam.Smiddags en savonds heb ik een knoop in mijn buik en het gevoel van heimwee.Ondanks dat ik overal bang voor was heb ik hem toch zelf inlaten slapen toen bleek dat zijn longen vol kanker zaten.In 2010 moest ik ook al afscheid nemen maar konden ze een tumor en zijn mild verwijderen.Daarna was hij zo opgeknapt dat niemand geloofde dat hij bv 14 , of 15 was. Hij rende , sprong zelf nog in de auto enz.Ik heb hem naar roermond gebracht, tot aan de oven begeleid en zelf mee de oven open gedaan en gekeken toen de botten eruit werden gehaald en vermalen.
    Nu wist ik zeker dat het mijn hondje was dat ik mee naar huis nam.Toch is het raar als je de as thuis hebt staan, confronterend. dus heb ik de as in een kast gedaan en dat helpt. Wel een foto en een kaarsje uiteraard.Ook ga ik bewust een maand rouwen, geen feesten, geen alcohol, geen uitjes.Ter ere en nagedachtenis van de aller , allerbeste vriend die ik ooit gehad hebt.Hij sliep altijd in bed of erop.Kreeg brokken van 7 euro de kilo. ik was de laatste 5 jaar altijd thuis , kustte hem 100 keer per dag liep elke dag 1 uur minimaal en toch heb ik een immens schuldgevoel.Maar ik moest nou eenmaal snel beslissen om hem in te laten slapen.Ik heb hem 15 minuten in mijn armen gehad, gehuild en afgesproken dat we elkaar weer zagen als ik dood ga.(hoop ik) Ook bij de laatste dodelijke injectie bleef ik hem kussen. Ik neem denk ik geen hond meer.Ik hoop dat ik niet gek wordt.En dat het slijt.

    groetjes clemens

    • Liesbeth Says:

      Lieve Clemens, Ik sta hierboven met diverse posts en leef met je mee, net zoals sommige andere lieve vaste lezers van deze geweldige site….ik mis mijn Bloopertje iedere dag en neem ook nooit meer een andere kat-het was mijn kindje. Sommigen kunnen dit na verloop van (lange) tijd wel maar ik kan en doe het niet. Wel wordt de kleur van je pijn en verdriet met het verstrijken van de tijd wat anders, maar die tijd is voor iedereen anders…..neem al jouw tijd en schaam je nooooooit of te nimmer want daar is absoluut geen reden voor. En jouw lieve Skoepje (leuke naam zeg!) zul je nooit vergeten – wat er ook gebeurt, want daar ben je zelf bij. Namens iedereen die met je meeleeft heel veel sterkte met dit verlies Clemens!

    • Gerri Says:

      Het raakt me altijd weer als ik lees dat iemand zijn allerbeste vriend heeft moeten afgeven. Het leven voelt zo niet eerlijk.
      Het is voor mij nu meer dan een jaar geleden dat ik mijn lieve hond Sunday heb moeten inslapen. En het duurde maanden voordat ik weer normaal kon functioneren. Echt begrijpen deed mijn omgeving het niet. Zij vonden, besloten, dat het verlies van een mens natuurlijk veel erger was. Ik had nieuws voor ze; ik heb mijn beide ouders verloren met wie ik een hele bijzondere en warme band had. Toch kon ik heel snel berusten in hun heengaan. Maar om Sunday rouwde ik veel langer.

      Clemens, neem je tijd om te rouwen. Dat heeft jouw makkertje verdiend. Als je het de ruimte geeft, dan zul je het uiteindelijk een plekje kunnen geven.

      x
      Gerri

  119. clemens Says:

    Dank je wel Liesbeth voor je reactie. Vandaag was weer een rotdag vol schuldgevoel. Ik weet dat ik dat niet moet hebben maar ik heb het toch.Ik hoop echt dat de pijn en de wanhoop wat minder zullen worden in de toekomst.Soms heb ik wel betere momenten maar heb toch het gevoel alsof ik een pak slaag heb gehad.
    Ja je kunt je aan een huisdier echt gaan hechten.Het was ook echt een zoon voor me wat dat betreft.Ik beschermde hem tegen alle grote honden die kwaad wilden en was soms ook gewoon trots op hem.Ja die 15,5 jaren zijn toch zo voorbij gegaan lijkt nou wel.

    Groetjes clemens

    • Ingrid Says:

      Beste Clemens,
      Ik las je verhaal over Skoepje. Wat heb jij deze hond een mooi leven gegeven! Zoveel liefde en zorg, echt geweldig. Waarom heb je dan nu toch een schuldgevoel?
      Je schrijft dat je snel moest beslissen omdat zijn longen vol kanker zaten. Je hebt uit liefde gehandeld, je wilde immers niet dat Skoepje het steeds benauwder zou krijgen. Echt, je hebt je hond een moeilijk einde bespaart, ook al weet ik uit eigen ervaring hoe moeilijk het is om deze beslissing te moeten nemen.
      Ik hoop met jou dat we onze dieren terug zullen zien na onze dood, maar nu heb je het immense verdriet van het gemis.
      Ik wens je heel veel sterkte.
      Ik hoop dat er een dag komt, dat je weer de ruimte in je hart hebt om je zorg en liefde aan een ander asielhondje te geven. Die is dan een grote bofkont als hij deel mag zijn van je leven.

  120. clemens Says:

    Beste Ingrid,
    Jij ook bedankt voor je reactie en je medeleven.Dat doet me toch wel goed.De meeste vrienden en familieleden bellen een keer en komen wel praten.Maar ze vergeten dat na een week het verdriet door gaat.En het verdriet is veel meer als : het is maar een hond!
    Ik zal niet zeggen dat ik noooit geen hond meer neem want het is een feest om een asielhond te nemen.Je kunt dan zo,n “gevangen dier in een kooi” als het ware bevrijden en het een geweldig leven geven.Maar ik ga nu nog niet eraan beginnen. Eerst dit verwerken en daarna goed nadenken want het is een commitment voor meer als 10 jaar! plus weer de zorgen en emoties.Ik draag nu zijn riempje in mijn broekzak.nogmaals bedankt allemaal(beide)
    groetjes Clemens

  121. Sam Says:

    Hallo lieve dierenvrienden. Afgelopen zaterdag heb ik mijn allerliefste lieverdje in moeten laten slapen. 2 weken geleden was het nog een levendige enthousiaste poes en zaterdag was het nog maar 1 hoopje ellende waar ik haar met pijn in mijn hart uit moest helpen verlossen. Ik kan niet meer stoppen met huilen. Het is fijn om te lezen dat anderen ook helemaal kapot zijn van het verlies van een huisdier. Ik schaam me ervoor dat ik er zo doorheen zit maar voor mijn gevoel ben ik het allerdierbaarste in mijn leven kwijt.
    Kinkie volgde elke stap die ik in huis zette en zodra ik zat sprong ze bovenop me. Als dat niet kon omdat ik me bijv. stond op te maken of mijn tanden te poetsen, kwam ze gewoon geduldig naast me zitten en krulde haar staartje om mijn been heen en wachtte tot ik weer zat of lag zodat ze weer op me kon zitten. We gingen samen slapen en ze maakte me elke ochtend wakker. Ik was graag thuis met haar. Zonnetje, bakkie koffie, krantje of een boek erbij en mijn zachte bolletjewolletje tevreden op schoot of om me heen. We hadden honderden ritueeltjes samen en bij elke stap die ik nu is huis zet mis ik haar gezelschap. Ik heb geen kinderen of relatie dus misschien heb ik me meer gehecht aan haar dan iemand zou doen die kids heeft, ik weet het niet. Maar ik kan gewoon niet geloven dat mijn hummeltje weg is. Ik mis dat fysieke zo verschrikkelijk. Dat warme lijfje dat zich al die jaren dicht tegen me aan nestelde. Dat warme zachte geduldige lieflijke vriendinnetje van me. Ze voelde zo zacht en ze rook zo lekker. Zij maakte mijn huis een veilige plek.. Nu is het hier akelig en leeg. Weet iemand hoe lang dit verdriet duurt? Overal liggen nog spulletjes van haar, een vol voerbakkie, de muizen waar we mee speelden, ik kan de kattebak niet eens legen…..laat staan weg doen. Het doet zo´n pijn en het maakt me zo intens verdrietig. Zelfs als ik even niet huil, blijven de tranen gewoon over mijn wangen rollen. Ze was zo lief, ik hield zoveel van haar. Waar troosten jullie jezelf mee? Wat helpt en wat verzacht het een beetje bij jullie?

    • Ingrid Says:

      Lieve Sam,
      Wat goed van je dat je je verhaal hier hebt geschreven.
      Wij, de schrijvers op deze site, begrijpen je liefde voor Kinkie, je grote verdriet nu ze er niet meer is en de leegte die je voelt in je huis.
      Mensen die niet weten hoe dit voelt, zullen zeggen ‘het is maar een dier’ of vragen je ‘is je verdriet al over?’
      Maar wij weten wel beter!!
      Kinkie was je maatje, je zorgde voor haar, je hield van haar en zij hield van jou. Een bijzondere band tussen mens en dier en zo mooi om te mogen meemaken.
      Ieder mens heeft zijn/haar eigen tijd nodig om dit te verwerken.
      Dat die tranen komen, is voor mij zo herkenbaar. Ik heb er vele vergoten om mijn dieren.
      Bij mij helpt het als ik over mijn dier schrijf of praat. Verder de tranen laten gaan als ze komen. Houd haar spulletjes maar vast en denk aan haar of praat tegen haar.
      En wil je je verhaal kwijt en er is niemand om te luisteren, schrijf het hier op. Wij zullen ‘luisteren’ en aan je denken. Veel troost toegewenst!

    • Heidi Says:

      Beste Sam,
      Je verhaal straalt zo veel warmte uit. Het is zo begrijpelijk dat jij je nu zo leeg voelt. Alles is leeg, jij, de woning…alles…
      Wat je schrijft over de kattenbak, dat is heel herkenbaar. Voordat mijn jonge overleed had hij niet meer de kracht om zelfstandig op de kattenbak te kunnen gaan. Voordat de dierenarts kwam heb ik hem voor het laatst op de bak gezet voor een laatste plas. Nou, deze plas heeft zo veel emotionele waarde dat ik de bak 2 weken heb laten staan. Ik kon hem niet verwijderen. Nu heb ik foto’s genomen, klinkt misschien gek, en de plas (grit) in 2 plastic zakken gedaan en in een mooie doos gelegd waar ik alle herinneringen van hem bewaar. Toen pas kon ik de kattenbak schoonmaken, wat ook nog emotioneel was. Deze doos is het waardevolste wat ik bezit en heb ik een slechte dag dan haal ik alles uit de doos, foto’s, verslag DA, halsband…en dan rollen de tranen weer en komen alle herinneringen weer omhoog…
      Ik voel heel erg met je mee!
      Lieve groet, Heidi

  122. marjolein Says:

    Hoi Sam,
    Het is verschrikkelijk je maatje te verliezen en vooral als het zo onverwacht is als bij jou. Wat is er gebeurd, als ik vragen mag? Zo herkenbaar wat je schrijft, de leegte het gemis. Bij mij is het bijna 2 maanden geleden en ik mis mijn katertje nog steeds. net als je denkt dat het beter met je gaat, dat je het een plek hebt gegeven komt die golf van verdriet weer over je heen. Aanvaard het maar, je zou het ook gewoon vinden als het een mens was die je verloren had. Wij weten allemaal dat een dier minstens. zo niet meer, liefde en blijdschap in je leven kan brengen. Dus schaam je vooral niet.
    Je mag je zelf best een beetje verwennen nu, alleen dingen doen die je wilt in je vrije tijd en toegeven aan je behoefte om op de bank voor je uit te staten en aan je lieve kat te denken. Zo te horen hadden jullie het heerlijk samen. Dat mag je missen, daar mag je verdrietig over zijn. Mij helpt het soms om een foto te bekijken of gewoon te denken hoeveel je van je kat hield en nog steeds houdt. En wat een fantastsiche kat je hebt gehad. Volgens mij kost het heel veel tijd om erover heen te komen en gaat het met ups en downs.
    In snap zo goed dat je het niet meer gezellig thuis vindt, ik heb dat ook en heb notabene een gezin. maar je kat maakt het zo gezellig met zijn/haar zachte gespin en oneindige liefde voor jou. Ik hunker er ook naar dat lieve lijfje nog eenmaal te voelen en te knuffelen. wat zijn ze lief, onze huisdieren. Ach, wat een gemis…
    Mij helpt het ook hier mijn gevoelens op te schrijven, mischien helpt het jou ook, vertel ons maar hoe verdrietig je bent want wij snappen het, want wij voelen het precies zo.

    hou je taai
    xxxMarjolein

  123. Gerri Says:

    Lieve Sam,

    Het verdriet duurt zolang als de pijn die je blijft voelen als je aan haar denkt. En die tijd moet je jezelf gunnen om door deze verdrietige tijd te kunnen. Het zal veel van je vergen, maar dat is ook de enorme liefde die je voor haar voelt.
    Wees net zo goed voor jezelf zoals je ook voor Kinkie bent geweest. Een dierenvriend verdient dat.

    x
    Gerri

  124. Heidi Says:

    Ca. 2 weken geleden moesten wij “Raaf,mijn jonge”zo noemde ik hem altijd, in laten slapen. Hij was mijn maatje en ik had een heel bijzondere band met hem.
    3 jaar geleden zagen wij hem voor het eerst op de tegenoverliggende boerderij. In de loop der tijd kwam hij met zijn gezinnetje altijd bij ons eten en bleef grotendeels bij ons in de tuin. Toen de boer overleed bleven de katten zonder baasje achter. Omdat wij al 2 poezen hadden dachten wij dat het de beste oplossing zou zijn hen naar een asiel te laten brengen zodat zij een nieuw tehuis zouden kunnen krijgen. Wij kregen van het asiel te horen dat zij te wild zijn om geadopteerd te kunnen worden. Enige tijd later zag mijn man Raaf met zijn dochter weer bij ons op de oprit lopen. Wat nu? Natuurlijk hebben wij verder voor hen gezorgd een kattenklep in de bijkeuken deur geplaatst zodat zij hier konden schuilen. 2 jaar geleden hoorde ik Raaf kokhalzen. Het stopte maar niet. Ik wist niet of hij iets raars gegeten had …? Ik vertrouwde de situatie niet en heb hem naar de DA gebracht. Toen werd onder narcose een grassprietje achter in het gehemelte verwijderd. De DA heeft aangegeven dat Raaf nu 3 dagen niet meer naar buiten mag i.v.m. met het minder goede reactievermogen door de narcose. Vanaf die tijd is hij altijd bij ons binnen gebleven. Het ontwikkelde tot een uiterst lieve jonge die goed met de anderen 2 poezen kon opschieten..Hij miauwde vaak op een bepaalde manier en keek mij met een menselijke blik aan die mij altijd raakte. Omdat Raaf het leven binnen zo heerlijk vond en de brokjes altijd klaar stonden ontwikkelde hij zich tot een “Garfield”. Toch maar met dieet brokjes begonnen.
    Eind juli moest Raaf op de jaarlijkse controle bij de DA komen. Hij was iets afgevallen maar dat was te weinig en hij had tandsteen. Een aantal weken later hebben wij een afspraak gemaakt om tandsteen onder narcose te laten verwijderen. Van tevoren werd bloed geprikt. Alles in orde. Ik was blij te horen dat alles goed ging. Na ca. 5 dagen viel ons op dat Raaf ontzettend afgevallen was en hij vaak moest overgeven. Dat deed hij 2 weken voordat hij onder narcose gebracht werd ook maar het stopte toen na een aantal dagen. Hij werd steeds slomer, ademde frequenter, at en dronk niet meer… iets klopte niet. Omdat onze oude DA met zwangerschapsverlof was on ik bij de naderen een minder goed gevoel had hebben wij de DA gewisseld. Omdat Raaf ziek leek te zijn zijn wij ’s zondags naar de dienstdoende arts van de praktijk gegaan. Raaf was er slecht aan toe, volgens de DA zeer ernstig. 39.9 graden koorts, vermagerd, gele ogen en zeer wit slijmvlies. Ook dacht zij een tumor in zijn buik te voelen. Voor de volgende dag weer een afspraak gemaakt voor een echo. Maar de DA durfde hem geen narcose te geven omdat de lerver-, nierwaarden erg slecht waren. Ook werden geen rode bloedcellen meer aangemaakt. Hoe kon dit toch? Het bloed was 2 weken eerder gecontroleerd en alles was goed?
    Om het al heel lange verhaal korter te maken. Ik heb Raaf met infuus naar huis genomen omdat hij er doodongelukkig was. Thuis werd hij steeds slechter zodat wij een afspraak voor de volgende dag gemaakt hebben om hem in te laten slapen. Mijn man en ik waren de gehele dag erg rustig, probeerden Raaf veel aandacht te schenken tot hij door de DA ’s middags in slaap gebracht werd. Dit was de ergste dag uit ons hele leven! Vanwege mijn beroep heb ik al veel mensen zien overlijden maar nog nooit heeft het me zo geraakt als bij Raaf. Ik was en ben er nog steeds kapot van. Mijn ouders belden de volgende dag op en plaatsten een opmerking dat ik toch nog 2 andere katten heb, het verlies zou ik zodoende niet voelen. Met andere woorden mensen in mijn omgeving en collega’s hebben helemaal geen begrip voor mijn verdriet.
    Wij hebben Raaf laten cremeren, hebben een mooie lotusbloem als urn en een ketting met een koker voor zijn as uitgezocht. Het was een heel bijzondere dag. Hij lag zo mooi opgebaard in het crematorium. Zo, zo bijzonder…
    Inmiddels heeft mijn man het weer heel druk met zijn werk en hij denkt niet meer zo vaak aan Raaf.
    Bij mij ligt het heel anders. Ik ben veel thuis, heb nu vakantie…, en ben ontzettend verdrietig, huil, huil, huil…Ik mis hem zo ontzettend en voel mij in mijn rouwproces heel eenzaam.
    Daarom ben ik heel blij deze site gevonden te hebben. Hier hebben mensen begrip voor elkaar en worden de dieren en mensen in hun waarde gelaten.
    Bedankt voor alle verhalen. Zij zijn heel herkenbaar en dat maakt deze site juist zo bijzonder.
    Ik wens iedereen heel veel sterkte tijdens het rouwproces.
    Heidi

    • Gerri Says:

      Lieve Heidi,

      Wat een bijzonder verhaal over een bijzondere kat. En het was zo’n bevestiging om te lezen dat jij uit hoofde van je beroep dan wel vaak met overlijdens te maken hebt gehad, maar dat het verlies van Raaf je het diepst getroffen heeft. Het onderstreept nogmaals het gevoel waar wij allen, hier op deze site, mee te maken hebben. We neigen het te geloven als anderen zeggen dat de dood van een huisdier niet zo hard aankomt als de dood van een medemens.
      Nonsens! Klinkklare nonsens. In veel gevallen treft de dood van een huisdier de eigenaar/eigenares harder. Daar wordt door de maatschappij flink overheen getrapt.

      Ik wil nogmaals iedereen op het hart drukken dat jullie allemaal het allerbeste van jezelf aan jullie viervoeter gegeven hebt. Jullie hebben alles gedaan om het leed te verzachten, extra aandacht gegeven en tenslotte gehuild om het verlies. Jullie zijn de beste dierenvrienden die ik ken. Geen andere had het beter kunnen doen.
      Geloof daarom in jezelf; je hebt het recht om te rouwen. Dagen, weken, maanden, ja, zelfs jaren. Dat hebben onze dieren verdiend omdat zij zich veel beter meester hebben gemaakt van het zijn van een trouwe vriend dan menig mens ooit zal kunnen.

      Enige tijd geleden heb ik een Facebook pagina aangemaakt waarop iedereen die wil zijn/haar verhaal en/of foto’s kwijt kan. Jullie zijn van harte welkom op:

      https://www.facebook.com/groups/174708099321212/

      Ik wens jullie allemaal heel veel sterkte en hoop dat jullie de tijd nemen om te rouwen. Dat hebben onze dierbare overleden huisdieren dik en dubbel verdiend.

      XXX
      Gerri

  125. clemens Says:

    Hoi Heidi en alle andere,
    Mijn hond, skoepje, is vorige week overleden en gecremeerd en ik ben er nog flink mee bezig. Alleen door veel dingen te ondernemen onstaan er momenten dat ik even rust heb in mijn hoofd.Ik denk er dan even niet aan.
    Wordt het weer te gek dan bekijk ik bv al zijn foto,s die ik gemaakt heb en op mijn hotmail account heb geplaatst.
    Dat doe ik omdat ik ze dan overal ter wereld kan openen en bij me heb.Vervolgens bekijk ik nog eens het verloop van alles, in mijn gedachte en probeer me zelf gerust te stellen dat alles bij elkaar ik veel van mijn hondje heb gehouden en weinig “fouten”heb gemaakt.
    Het is moeilijk want ik moet verder en moet hem dus langzaam “vergeten”, teminste het verdriet, maar van de andere kant wil ik hem nooit vergeten en mis hem enorm.
    Vooral s,avonds als hij gewoon alleen maar aanwezig was en op de bank of in een stoel lag te slapen.
    Ook veel praten met iedereen helpt. Maar helaas zijn veel mensen al na een week vergeten dat je echt een grote vriend hebt verloren.
    Voor sommige mensen helpt inderdaad een nieuw hondje of katje.
    Ik wens iedereen veel succes met het verwerken van zijn verdriet en ik denk maar zo , als er iets is na de dood dan zullen we elkaar wel weer terug zien.Een lichaam zit te mooi in elkaar om te bedenken dat dat allemaal is onstaan uit een bacterie of een stukje rots.Daar moet een schepper achter zitten.
    groetjes Clemens

  126. Sam Says:

    Lieve dierenvrienden, lieve Ingrid, Marjolein en Gerrie, heel hartelijk bedankt voor jullie reacties. En zo lief dat jullie willen luisteren…

    Kinkie bleek een gezwel te hebben in haar buikje. Ik en de DA hebben gedaan wat we konden. ik wilde haar niet verder laten lijden. Maar tob me suf over de vraag of ik het wel goed heb gedaan. Had ze niet al veel langer pijn zonder dat ik het merkte?

    Het troost me om hier op deze site te zijn en te weten dat mensen de pijn kennen en begrijpen. ik loop iedere minuut dat ik alleen ben, te brullen om het verlies van Kinkie. Herkenbaar in alle verhalen is het schuldgevoel, de vraag of je het wel goed hebt gedaan, of je je beestje niet te kort hebt gedaan. En de eindeloze huilbuien, de snijdende pijn om je maatje te moeten missen. Het onbegrip uit je omgeving, het taboe op het rouwen om een huisdier. De eenzaamheid, en de diepe liefde die iedereen voor zijn of haar diertje voelt. Die liefde is zo mooi en het is zo verdrietig dat je die niet meer met je schatje kunt delen. ik ben blij dat we daar verdrietig over mogen zijn hier en dat er begrip voor is. En dat er zoveel mooie ondersteunende reacties terug worden gegeven, waar ik me echt door gesterkt voel.
    Ik merk dat het mij helpt te schrijven. In een groot schrift schrijf ik , soms aan Kinkie en soms aan mezelf,wat ik allemaal denk en voel.
    Dat geeft een beetje rust. Maar tot nu toe is het vooral brullen geblazen, ik heb nog steeds haar kattenbak en volle etensbakje staan hier. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om het op te ruimen. Alsof ze dan echt weg is. Alsof ik er dan mee instem dat ze dood is. Ik ben bang om te vergeten hoe lief ze is, en hoe mooi we het hadden. Ik wil haar niet loslaten en zoek naar een manier die niet zo pijnlijk is. Die manier is er niet. Wist ik maar zeker dat ze nu bij haar broertje Sam is, dat ze af en toe nog eens bij me zijn,die twee. Wist ik maar zeker dat ze in een andere dementie blij en gezond zijn samen. En dat we elkaar weer terugzien, als ik klaar ben hier op aarde. Een blij weerzien. Dat ik mijn lieve Kinkie en mij lieve Sam weerzie….

    • Gerri Says:

      Nu, na 13 maanden, als ik mijn ogen sluit en aan Sunday denk, dan bespeur ik nog steeds precies hoe ze bewoog, haar koppie tegen me aanvleide, met haar grote trouwe ogen mij aankeek, blij in de rondte draaide om te gaan wandelen, zich opkrulde en tegen me aan ging liggen, een pootje op mijn arm legde, een lik over mijn neus… Vergeten? Nee, we zullen onze vrienden nooit vergeten.

      Het heeft bij mij ook maanden geduurd eer ik dit kon opschrijven en het een glimlach op mijn gezicht toverde.

      Vandaag ben ik trots. Omdat ik het baasje van Sunday heb mogen zijn, dat ik haar roedelleidster mocht zijn, haar vriendje.
      Vandaag ben ik trots omdat ik nu aan haar mag denken met fijne herinneringen aan haar, aan ons.
      Mijn meisje, ‘kleintje’ noemde ik haar ook wel eens. Ik ben nog steeds trots op haar. En vandaag ben ik ook tevreden over mezelf. Ik heb het goed gedaan. Ik heb goed voor mijn kleintje gezorgd.

      Lieve dierenvrienden en dierenvriendinnen, deze dag wacht ook op jullie, geduldig, maar hij komt. Jullie hebben het goed gedaan. Allemaal.

      xxx Gerri

  127. Liesbeth Says:

    Oh….lieve mensen hierboven….als ik jullie posts lees….ik zit nu weer te janken….Ook van ontroering, want wát een mooie, lieve en empathische mensen zijn jullie toch allemaal!!! Over mijn Bloopertje kom ik nooit meer heen, maar je leert ermee dealen….het moet een plekje krijgen in je leven om vervolgens met je mee te kunnen dragen….tot je elkaar weer ziet in het hiernamaals. Een andere dimensie en ‘Over the rainbowbridge’…Klinkt wat zweverig en zo ben ik eigenlijk helemaal niet – had er ook nog nooit over gehoord totdat ik ooit voor de eerste keer in Rome bij 1 van m’n vaste goede dierendoelen kwam – http://www.romancats.com – kijk maar eens op hun site. Ik heb het over Torre Argentina Cat Sanctuary (zwerfkattenopvang) waarvan ik hoop dat ze kunnen blijven bestaan. Ik hoop dat jullie ooit eens naar die mooie stad kunnen en daar kunnen gaan kijken…. Veel liefs voor jullie allemaal, xxx Liesbeth

  128. marjolein Says:

    Wat een mooie verhalen weer. Wat fijn Gerri dat je nu met een glimlach aan Sunday kan denken, was ik maar zo ver. Deze week was weer een week vol verdriet en gemis.
    Net zoals jij Sam, het missen is soms ondraaglijk, maar jij moet je niet schuldig voelen hoor. je hebt het toch goed gedaan, het vervelende van dieren is dat je het niet altijd weet dat ze ziek zijn, totdat ze symptomen vertonen. Vooral bij katten is het dan al vaak te laat, toen heb je alles geprobeerd en de zware en moeilijke beslissing genomen haar uit haar lijden te helpen, verschrikkelijk is dat. maar ook heel mooi dat je je dier verder lijden kan besparen.
    Het is zwaar genoeg haar te moeten missen zonder onnodig schuldgevoel. Net als jij troost alleen de gedachte me Jimmy ooit weer te zien, hoe idioot het ook klinkt. Je wilt je schatje gewoon terugzien en lekker knuffelen.
    Heidi, ik leef ook heel erg met jou mee. Wat een ellende en logisch dat je Raaf mee naar huis nam, ik heb bijv, spijt dat ik Jimmy in het zieknhuis achterliet alhoewel dat nergens op slaat, want we hoopten dat hij beter werd. maar ik snap dat je het niet aan kon zien hoe ongelukkig hij was, ik denk dat het heel fijn voor hem was weer thuis te zijn en in zijn bekende omgeving te sterven. Hoe moeilijk en naar ook voor jullie. Je hebt hem daarmee echt geholpen vind ik. En ja, mijn man heeft er ook minder moeite mee, ook omdat hij meer werkt. Als je veel thuis bent zie je al die plekjes waar ze hadden moeten zitten en alles herinnert je aan je lieve maatje. ik vind dat ook heel moeilijk en vooral het thuiskomen vind ik moeilijk omdat je niet meer verwelkomd word. Bah, denk ik dan. Eigenlijk voelen we allemaal hetzelfde, ook de anderen die hun verhaal laatst hebben opgeschreven. Leegte, wanhoop en een immens verdriet. En wat gek toch dat we allemaal wel iets hebben om ons schuldig over te voelen, terwijl ik eigenlijk zeker weet dat wij juist allemaal het beste voor ons dier hebben gedaan, anders schreven we hier niet onze verhalen en verdriet op. Het schijnt erbij te horen.
    Ik wens iedereen sterkte met dit hele moeilijke en zware verwerkingsproces. Maar eens komt ook voor ons de dag dat we alleen met vreugde aan ons overleden huisdier denken. daar hou ik me aan vast.

    xxxxMarjolein

  129. Sam Says:

    Hoi dierenvrienden.

    Ben ik weer. In mijn grootste paniek wordt ik hier toch weer wat rustiger. Ik lees steeds dat je jezelf de tijd moet gunnen om te rouwen maar ik wil juist dat het zo snel mogelijk ophoudt. Het is niet te harden. Ik dacht, de eerste week is het ergste en die is nu voorbij….maar het wordt juist erger lijkt het wel.
    Het doet letterlijk pijn rond mijn hart. Het is daar koud,het lijkt wel of er een hap uit is genomen. Wakker worden zonder haar, om 4 uur ´s nachts… alleen op de wereld voel ik me dan. Thuiskomen in een leeg huis, ik vind het afschuwelijk. Eigenlijk bij alles wat ik doe mis ik haar. Ik voel me geamputeerd. Het was zo fijn om thuis te komen en we deden alles samen hier in huis, Ze dribbelde bij alles wat ik deed met me mee. Dat lieve snoetje, en zodra ze de kans kreeg rolde ze dat prachtige poezenlijfje tegen me aan. Dat intieme, je raakt zo met elkaar vergroeid. Ze hoort bij mij, ze hoort bij alles wat ik deed. En nu ze is gewoon opeens weg. Elke keer is het alsof het voor het eerst tot me doordringt en steeds op zo´n moment zou ik willen schreeuwen. Niets is meer leuk en ik heb het gevoel dat niemand me begrijpt. Van 1 vriendin heb ik gewoon de hele week nog niets gehoord terwijl ze weet hoe belangrijk Kinkie voor me was. Dan bel je toch even om te vragen hoe het gaat? Ik ben kwaad en teleurgesteld dat ze niets laat horen, terwijl we al 25 jaar vriendinnen zijn. Ik denk dat ze vind dat ik me aanstel. Toen ik huilend vertelde dat Kinkie die dag, vorige week dus, een spuitje zou krijgen, zei ze: het is geen mens he? Ik ben zo kwaad op haar. Wat zouden jullie doen? Moet ik haar hierop aanspreken?

    Afgelopen week gebeurde er twee keer iets waar ik heel blij van werd. Ik heb een plant staan die ik kreeg op de dag dat Sam stierf, 7 jaar geleden. Sam is dus de broer van Kinkie. Die plant begon donderdag uit het niets te wapperen alsof er een wind door het huis waaide. De eerste dag dacht ik, huh? Dat kan helemaal niet want er is hier geen tocht. Je hoopt dan dat je schatje even een seintje geeft maar neemt het niet voor waar aan. De tweede dag gebeurde het weer,en zo duidelijk! Dat ik zeker weet dat het Kinkie was, die me even liet weten dat ze bij Sam was ofzo. Omdat ze uitgerekend die plant van Sam koos!
    Denken jullie dat zoiets kan?

    Tot slot wil ik zeggen dat ik door mijn eigen rouw amper toekom belangstelling te tonen voor jullie verhalen. Maar ik lees ze en daar heb ik veel aan. Ik zit de hele tijd te knikken van herkenning en de tranen blijven maar komen. Omdat ik mezelf erin herken en dan weet ik dat ik niet alleen ben. Dus sorrie dat het een beetje eenrichtingsverkeer is.

    • Linda Says:

      rouwen is zeker in het begin eenrichtingsverkeer, want je hebt zoveel om mee te dealen o.a., verdriet en gemis. Heel herkenbaar. Erg jammer dat je vriendin je niet begrijpt en niet snapt hoeveel Kinkie voor je betekent/ de. Ze sloeg de spijker op de spreekwoordelijke kop; het is geen mens. Van dieren die je verliest kan je meer verdriet hebben dan van een mens die je verliest. Mijn Tilly was mijn kattenkind, het verlies ervaar ik net zo als het verlies van een kind. ik heb nooit een kind verloren, misschien zit ik er naast. Maar op deze site begrijpt men dat. Ook ik kon mijn verhaal kwijt bij Gerri, ze was er voor me. Gewoon een luisterend oor en iemand die ook dat verlies kent. Je zou je vriendin duidelijk kunnen maken wat het verlies voor je betekent. Dat ze zich niet kan inleven is erg jammer, immers het is voor jou verdrietig en juist nu kan je een goede vriendin gebruiken.
      Dat van die plant kan toeval zijn, maar nu ben je voor veel dingen gevoelig en alles staat in het teken van Kinkie.
      Ik zie nu bijvoorbeeld heel veel dingen van Tilly terug in Basje, die ik nu 3 maanden heb. Soms denk ik, is TIlly toch een beetje hier nog. Je weet het niet. Het is fijn dat je zo je verdriet en gemis een plekje kan geven. Gooi het eruit dat is belangrijk. Veel sterkte de komende tijd. En Sam en Kinkie zijn samen nog steeds om je heen en in je hart. Geef het de tijd, jank lekker en praat erover…
      Tijd heelt….
      Liefs, Linda

  130. clemens Says:

    Beste Sam,

    Ik ben nu ook inmiddels 12 dagen verder na het verlies van mijn hond en ik wou dat ik kon huilen elke dag zoals jij beschrijft.
    Het voelt hier in huis heel leeg en onwerkelijk maar ik kijk heel veel naar de fotos van skoepje en dan kan ik haar bijna weer aanraken, ruiken en knuffelen.Ik heb zijn mandje nog gewoon staan en zijn bakjes om te drinken en te eten.Ik wou je een tip geven om je verdriet te verzachten.Om het beter te begrijpen en en er beter mee om te gaan.Ik heb ontdekt dat dierenliefhebbers zoals wij hun eigen emoties, zoals liefhebben, houden van, knuffelen, enz vaak vertalen, projecteren op hun huisdier.
    En nu het huisdier er niet meer is kun je met al die emoties niet meer terrecht bij diegene waar het enorm mee klikte.
    Dus eigenlijk zou je je verdriet moeten splitsen. Je poes die je kwijt bent en je verdriet en emoties.Dat is moeilijk want je hebt dat automatisch al op elkaar geprojecteerd.Je bent nl niet alleen fysiek Kinky kwijt maar al die gevoelens kun je ineens ook niet meer kwijt.Ik zal nooit zeggen tegen iemand je moet weer een hond of poes nemen na het overlijden.Maar jij kunt straks , als je er klaar voor bent, je best weer richten op een jong kitten.Jouw moedergevoelens zullen daar ook weer voor open staan.Nu nog niet want je wilt geen “verraad”plegen.Maar dat is het niet, dat vinden wij mensen.Huisdieren denken absoluut niet zoals mensen.
    Jij hebt een hele fijne periode gehad met Kinky, dat is nu voorbij.Wees dankbaar dat je die fijne tijd samen hebt gehad maar bedenk dat Kinky nog voorbestaat in jouw hart en herrineringen.Als je straks “klaar”bent denk eens na over het asiel.En adopteer daar een nieuw kind en weet dat je het gelukkig maakt door haar op te halen uit een “gevangenis”. Deze dieren zjn ongelukkig daar en wachtten op een adoptiemoeder zoals jij.Ik hoop dat ik mijn bedoelingen goed verwoord heb en dat je er mischien maar een klein beetje aan hebt.

    sterkte clemens

  131. Gerri Says:

    Lieve Sam,

    Je onrust vanwege die rouw is zo begrijpelijk. Het doet namelijk heel veel pijn. Die voortdurende herinnering aan je lieve Kinky.
    Ik zal de eerste zijn die openlijk zegt dat het verlies van een huisdier je veel meer kan raken dan het verlies van een mens. Ik heb het voorrecht gehad om zowel mijn moeder als mijn vader, maar ook mijn lieve hond Sunday in mijn armen gehouden te hebben toen zij stierven. Mijn ouders waren als een rots in de branding voor mij. Ik hield enorm veel van beide en ik had het gevoel dat mijn leven tegelijk met die van hun eindigde. Totdat, jaren later, Sunday in mijn armen stierf. Mijn verdriet was zoveel groter. Toch voelde ik me niet schuldig tegenover pap en mam. Zoals ik hen gekend had wist ik dat ze me nu enorm zouden steunen en zich totaal niet aan de kant gezet voelden. Ik heb ze gesmeekt en gebeden om Sunday onder hun hoede te nemen. En dat gevoel stelde me gewoon veel geruster.

    Een huisdier is niet slechts een beestje op 4 pootjes. Het is een wezen dat iemands leven zoveel meer inhoud kan geven, in balans kan houden. Kinky verdient jouw tranen Sam.
    Aan rouwen is geen tijd gebonden. Je kunt het niet zomaar sturen. Huil wanneer je moet, lach wanneer je wilt. Het mag.

    Blijf, als je wilt, hier opschrijven hoe je je voelt. We zijn hier voor je. Altijd 😉

    xxx
    Gerri

    • Heidi Says:

      Beste Sam,
      Ik leef heel erg met je mee! kan mee voorstellen dat je bijna gek wordt van verdried.
      Het zou fijn zijn als jij je vriendin vraagt om bij je langs te komen zodat jij haar duidelijk kunt maken hoe slecht het met je gaat en dat je haar juist nu nodig hebt. Ook begrijpt zij jou verdriet niet om je geliefde kat desondanks kan zij je zeker troost bieden omdat zij jouw vriendin is. Daarvoor heb je “vrienden”.
      Ik heb ooit een zieke merel in mijn tuin gevonden en wilde met haar naar de DA. Helaas was mijn auto net bij de APK. Zodoende heb ik mijn beste vriend gebeld of hij ons naar de DA kon brengen. Dat deed hij dan ook. Achteraf heb ik me bij hem bedankt dat hij dat voor de merel gedaan heeft. Hij gaf aan het niet voor de merel maar voor mij gedaan heeft omdat hij mijn beste vriend is. Dat vond ik toen een heel bijzondere uitspraak.
      Ik wens je heel veel sterkte en hoop dat je contact op neemt met je vriending zodat zij je fysiek in de armen kan nemen zodat jij je ook weer een beetje geborgen kunt voelen.

      Heidi

    • Liesbeth Says:

      Lieve Gerri, van alle mensen hier op deze site ben jij toch volgens mij wel zo’n beetje degene die misschien nog het best begrijpt hoe oneindig veel een dier kan betekenen in dit leven-vooral als het om een huisdier gaat met wie je een innige band hebt opgebouwd. Tijdsfactor speelt eigenlijk geen rol-want soms heb je aan een paar jaar al genoeg. En je hebt gelijk; ook voor rouwen bestaat er geen vaste termijn. Zo vind ik Kerst op zich doorgaans wel een beetje een knusse tijd, maar die dagen zonder Bloopertje….Het is nu 2 maanden geleden dat ze is overleden, maar de leegte vliegt me soms naar de keel en dan wil ik alleen maar huilen. Ik heb diverse fotootjes van haar staan, maar de gedachte dat ik haar niet meer kan vasthouden, knuffelen, dat schone glanzende zwart-witte lijfje kan voelen en ruiken…..het blijft onverteerbaar. Maar ik neem de tijd en ze blijft altijd mijn enige poezenkindje. Veel liefs, ook aan de anderen wiens Dierbare(n) een Engeltje is geworden. xxx Liesbeth

      • Gerri Says:

        Lieve Liesbeth,

        Nu maak je me verlegen.
        Het kostte mij ook tijd, in het begin, om openlijk te durven zeggen wat ik innerlijk voelde. Dat het verdriet om Sunday veel meer emotie bevatte dan die ik voelde bij het overlijden van mijn beide ouders.
        Toch vond ik dat ik het allemaal hier op moest noemen omdat ik merkte dat ik toch niet de enige was. En schoorvoetend lieten we allemaal meer van ons verdriet zien. En dat we ons niet moeten schamen voor het feit dat het verlies van een huisdier veel grootser is dan dat we ons konden voorstellen, laat staan om dit openlijk te uiten.
        Ik ben er heel erg trots op dat wij, alle nabestaanden op dit blog, er dan nu ook voor uitgekomen zijn. Wat het verlies van onze dierbare huisdieren met ons gedaan heeft, en nog steeds doet.

        Het blijven lezen en reageren op dit blog heeft mij zelf ook enorm geholpen. Ik kan vertalen en ventileren wat het verlies met onze gevoelens doen. Dat wij dit nu kunnen maakt mij trots. Want jullie allemaal, ongeacht om welk huisdier het gaat, laten zien en komen er voor uit wat het met jullie doet.
        En hoe opener wij daarin zijn, des te meer we het taboe om het verlies van een huisdier – het verdriet, de rouw – kunnen opheffen. Tegelijkertijd helpen we elkaar door het verlies heen. Het is heel bijzonder om jullie verhaal hier te mogen lezen, het te delen, en te begrijpen dat het een verlies is van een heel bijzondere vriend; ons huisdier.

        xxx
        Gerri

  132. Liesbeth Says:

    Je hebt helemaal gelijk lieve Gerri….beter had ik of iemand anders het waarschijnlijk niet kunnen verwoorden. Ik hoop dat jij je realiseert hoe belangrijk en fantastisch je bent. Ga zo door. xxx Liesbeth

  133. Ingrid van de Koppel Says:

    Lieve mensen,
    Lang ben ik hier niet geweest nadat ik op 25 september 2011 het afgrijselijke verhaal over de dood van onze Diesel heb gepost. Sorry Angelique, ik heb jouw reactie die je plaatste dus niet meer gelezen. Vandaag zou Diesel 3 jaar geworden zijn. Het is alweer ruim 15 maanden geleden sinds zijn dramatische en traumatische dood. Er gaat nog geen dag voorbij of ik denk eraan. Het kan me zo maar overvallen. Ik weet wat jullie doormaken. Het klinkt heel dramatisch, maar voor mij is er een periode van voor 20 augustus 2011 en een periode daarna. Op 20 augustus 2011 is er iets in mijn leven drastisch gewijzigd. Dat is iets wat je aan veel mensen niet kunt uitleggen. Ik heb ontdekt dat het belangrijk is niet te vechten tegen je gevoelens. Daarnaast heb ik gemerkt dat het belangrijk is vooral dingen te ondernemen en te genieten van de mooie dingen die op je pad komen. Dat kan, naast het verdriet en het gemis. En wat heel mooi is, er is sinds ruim een jaar weer een hele lieve Welsh springer spaniel in mijn leven gekomen. Scott moest tot groot verdriet van zijn vorige baasjes herplaatst worden wegens hevige allergie van de baas. Ik had me net, na veel aarzelen, aangemeld voor een herplaatser bij de Welsh springer club. En prompt werd ik gebeld. Volgens veel mensen was dit geen toeval. Naast het verdriet om Diesel kan ik intens genieten van Scott en ben ik ook stapelgek op hem. Een totaal andere hond dan Diesel alhoewel het hetzelfde ras is. En doordat er wel een aantal probleempjes in zijn gedrag zijn, werd ik ook gedwongen om daar actief met hem mee aan de slag te gaan en me op hem te concentreren. Ze zeggen, geen betere therapeut dan een hond, en dat is waar. Ook als ik me verdrietig voel, zal hij toch moeten wandelen en het is heerlijk om juist dan op pad te gaan. Ik heb me schuldig gevoeld tegenover Scott, omdat hij toch iets moet meekrijgen van mijn verdriet. Maar ik kan gerust stellen dat hij er dan juist is voor me. Hij heeft zijn draai hier helemaal gevonden.
    Voor iedereen die zijn dier net verloren is en wanhopig is van verdriet wil ik zeggen dat tijd echt je beste bondgenoot is. Met het verstrijken van de tijd gaan de scherpste kantjes eraf. Laat je verdriet toe, je zult er toch doorheen moeten, maar ga vooral dingen ondernemen. Van op de bank zitten piekeren ga je je alleen maar slechter voelen. Heel veel sterkte iedereen.
    Groet,
    Ingrid

  134. Sterre Says:

    Ik lees allemaal over katten van rond de 15 jaar oud. Natuurlijk heel zielig. Maar onze kat was nog maar een half jaartje en is overreden. Het is nog veel te vroeg. Hij was gewoon even aan het spelen tot er een harde scheurende auto voorbij kwam en onze kat overreed. Hij was op slag dood. Ik ben nu al een week ziek en kan alleen nog maar huilen. Ik weet niet meer wat ik moet doen

    • Gerri Says:

      Sterre, ik kan me helemaal voorstellen hoe jij je voelt. Het verlies van een huisdier is bijna niet te verdragen.
      Je moet ook begrijpen dat de mensen hier op het forum, wiens kat of poes op hoge leeftijd is gestorven, al die jaren hun beste maatje is geweest. Als je 15 jaar bij elkaar bent geweest is de pijn bij verlies heel erg intens. Onderschat dat niet.
      Toch zal jouw verdriet ook tanen. Je zult, net als wij, het uiteindelijk een plekje kunnen geven.

      Ik wens je heel veel sterkte

      Gerri

    • verdrietig Says:

      Ook hier gister op tweede kerstdag onze lieve simba verloren door een aanrijding, slechts 7 mnd oud. Voor onze deur, mijn dochter zag hem liggen in het midden van de weg. Ben naar buiten gerend want was bang dat iemand over hem heen.zou rijden. Simba was een kitten uit een nest van onze poes. Ze had 3 kittens, 3 zonen. Een stierf die dag (verdrukking in de buik te weinig voedingstoffen gehad) na 7 week ging een andere naar vriendin van onze dochter. En simba hebbe we dus gehouden.. onze poes is 2 mn gelede. Gesterrilisseerd, dus zoiets moois als uit het eigen nestje krijgen we nooooit weer. Simba was echt zoo lief deed geen vlieg kwaad en was een mooie ondeugende kater. Ook ik denk aldoor, had ik hem eerder geroepen etc. dat maakt de pijn nog erger. Ik zie hem aldoor liggen op straat..en mis hem echt ontzettend. De aut is doorgereden..en hij heeft max 2 min op straat gelegen aangezien mijn buuf net binnen was en hij daarvoor nog niet daar lag.. Was mijn vriend er maar errder, dan was simba binnen!!! Wat ondragelijk dit…

      • marjolein Says:

        Jeetje wat vreselijk. Klote auto’s ook. En dan was het zo’n lieverd en 7 maanden nog maar. En onverdraaglijk inderdaad dat je nooit meer zo’n ideale kat krijgt uit je eigen nestje. Ik had iets soortgelijks, bij een vriendin geboren dus ik kende hem van zijn geboorte en zag hem elke week. Net als die van jou lief, speels en mooi en ondeugend. Soms denk ik moeten we de katten binnen houden, maar dat is zo egoistisch toch, een kat moet toch naar buiten kunnen…Dat beeld voor je ogen heeft tijd nodig om te slijten en dan zie je weer je lieve katertje zoals hij was voor je, speels en ondeugend.
        De tranen springen in mijn ogen bij jouw verhaal, ik vind het echt vreselijk voor je en leef ontzettend met je mee.
        Marjolein

      • verdrietig Says:

        Jaaa het gemis is er nog steeds. Mijn dochter wou zo graag een nieuw katje aangezien onze poes nala geen kindervriend is en overdag lekker verstopt is. Ik snap het wel, voor hen is er nu geen poes meer. Om deze reden hebben ze me over weten te halen een kitten te kopen. lief beestje hoor daar niet van. Maar het neemt bij mij het gemis van simba niet weg.. Onze huidige poes moet er ook niks van weten maar dat moest ze na 5 mnd ook niet meer van simba. Ze is vast gestelt op haar rust. Simba ligt begraven in onze voortuin met een bloemtje kaastje en wat stenen. Mooi gebaar en een mooie plek vlak naast onze voordeur..bewust zodat hij zo elk moment binnen kan komen. 🙂 Voor mij is onze kitten geen vervanging ik vergelijk hem juist met simba..heeft gewoon tijd nodig. Ben blij dat de kinderen het nu een plekje hebben kunnen geven. Daar heb ik het ook voor gedaan. Marjolein, bedankt voor je lieve bericht ook wens ik jou heel veel sterkte. Liefs

      • marjolein Says:

        Ja, voor kinderen is het toch anders en een kitten geeft toch wel afleiding. Ik wil ook dolgraag een nieuwe kat, maar durf het nog niet aan, bang om te vergelijken met Jimmy, mijn zoon van 20 vindt het nog te vroeg. Maar die stilte….Het zal een voorjaarskitten worden, of 2.Wrsch pas na de vakantie dus…
        Maar idd het maakt het gemis van je overleden maatje niet minder. Geniet toch maar van je kitten hoor, Simba zit toch in je hart! En zo’n beestje verdient je liefde ook weer.
        groetjes, marjolein

  135. marjolein Says:

    Hoi Sterre,

    Ik begrijp precies hoe je je voelt, een half jaar is inderdaad veels te vroeg! En dan overeden worden door zo’n kl…k die te hard rijdt. Het is verschrikkelijk! En ook als was je kat zo jong, je had toch al een innige band met hem en hield al heel veel van hem. Het is juist zo erg omdat hij zo jong was en zo vol levenslust, dat arme beestje. Mijn kat was 1 jaar oud; ook veels te jong. Naar mijn mening maakt het het verdriet nog ondraaglijker omdat het zo onnatuurlijk is zo jong te overlijden. Daar kan je geen vrede mee hebben en je snapt het ook niet. het is zo oneerlijk!!!
    Je zult je nog een poos zo voelen , kapot van verdriet en ook boos omdat het niet had gehoeven. Er is weinig aan te doen, behalve steun zoeken bij iemand die het begrijpt en misschien je gevoelens opschrijven, je lieve kat vertellen hoeveel je van hem hield en wat zo leuk aan hem was.
    Ik wens je heel veel sterkte
    xxxxMarjolein

  136. Liesbeth Says:

    Lieve Sterre, ik mis mijn geliefde Bloopertje die begin september overleed iedere dag en moet geregeld om haar huilen. Toen zij een Engeltje werd heb ik daarmee mijn kindje verloren en is er die zwarte dag een deel van me mee-doodgegaan. Zo voelt dat bij mij en ook bij menig ander op deze site. Het moet een plekje krijgen en zoiets heeft veel tijd nodig. Marjolein heeft denk ik wel gelijk; als iemand te vroeg overlijdt maakt dit het leed zo mogelijk nog groter omdat er ook een stukje onrechtvaardigheid bovenop komt. Heel veel sterkte met je verlies en weet je gesteund door ons allen. Groetjes Liesbeth

  137. Mark Says:

    Beste Sterre,

    een kat verliezen door een aanrijding is denk ik de nachtmerrie van elke kattenbezitter. Het is ook ongelooflijk onrechtvaardig, een auto tegenover een lief onschuldig beestje. Een hele schrale troost is misschien dat je kat geen lange lijdensweg heeft gehad maar daar heb je op dit moment natuurlijk niets aan. Mijn kater is 6 jaar oud geworden en een paar keer bijna overreden en dat heeft mij echt grijze haren opgeleverd. Uiteindelijk is hij overleden na een korte maar nare ziekte 2,5 maanden geleden. Ik blijf hem enorm missen maar de eerste weken waren echt de zwaarste. Heel veel sterkte toegewenst!

  138. Heidi Says:

    Een geliefde kat of hond (eigenlijk je kindje) via een verkeersongeluk te verliezen is ontzettend naar. Je kon geen afscheid meer nemen. Hem/haar voor de laatste keer iets in het oor fluisteren, kussen, knuffelen… voordat deze heen gaat, en dan voelen dat de spuit die de DA gegeven heeft begint te werken. Ook is dat ontzettend erg en het maakt je intens verdrietig maar dit verhaal kan eventueel wel rond zijn. Tenminste voel ik het zo. Ik kan nog bijna iedere dag naar het foto van “mijn jonge” Raaf kijken en dan schieten tranen in mijn ogen en ben ik verdrietig. Maar ik weet dat wij alles gedaan hebben wat er maar gedaan kon worden en hebben een laatste mooie maar ook moeilijke dag met elkaar doorgebracht voordat de DA kwam. Aan een kant voel ik verdriet en andere de kant voel ik dat het “rond” is. Dat gevoel kun je bij een autoongeluk waarschijnlijk nooit bereiken omdat het plotseling gebeurt en heel onredelijk aanvoelt. Wat had je hem niet nog alles willen vertellen,…? Je wilde hem zo graag zien opgroeien en nog vele jaren met hem door willen brengen, samen leuke dingen meemaken en dan plots en zo jong…
    Sterre, ik wens je heel veel sterkte!

  139. Anna Says:

    Ook ik heb afscheid moeten nemen van mijn maatje, poes Nicky. Met haar heb ik 13 hele fijne jaren beleefd. Een aantal weken geleden begon zij heel veel over te geven. In het begin had ik er niet zo’n erg in. Nicky had nooit iets, was altijd levendig, ik noemde haar een type ADHD kat, dus waarom zou ze nu ineens ziek zijn? Totdat ze steeds stiller werd en zich na elke maaltijd ging verschuilen in de gangkast. En ook een stukje vet begon te verliezen.Toen toch maar naar de dierenarts gegaan. Zij kon niet direct zeggen wat het probleem was. De nierwaarden zagen er niet alarmerend uit. Het enige niet klein probleempje was haar bloed. Ze bleek ernstige bloedarmoede te hebben. Een spuit antibraakmiddel en Prednison gegeven, en met een voorraadje prednison pilletjes haar weer mee naar huis genomen. Het leek even goed te gaan, tot vorig weekend. Ze kwam amper nog van haar plek en na elke stapje die ze deed ging ze weer liggen. Eten deed ze helemaal niet meer. Maandagochtend vond ik haar in totale ellende op de bank. De dierenarts heeft haar nog onderzocht en een knobbel gevonden vlak bij de lever. Deze was twee weken daarvoor bij het bezoek nog niet te voelen.
    Nu een paar dagen later valt het me nog steeds zwaar. Hier vaker gelezen: het lege gevoel, het lege huis, die stilte. Heb net de gangkast waar de kattenbak staat schoongemaakt. Moet toch gebeuren…geen idee of ik nog een kattenvriend wil. Het is op dit moment voor mij nog steeds een te zwaar gevoel ooit weer afscheid te moeten nemen. Maar misschien denk ik er later anders over.

    • Liesbeth Says:

      Beste Anne, ook jij gecondoleerd met je verlies. Voor mij is het nog steeds bij vlagen ondragelijk….voor mij is 9 september een ‘officiële rouwdag’ want dat is de dag waarop Bloopertje is overleden. Voor mij waren de Kerstdagen een hel – voor het eerst in 17 jaar zonder mijn kattenkindje….Misschien komt het deels ook omdat ik alleenstaand ben én geen familie heb. En die paar vrienden die zeggen dat ze het begrijpen en het voor een deel ook wel kunnen en willen meevoelen….tsja….die beleven het toch nooit zoals ik – dat merk ik ook gewoon aan ze door kleine dingen. En dat kan ook eigenlijk niet want die waren nooit dag in en dag uit met Bloopertje verweven en vergroeid. Dus het is en blijft helaas een ‘solo-project’. Ik kan alleen maar hopen dat de tijd me zal helpen dit een plekje te kunnen geven, dus dat is uiteindelijk het enige wat je voor jezelf kunt doen. Jezelf de tijd geven. Groetjes, Liesbeth

  140. sylvia schavemaker Says:

    Helaas heb ik 31 dec. mijn ragdoll kater Diesel moeten laten inslapen. ‘S morgens nog samen gespeeld en ‘ s middags begon hij te spugen. Hij had al twee keer nierbekkenontsteking gehad dus ging ik meteen naar de dierenarts. Helaas weer nierbekkenontsteking. Hij kreeg antibiotica en het ging beter. Verder was het afwachten op de uitslag van de kweek. Maar 30 dec. ging het helemaal mis dus meteen naar dierenarts waar Diesel meteen werd opgenomen. Hij had een temp. van 34.9 !!! De volgende dag werd er een echo gemaakt en wat daar op te zien was was helemaal mis. Veel te grote maag, iets met zijn alvleesklier en een nier was niet meer te zien door de grote van zijn maag. Het ergste was dat op de echo bleek dat ook nog zijn darm was dubbel geklapt. Dat beestje had dus heel veel pijn.Volgens de dierenarts was hij helaas te zwak voor zo’n zware (spoed) operatie .Laten inslapen was dus het beste.Ik vind dat dieren geen pijn horen te hebben maar wat deed en doet het nog steeds een pijn om die beslissing te moeten nemen. Ik weet dat dit het beste was voor Diesel maar ik wilde graag dat ik meer had kunnen doen. Had er veel voor over gehad om deze kanjer nog langer om me heen te hebben. Waar ik was was Diesel dus ik moet erg aan de stilte wennen.Ik mis hem ontzettend maar heb gelukkig troost van mijn andere twee katten. Diesel mocht maar 6 jaar worden.

    Sylvia.

  141. marjolein Says:

    Beste Sylvia,

    Wat rot om zo op het einde van het jaar je kater te moeten verliezen. En dan op zo’n nare manier. En weer, zoals zovelen op dit forum, veels te jong overleden. laten inslapen is een hele moeilijke beslissing, maar was zeker de beste, je had zo te lezen echt niet meer voor hem kunnen doen.
    Ja, leeg is zo’n huis dan he, zonder zo’n gezellig beestje om je heen. Zoek idd maar troost bij je andere dieren, gelukkig dat je die nog hebt.
    Na bijna 4 maanden vind ik het hier ook zo stil en leeg zonder mijn katertje. Ach, het zal ooit wel wennen, maar we moeten er wel doorheen!
    sterkte, Marjolein

  142. frieda Says:

    we hebben onze lievert maandag middag in laten slapen na jaren op een nierdieet geweest te zijn kwam er nu ook nog een hele zware suikerziekte overheen en dat was te veel van het goede pee-wee was niet bepaald een allemans vriend maar voor ons!!!! na 13 en half jaar een gemis vreselijk wat een verdriet onze andere kater is ook helemaal van slag die is 11 zal lang duren voor we daar overeen zijn. en dan de reacties van mensen die niet begrijpen dat je verdriet heb ik leg er wakker van maar we moeten door dit verdriet heen

    • Ingrid Says:

      Beste Frieda,
      Veel sterkte met het verlies van jullie lieve pee-wee.
      Lig maar niet wakker van de mensen die je verdriet niet begrijpen. Zij weten gewoonweg niet hoeveel je van je dier kunt houden.
      Degenen die hier hun berichten plaatsen, weten wél wat het met je doet. Wij begrijpen je verdriet en leven met je mee.
      Als je wat wilt schrijven over jullie pee-wee, deel het met ons.
      Ingrid

      • frieda Says:

        dank je wel voor je lieve woorden ingrid we hadden onze pee-wee vanaf 6 weken en vanaf de eerste keer dat ik hem zag en we keken elkaar aan en er was meteen een band tussen ons.hij hield niet zo van vreemden mensen was erg aan ons gehecht en na 4 jaar alleen bij ons geweest te zijn hebben we onze andere kater uit het asiel gehaald waar hij al voor de 2 keer zat meegenomen naar huis en ging goed met beiden heren totdat we pee-wee moesten laten inslapen we kwamen thuis met lege mand en hij rende hard weg gaat nu iets beter met hem geven hem veel aandacht pee-wee hebben we laten cremeren hebben we met al onze huisdieren die we in de loop van de jaren hebben verloren laten doen. we hadden met alle dieren een hele goede band maar die met pee-wee was uitzonderlijk (kreeg toestraks een reactie op het overlijden van pee-wee (:mens maak je niet zo druk)blij dat ik deze site gevonden heb en het van me af kan schrijven iedereen op deze site heel veel sterkte gewenst

  143. Anna Says:

    Het verdriet over de dood van een huisdier is intens, het blijkt uit de reacties. Op het moment is het voor mij helaas actueel. Mijn kater is gesstorven. Het is niet de eerste keer dat ik hier doorheen moet. Mijn medicijn was altijd: zo gauw mogelijk de troost van de enige die troosten kan: een nieuwe kater. Het heeft altijd goed gewerkt voor mij. Omdat ik altijd wel een paar weken naar een dier heb gezocht, zaten er altijd een paar weken tussen. Deze keer is mijn makker op vrijdag gestorven, en op maandag vond ik een ander in het asiel.
    Mijn vraag is nu, naar aanleiding van uw verhaal: als een kat inderdaad vanuit een andere dimensie zich kan manifesteren (hetgeen ik niet uitgesloten acht), doe ik hem dan geen verdriet met een andere kater in zijn katerdomein?

    • frieda Says:

      dag anna ook heel veel sterkte gewenst met het verlies. op je vraag kan je helaas geen antwoord geven maar ik heb een vraag voor iedereen eigenlijk hier zoals jullie hebben gelezen hebben wij onze kat peewee in januari helaas moeten laten inslapen onze overgebleven kater krijgt zomaar ineens astma da denkt aan astma of bronc nu lees ik kan door alergie /stress we hebben niets nieuws in huis sinds januari als het door stress zou komen heeft iemand dat dan ook wel eens meegemaakt en zo ja heeft iemand tips dan hoor ik het graag wil niet nog een dier verliezen ik denk nog dagelijks aan peewee het verdriet is er nog steeds het zweet brak me uit toen ik bij de da stond met een ziek beestje

      zoja wat kunnen we eraan doen

  144. elze Says:

    Wij hebben 27 december 2012 onze hond in laten slapen,hij is bijna 15 jaar geworden.Hij was doof ,zag niet veel meer en dement en plastte in huis dus dat was de doorslag.heb m`n dochter van 8 jaar er al eerder mee geconfronteerd en dus de 27 e sòchtends gezegt dat ik naar de dierenarts ging en niet wist of de dokter nog wat had voor het laten lopen van z`n plas en dat hij misschien niet lang meer zou leven….De dierenarts had er niks meer voor en opperde euthanasie,waar we al bang voor waren.Kon dus naar huis gaan en hem nog een week,vlees worst en alle lekker hapjes geven,of het gelijk doen,daar stond ik toen,jankte m`n ogen uit m`n kop en dacht aan m`n dochter van 8 die dacht dat de dierenarts hem wel beter kon maken..het zou een drama worden als ik weer met hem naar huis zou moeten en nog 1 week met hem mocht wandelen en m`n dochter van 8 zou niet meer slapen van verdriet dat de dag zou komen dat de dierenarts hem een spuitje zou geven.Hij zou met de week achteruit gaan en zijn mooie leventje zat er echt op,maar ik moest die beslissing nemen over onze zo trouwe liefste bordercollie/stabij Jordy..geen lievere hond als hij ,nog nooit 1 vlieg kwaad gedaan en zo lief voor kinderen.

    Ik heb toen besloten om hem in te laten slapen en heb hem mee naar huis genomen .M`n man kinderen en ik hebben vreselijk gehuilt en ik las het gedicht voor dat ik van de dierenarts gekregen
    had.S`avonds kwam mijn oudste dochter ook nog om echt afscheid te nemen en weer huilden we allemaal…de dag daarna hebben we hem in onze tuin begraven,miin dochter van 8 las een zelfgeschreven gedichtje voor en huilde hartverscheurend,waardoor wij ook weer huilden..ze heeft van alles op het graf gezet en was erg emotioneel…

    We hebben het vaak over jordy en hadden geen idee dat dit afscheid van hem ons allemaal ons zo zwaar zou vallen,wat heb ik tranen gehuilt om hem..en ook zo`n schuld gevoel.Het was het beste voor de hond maar m`n dochter geeft mij de schuld dat ik de dierenarts de opdracht heb gegeven dat hij moest inslapen..

    Het is nu 2 maanden verder en het is zo`n vreselijk gemis,elke dag heeft ze het over de hond en zingt zelfverzonnen liedjes ,is lastig,ongehoorzaam,verdrietig ,down en in 1 woord moeilijk!!
    Ik hoop niet dat ze een depressie heeft en wat moet ik ermee,we praten veel,we zouden geen hond meer nemen maar begin nu ernstig te twijfelen of het voor haar beter is dat we over een tijdje weer een hondje aanschaffen.Ze is een nakomertje en het lijkt wel of ze zich alleen en verlaten voelt nu de hond dood is…HELP!!!

    • Liesbeth Says:

      Beste Elze, allereerst gecondoleerd met jullie verlies-ook dit is weer een hartverscheurend verhaal. Een andere hond nemen is echter geen oplossing, want het kan nooit een ‘vervanging’ zijn. Je zou het beste zoveel mogelijk met je dochter over dit verlies moeten praten en haar laten vertellen hoe ze zich voelt. Misschien kun je haar eens vragen wat zou helpen haar verdriet wat te verzachten, en vragen of ze wellicht een konijntje of cavia zou willen om haar gezelschap te houden die bovendien ook haar zorg nodig heeft….dan kan ze mede via zo’n nieuw kameraadje haar pijn en wellicht eenzaamheid wat ventileren. Wees er ook alert op of ze niet wordt gepest op school….kinderen die een alleen en verlaten indruk maken zijn vaak slachtoffer van dergelijke terreur op school….! Vraag het haar alsjeblieft!!! Mocht je het gevoel hebben haar niet te kunnen bereiken, praat dan eens met een kinderpsycholoog – die weet er vaak echt iets zinnigs over te zeggen – dit mag je niet onderschatten!

      Mijn Bloopertje is begin september overleden maar de pijn is met vlagen nog net zo erg als de dagen vlak erna. Nee, voor mij nooit meer een andere kat.

      Ik hoop je hiermee iets te hebben geholpen. Sterkte met alles! Groetjes Liesbeth

      .

  145. Jackie Says:

    Lieve mensen, vorige week is mijn lieve kat Bonnie overleden. Ik heb haar moeten laten inslapen, ze had kanker en slechte nieren. Ze was al een paar keer geopereerd om de kankergezwellen weg te halen, maar toen die daarna weer terug kwamen kon de DA niets meer voor haar doen. Ze is 18 jaar geworden, ik heb haar op haar 5e uit het asiel gehaald. Het was een schatje. Ik was zo vreselijk aan haar gehecht. Ik ben erg alleen geweest in de periode dat ikzelf ziek was, bijna 10 jaar lang, en zij was er altijd natuurlijk. Ik mis haar zo verschrikkelijk en het doet zo’n pijn, dat ik soms niet weet waar ik het zoeken moet. Ik heb geen zin om te werken of wat dan ook te doen. Ik heb het idee dat veel mensen er niets van begrijpen, dat het maar snel over moet zijn. Ik heb tot nu toe elke dag gehuild. Ze ligt begraven in de tuin, en altijd als ik daar naar kijk heb ik vreselijk moeilijk. Ik voel me ook schuldig, dat ik haar misschien te snel heb laten inslapen. Ik wilde haar geen pijn laten lijden en de DA zei dat het moment goed was, maar ik twijfel nu nog steeds aan mijn beslissing en maak het mezelf moeilijk, ook omdat ik haar zo mis en haar het liefst terug wil toveren. Maar haar prognose was natuurlijk erg slecht en de DA zei dat ze al pijn leed en erg zwak was. Maar ja, je wilt ze het liefst altijd bij je houden. Mijn huis en hart zijn leeg en ik vind het vreselijk om thuis te komen, ik voel me erg alleen. Ik heb wel veel steun aan de verhalen hier, omdat iedereen ontzettend veel van z’n dier heeft gehouden en ze ook zo vreselijk missen als ze er niet meer zijn. Heel veel sterkte en alle goeds, Jackie

    • Giny Says:

      Jackie,
      Wat lijd je verschrikkelijk… Ik snap zo goed hoe verschrikkelijk je je voelt. Ik vind het zo ongelofelijk moedig van je, dat je haar hebt laten inslapen…. Want dat was voor haar wel de beste beslissing, maar niet voor jou. Ik leef zo met je mee.
      Het gemis is zo vreselijk, het went nooit he. Konden we maar toveren, dan zouden we alle pijn wegnemen en onze lieverdjes altijd bij ons hebben. Heel veel sterkte.
      Giny

  146. Christine Says:

    Hallo, wij hebben zaterdag na een vreselijke lijdensweg onze lieve tommie van bijna 14 jaar moeten laten inslapen. Hij heeft heel veel pijn geleden door alle gezwellen in zijn uitgemergelde lichaampje, helaas zagen de dierenartsen niet wat er met hem aan de hand was en heb ik zelf bij hem (omdat ik die moest geven) pillen bij hem naar binnen geworsteld, terwijl hij mij zielig aankeek. Ik voel me schuldig voor alle pijn die hij nodeloos heeft moeten doorstaan. Uiteindelijk kon hij niets meer, terwijl hij wel nog wilde. De laatste dagen waren zo pijnlijk voor hem, terwijl hij de allerliefste kat was die je je kunt voorstellen. Nooit heeft hij in al die jaren gebeten, gekrabt of iets stuk gemaakt. Hij was ons lieve maatje en dat hij nu zo moet sterven doet mij vreselijk pijn. Ik mis hem ontzettend, ik hoop dat de pijn ooit overgaat, ik blijf die laatste beelden maar voor me zien. Ik vind het onverdraaglijk dat hij zoveel pijn en ellende heeft moeten doormaken, terwijl dat niet nodig was, dat heeft hij toch niet verdiend,hij was zo’n lieve kat. Met mijn zoon van 9 maak ik een mooi herinneringenboek en hebben we een bakje met kleine spulletje van Tommie als aandenken gemaakt. Dank u wel voor deze site, en dank aan iedereen voor het delen van hun verdriet, hoe moeilijk ook, ik zie nu in ieder geval dat ook anderen veel verdriet hebben om het verlies van hun geliefde huisdier.

    • Jackie Says:

      Hoi Christine, wat een verdriet kun je hebben om zo’n diertje hè. Het lijkt ook wel of je het niet goed kunt doen, te lang laten lijden levert schuldgevoel op , maar minder laten lijden en sneller laten inslapen levert ook schuldgevoel op. Ik voelde me sowieso heel wreed om haar te laten inslapen, terwijl de DA zei dat het juist wreed was om haar te laten lijden. Maar die laatste ogenblikken blijven je altijd bij, het lijkt wel een trauma. Ik vind het verschrikkelijk hard allemaal. Ik wens jou veel sterkte met je verlies. Gelukkig is deze site er en kunnen we ons verdriet hier delen. Groetjes Jackie

      • LIesbeth Says:

        Hallo Jackie en Christine, schaam je niet voor je verdriet-mensen die dit niet kunnen voelen zouden zich moeten schamen! Ik moest mijn poezenkindje Bloopertje (17 jaar) september vorig jaar ook laten inslapen en daar kom ik nooit meer over heen, over dat verlies, het is voor mij de meest zwarte dag in mijn leven tot nu toe. Maar op zo’n moment kies je tussen 2 kwaden – en dan is het voorkomen van nog meer onnodig lijden helaas de enige juiste keuze – zeker als een deskundige dierenarts je dit ook aanraadt. Toen Bloopertje overleed is een deel van mij meegestorven en ook nu zit ik weer tegen m’n tranen te vechten. Ze zeggen dat tijd alle wonden heelt, maar helemaal helen zal het nooit en het blijft bij mij een lelijke wond…..ik zal er ‘gewoon’ mee moeten leren leven in de wetenschap dat ik alle goeds voor haar heb bedoeld en hopelijk daarmee ook heb gedaan. Veel sterkte met jullie verlies en neem je tijd want het is écht een trauma – schaam je daar nooit voor! Groetjes Liesbeth

    • Giny Says:

      Christine,
      Wat verschrikkelijk voor jou dat Tommie zo heeft moeten lijden. En ik begrijp hoe je je voelt, dat hij zo zielig keek toen je die pillen in zijn keeltje moest stoppen, maar jij dacht toen dat dat het beste voor hem was, anders had je dat niet gedaan. Maar de pijn die je daarover voelt, begrijp ik zo goed. Dat doet zooo zeer.
      Zo jammer dat de dierenartsen eerst niet wisten wat er aan de hand was.
      Het gemis is verschrikkelijk. Ik heb mijn kleine Barcaatje (zie mijn boodschap van 27 april hieronder) verloren door een onnodig ongeluk. Dat was op 4 maart, maar ik was zo kapot, dat ik er pas nu over kan schrijven, ik jank nog steeds mijn ogen uit m’n kop.
      Ik kan het verlies niet accepteren…. Alsof ik iets te kiezen heb….
      Hij ging kerngezond naar buiten, is vermoedelijk van iets geschrokken en kwam zwaargewond (dat wist ik toen nog niet) door het luikje naar binnen, naar mij toe….Hij overleed bij de dierenarts.
      In 10-15 minuten tijd was ik hem kwijt. De shocktoestand waarin ik verkeerde, gaat nog steeds door.

      Ik kan het niet begrijpen en kan totaal niet omgaan met dit verdriet.
      Giny

  147. Patricia Says:

    Hoe herkenbaar allemaal, ik zit met tranen achter de computer… vandaag heb ik afscheid moeten nemen van mijn lieve kat Lisa. Ze is 17 jaar geworden en had sinds drie weken een gezwel in haar bekje. We zagen het afscheid dus al aankomen, maar wat had ik haar graag al dit leed willen besparen, ze kon niet meer goed eten en had de hele dag last van kwijldraden. We hebben haar zo goed als het kon verwend, ze mocht door het hele huis, overal nog even lekker liggen, kreeg de hele dag nat voer en heeft nog kunnen genieten van de zon in de tuin. Vandaag was ze op, de dierenarts kon niets anders zeggen dat dit het beste voor haar was. Maar wat is het nu al ontzettend leeg in huis en ik meen haar aanwezigheid nog overal te voelen. Ik mis haar… dat lieve kopje, de warmte van haar lichaampje, haar troostende aanwezigheid. Het is niet de eerste keer dat ik dit moet meemaken met een kat, en hoewel ik nu denk dat dit verdriet nooit overgaat, weet ik dat het minder zal worden en dat ik nu met plezier en met minder verdriet aan mijn vorige kat kan denken, wat niet wil zeggen dat ik haar niet meer mis. Maar het verdriet om Lisa is nu nog te vers en te pijnlijk, dit zal weer heel wat tijd nodig hebben. Maar voor iedereen met dit grote verdriet, wil ik echt zeggen volg je intuitie, inslapen is heel vredig voor zo´n beestje als het niet meer verder kan, en geef de ruimte voor dit verdriet. Ook dit zal slijten, niet snel, maar dat hoeft ook niet, daarvoor is ze me veel te dierbaar geweest.
    Patricia

  148. Sebas Says:

    Mijn Knorrepor, een rood katertje dat over zes dagen 3 jaar geworden zou zijn, is gisteren plots overleden. Hij was een half jaar toen ik hem kreeg en heb hem bij mensen via marktplaats opgehaald waar hij het niet naar zijn zin had en op de bedden poepte van de kinderen daar. Alleen de eerste dag heeft hij hetzelfde bij mij gedaan.
    Ik heb twee keer eerder katten gehad, beide vrouwtjes. De eerste is overreden en mijn tweede poes was 18 jaar geworden, waar ik vrede mee had. En in het proces van haar ziekte afscheid kon nemen.

    Hij heette eigenlijk sniezie, maar heb hem toen een echte naam gegeven en hem Boris genoemd. Ik heb altijd het angstige voorgevoel gehad dat hij niet lang bij mij zou zijn Terwijl hij kerngezond en gelukkig was. Hij liep me overal achterna en ik maakte in de avond vaak een wandeling met hem of nam hem in het weekend mee naar mijn moeder, lopend. Als ik ging plassen, de kattenbak stond op de gang maar als ik de badkamerdeur open hield en mij zag plassen, dan ging hij ook op de bak zitten plassen.

    Hij was meer dan mijn maatje Hij was de liefde van mijn leven. Ik heb elke dag met hem geleefd alsof het zijn laatste dag was. Mijn mannetje, mijn alles en omgekeerd percies hetzelfde.

    Ik moest naar het buitenland en hij heeft maanden bij mijn moeder gewoond. Toen ik terug kwam heb ik hem direct weer meegenomen en na een dag, was alles weer zoals het daarvoor geweest was. Helass kon ik door omstandigheden mijn huisje niet behouden en op kort termijn iets vinden bleek erg lastig en hij is drie weken geleden weer naar mijn moeder gegaan.

    Hij overleed gisteren, nadat mijn moeder hem vond bij zijn eetbakje en mij opbelde dat Boris er heel erg slecht aan toe was. Ze is naar de dierenarts gegaan en die had eigenlijk verschrikkelijk goed nieuws. Zijn urinebaan was dicht gaan groeien, waardoor hij niet meer goed kon plassen. Hij moest even ter observatie blijven en zou de volgende dag weer naar huis gaan Een paar uur later belde de huisarts, zijn niertjes hadden het begeven en Boris is er niet meer.

    Ik zit er helemaal doorheen en blijf maar naar de lucht staren met de vraag waarom? De leegte en de stekken pijn die komen opzetten, zijn zo heftig dat ik er bijna van moet overgeven. Ik kan gewoon niet onder hem en zit heel erg in de onkenningsfase.

    Ik woon ergens anders, best wel een eindje weg. Ik zat vanavond op mijn laptop, die ik deze week al twee keer heb schoongemaakt en ook niet super veel gebruikte. En vond een snorhaar en een haartje uit zijn vacht op mijn toestenboard. Natuurlijk brak ik in alle heftigheid uit in trannen, maar voelde mij daarbij ook zo gelukkig. Ik ben niet bijgeloving, maar dit betekende zoveel voor mij!

    Ik ga hem donderdag ophalen bij het crematorium. Ik heb er bewust voor gekozen om hem niet te willen zien als hij dood zou zijn. Dat heb ik bij mijn eerste poes wel gedaan (als kind van 10) en dat beeld spookt nu nog akelig door mijn hoofd. Ik wil hem herinneren hoe hij is geweest, dat beeld in leven houden en hem dood zien, hoe vredig en zacht hij er ook bij zou liggen, dat wilde ik niet.

    Zijn as ga ik strooien over de route die we altijd liepen en ik zal iets van zijn as in een zakje stoppen zodat ik het altijd bij mij heb, dat is hij sowieso al natuurlijk. Ik hoop dat de ongelovelijk hechte tijd en band die we hebben gehad, het makkelijker zullen maken om dit verlies te moeten dragen en zal zijn liefde naar mij toe en zijn reactie voor mijn liefde op hem voor altijd blijven missen. Hij was de meest bijzondere maatje dat ik mijn leven gehad heb. Ik moet er dankbaar voor zijn dat ik zoiets bijzonders heb mee mogen maken.

    Dag tijgertje, dag knorrepor, dag kanjer, pfff Boris ik kan mij gewoon geen leven zonder je voorstellen

    • Giny Says:

      Wat leef ik met je mee, het is zo verschrikkelijk. Arme Boris en vooral arme jij. Wat zal je dat kostbare wezentje, dat je zo dierbaar was, missen.

  149. Liesbeth Says:

    Hi Sebas,

    Mijn hemel, wat een hartverscheurend en liefdevol geschreven verhaal!!! Mijn diepste deelneming en medeleven in dit grote verlies – jij bewijst ook maar weer eens hoe veel of weinig jaar eigenlijk niets hoeft uit te maken voor wat betreft de intensiteit. Het is nu nog onvoorstelbaar maar de pijn krijgt wel een wat andere kleur naarmate de tijd vordert…. Zoals je op deze geweldige site kunt zien ben je absoluut niet alleen. Heel heel veel sterkte! Groetjes Liesbeth

  150. Giny Says:

    Mijn Barcaatje, waar ik zo aan gehecht was, is op 4 maart door een auto-ongeluk overleden.
    Hij was mijn alles. Ik kan helemaal niet omgaan met het verlies en barst van verdriet.
    Elke dag ga ik naar zijn grafje en huil ik om het gemis.
    Ik had hem als klein poesje gevonden in Barcelona (16 jaar geleden), hij was toen alleen maar vel en botjes en ontstekingen.

    Hij heeft een fantastisch leven gehad, maar ik kan maar niet aanvaarden dat hij nooit meer terugkomt. Ik mis hem zo verschrikkelijk.
    Wat is een ongeluk wreed. Hij was nog zo speels, heel gezond en “praatte” met me van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat.
    Ik kan helemaal niet zonder hem en ben nog steeds verbijsterd.
    Je kleine lieverdje gaat even naar buiten, ik zie hem nog het luikje uit gaan, en komt terug met zijn bekje wagenwijd open, zijn achterpootjes slepend, kreunend en net aangekomen bij de dierenarts is hij overleden.
    Ik kan helemaal niet zonder hem, ik kan het verdriet totaal niet aan. Wat moet ik toch beginnen zonder mijn lieve kleine Barcaatje……

  151. frieda Says:

    hoi giny
    heel veel sterkte toegewenst iedereen op deze site weet wat je doormaakt het verlies is niet te bevatten en sommige mensen snappen echt niet hoe groot je verdriet is.wij hier allemaal begrijpen het. we hebben zelf allemaal een vreselijk verlies geleden
    en zijn er nog steeds niet overheen ziekte een ongeluk weg is je trouwe vriendje of vriendinetje .ik zelf houd me maar voor dat ik al die jaren men lieverd alle liefde gegeven heb. maar neem de tijd om te rouwen en te huilen
    groeten frieda

  152. Esmeralda Says:

    Hallo; ik kwam deze site weer tegen, heb er in oktober 2011 al iets op geplaatst ivm mn kater Zowie…Maar vandaag heb ik mijn allerliefste poesje Saartje van 17 moeten laten gaan..En dat doet me zo’n verdriet..Saartje bleek in januari ernstig hartfalen te hebben ( ik wist niet dat ze ziek was) en het was in het laatste stadium…eigenlijk wilden ze haar al opgeven op dat moment..Een periode vol hoop en verdriet brak aan voor ons…Saartje was heel ziek maar krabbelde iedere keer weer op. Ik heb een hele sterke band met haar gehad die alleen maar hechter is geworden…ben er van overtuigd dat ze door het ontvangen van heel veel liefde aandacht en zorg nog niet bij me weg kon gaan…Heb haar wekenlang met een spuitje gevoerd, tot ze op een gegeven moment ineens op haar etensplekje stond en weer lekker ging happen…

    Maar mn meisje heeft het desondanks zwaar gehad…zware plaspillen daardoor uitdroging en infuus zou haar weer erg benauwd kunnen maken werd mij gezegd. behalve medicijnen konden ze niks meer doen. En diverse malen heb ik een afspraak willen maken met de dierenarts omdat ik dacht dat het afgelopen zou zijn en dan ineens…was Saar weer present…zo vreselijk lief…Al een paar dagen had ik het gevoel dat het minder ging, ze was onrustig en ik zag haar zwaar ademen…ze at niet meer en was erg zwak, bij het waterbakje te wankelen gaf ze steeds een heel zielig kreetje om hulp, vertwijfeling…heb haar nog vocht gegeven maarhet werd steeds erger…de dierenartsenpraktijk had het druk, kon niemand langs sturen dus zou ik daar naar toe moeten…gelukkig had ik ergens een link vandaan van een mobiele dierenartsenpraktijk. Die heb ik gebeld en zij kwam al vrij snel.

    Dus mn schatje is , liggend op mijn schoot ingeslapen, in rust en zonder stress. Ik heb haar laatste hartslag gevoeld toen was het over…

    Ze ligt hier nu vlakbij me in een mandje, net of ze zo haar koppie weer omhoog kan steken, hoef nu geen medicijnen meer klaar te zetten en te geven maar voel me radeloos, zo gezorgd en verzorgd en nu is ze er niet meer…maar aan de andere kant ook blij voor haar dat het nu over is dat ze rust heeft..

    En het is fijn om het te kunnen delen met lotgenoten…

    • Giny Says:

      Ach jeetje, Esmeralda, wat verschrikkelijk voor je.
      Wat zal je dit lieve dierbare poesje missen, maar wat heb je haar liefdevol verzorgd…..
      Ik ben sprakeloos, ik vind het zooo erg voor je.
      Wat is het toch vreselijk he, dat we onze lieverdjes zo kwijt raken en ze zo verschrikkelijk missen.
      Ik mis mijn kleine Barcaatje (zie bericht 27 april) nog steeds, ben nog steeds verbijsterd over het feit dat ik hem vanwege een ongeluk binnen een kwartier kwijt raakte.
      Rust zacht lieve lieve Saartje, je had een vrouwtje uit duizenden, die jou nu zo vreselijk zal missen.
      Giny

      • Esmeralda Says:

        Dank je Giny zit hier nu weer te janken..een katje plotseling door een ongeluk verliezen is vreselijk dat begrijp ik volkomen..zo jong nog en dan zo plotseling…
        Maar mn oudjes verliezen is ook erg naar het slaat een gat in je borst of zo…Ik mis mn meisje vreselijk het was mn kindje, zo teer en zwak maar zo taai als een tijger..steeds weer krabbelde ze op, maar gisteren heb ik voor haar moeten besluiten dat het genoeg was. Ze was al bijna in een shock en dat is het eerste begin van het stervensproces en ik moest wel…er moet wat tijd overheen gaan..heb haar nog thuis kan rustig afscheid nemen vandaag..maar emotioneel helemaal in de war..
        Dank voor je reactie..en ook sterkte voor iedereen die dit mee maakt…

  153. Giny Says:

    Esmeralda,
    Barcaatje was 16,5 jaar, dus ook niet jong, maar hij was nog heel erg gezond, speels en zoooo lief.
    Vandaag was het 2 maanden geleden dat hij dat rotongeluk kreeg.
    De eerste dagen was ik net als jij volkomen in shock, ik kon het maar niet geloven….
    Hoe kan je nou in een kwartier tijd het allerliefste wat je hebt, zomaar voorgoed kwijt raken, het is zo wreed….
    Hij was ook mijn kindje, het middelpunt van ons huis en van mijn hart.
    Elke dag denk ik maar weer, hoe moet ik toch verder …. zonder mijn lieverdje, die mij zo nodig had (en die ik ook zo nodig had), ik kan het helemaal niet.
    Ik begrijp zoooo goed hoe verschrikkelijk jij jouw dierbare, zo kostbare Saartje mist. Konden we onze lieverdjes maar altijd bij ons houden. Ze was 17, maar elk afscheid komt te vroeg, nietwaar? Barcaatje zou in augustus 17 zijn geworden.
    Mijn hart is gewoon gebroken na dat ongeluk, ik begrijp het totaal niet en denk alleen maar “ik wil hem terug”.

    Ja, het verlies slaat een gat in ons hart en we hebben alleen nog de herinneringen, foto’s en video’s en hun zieltje, die is deels bij ons, deels in hun lichaampje of grafje en deels in de hemel.

    En jij was zo’n lief “vrouwtje” voor haar, wat heeft dat haar goed gedaan.
    Rouw om haar, huil je ogen uit je kop voor haar, je mist haar zo.
    17 jaar is ze bij je geweest.
    Heel veel sterkte.

    • Esmeralda Says:

      Ja ik had het al gelezen dat Barca ook bijna 17 was. Triest om hem dan nog door een ongeluk te verliezen dan zie je dat niet aankomen en doet het zo’n pijn. Vandaag Saartje begraven op een mooie plek in de zon..

      • Giny Says:

        Rust zacht lieve Saartje.
        Wat zal je haar missen.
        De zon schijnt, het is mooi weer, maar ons hart is helemaal niet blij.
        Het verdriet om het verlies van onze lieverdjes is zo erg.
        Barca ligt op een dierenbegraafplaatsje vlakbij. Ik ga er elke dag naar toe. Ik vind het nu zo jammer dat hij geen grafje in onze tuin heeft. Ik was bang dat ik dan de hele dag bij zijn grafje zou zitten.
        Ik heb er zo’n spijt van, maar het is niet anders.

        Esmeralda, heel veel sterkte, wat zal je het verschrikkelijk moeilijk hebben.

  154. Giny Says:

    Liesbeth, hoe is het nu met jou, 8 maanden na Bloopertjes dood?
    Hoe ga je met het verlies om? Is het dragelijk geworden?

    Zoals je in mijn eerste berichtje van 27 april en de berchtjes/reacties op andere berichten ervoor en erna kunt lezen, heb ik het heel erg moelijk met het verwerken van het verlies van mijn kleine Barcaatje, mijn zo dierbare, dierbare poesje, die ik na 16,5 jaar opeens in een kwartier door een ongeluk (op 4 maart) kwijt was.
    Ik mis hem zo en kan totaal niet met het verlies omgaan.
    Elke dag maar weer denk ik hoe moet ik toch verder zonder hem……
    Giny

    • Liesbeth Says:

      Hi lieve Giny, zie m’n post verder naar onderen….las ‘m net pas omdat ik weekje ben weggeweest….nogmaals dank voor je medeleven. Bah….zit weer te janken… ;-(
      Groetjes, Liesbeth

  155. Ada Says:

    Hoi lieve kattenbaasjes
    Ik heb Poppy mijn kattenmannetje 2 april 2013 in laten slapen.Hij had 2 dagen niet gegeten en leek erg van de wereld.Aangekomen bij de dierenarts werd na een bloedonderzoek duidelijk dat hij niet meer te redden viel en ben ik bij hem gebleven tot hij zijn laatste adem uitblies…. Ik vraag me af: Heb ik genoeg voor hem gedaan? Hij was vermagerd en dronk veel, maar ik weet het aan zijn leeftijd. (Hij is 16 geworden).Nu kan ik mezelf maar niet vergeven dat ik niet alerter ben geweest en eerder naar de dierenarts ben gegaan.Ik was veel te druk met mezelf bezig en had wat stress van mijn werk en ik denk dat daardoor belangrijke dingen aan me voorbij zijn gegaan. Ik zat foto’s te kijken, en 7 maanden terug zag hij er nog zo goed uit. Hij is ontzettend snel achteruit gegaan maar zo voelde het niet. Hij was nog zo sterk en at, sprong, knuffelde, ging naar buiten….maar hij was wel mager dus ik begrijp niet dat mij mij geen alarmbellen gingen rinkelen. Ik kan alleen maar denken: was hij er nog geweest als ik eerder naar de dierenarts was gegaan? Nu ben ik mijn beste vriendje kwijt en zit ik vol met onbeantwoorde vragen.

    • Giny Says:

      Ada,
      Ik raad je aan een afspraak met je dierenarts te maken om dit uitgebreid te vragen.
      Ik heb dat over mijn kleine Barcaatje’s ongeluk gedaan (zie mijn hoofdbericht 27 april) bijna 2 maanden na zijn dood en dat geeft wat rust in je kop, echt waar.

      Katten worden bijna allemaal wat magerder als ze ouder worden en omdat je er elke dag bij bent, valt je dat niet zo op.
      En echt, ook als je wel alerter was geweest, was je dat misschien niet opgevallen…. En hij knuffelde, spring, at, ging naar buiten….dus je had het waarschijnlijk echt niet kunnen zien.

      Bovendien we zijn allemaal soms een beetje bang voor achteruitgang, ziektes etc., zodat we het soms niet toelaten bij onszelf dat onze beestjes wat minder vitaal worden…..
      We willen het soms ook niet zien en we kunnen door onze liefde voor onze beestjes het soms ook echt niet zien….
      Dat je jezelf dit kwalijk neemt is zo begrijpelijk, maar achteraf praten is zo makkelijk. Je had het toen ook moeilijk en dan vallen bepaalde dingen je niet zo op, dat is zoo menselijk.
      Neem het jezelf niet kwalijk. Kwel jezelf niet te veel. Ik kan makkelijk praten he, want jij zit er zo mee…..
      Ga echt snel naar de dierenarts, ze vinden het heel normaal dat mensen achteraf met dit soort vragen zitten.
      Heel veel sterkte!
      Giny

      • Ada Says:

        Hoi Giny,
        dank je wel voor je advies en je troostende woorden.. ik ga de dierenarts bellen. Ik was het al van plan geweest maar ik durfde ineens niet meer. Nu je schrijft dat jij dat ook hebt gedaan besef ik dat een dierenarts dat vast niet raar of vervelend vindt zelfs niet als er al wat tijd is verstreken. Ik ben ook angstig geworden want ik heb nog 3 andere katten waarvan 2 op leeftijd..denk er nu vaak aan (te vaak) hoelang het nog duurt voor ik hun moet missen..dus je hebt helemaal gelijk dat ik mezelf kwel en itniet moet doen. Ik ga proberen zoveel mogelijk van de tijd met ze te genieten. Zij hadden gelukkig weinig stress nadat Poppy was ingeslapen. De avond ervoor waren ze allemaal even bij hem gaan kijken op de bank. Zou het dan toch waar zijn dat katten de dood kunnen aanvoelen vraag ik me af. Ze habben allemaal afscheid genomen van Poppy alleen ik kan hem niet loslaten. Mijn lieve eerste katje.
        Jouw verhaal was ook hartverscheurend, een bizarre manier om zo je lieverd ineens kwijt te zijn. Wat heb ik respect voor je dat je op deze manier anderen een hart onder de riem steekt en zoveel steun geeft.!!

        Liefs

  156. frieda Says:

    ik las net: katten laten pootafdrukken achter op je hart!
    ada ook heel veel sterkte en zeker met je da gaan praten een goede da begrijpt het zeker die van ons had ook alle begrip

  157. anoniem Says:

    iets meer dan een jaar geleden (in januari) is mijn hond overleden, een lieve labrador. Dat was heel moeilijk. We hadden nog een hond en ze waren heel close. Die andere hond (8 jaar) is daarna compleet verandert. Heel moeilijk om te zien. Ik had toen geluk dat ik een dag vrij had van school. En ben met mijn moeder en mijn hond gaan wandelen. Die dag erna ben ik wel naar school geweest, maar kon het niet vol houden. Ik vond het zo moeilijk. Ook al is het nu meer dan een jaar geleden. Ik wist dat mijn moeder mij snapte (met de verdriet enzo) Maar een aantal mensen die ik ken zullen het nooit snappen, het is immers maar een dier? Maar zo zie ik het niet, en ik kan er erg verdrietig van worden als mensen dat zeggen.
    Ze is negen geworden, ze kon niet meer op haar achterpoten staan zonder hulp. Na twee dagen hebben we maar besloten dat die niet gaat en dat het ook niet beter word.

    Ik heb ook nog een kat. Zij is nu 14. Een een schat van een beest. Het zal heel moeilijk worden als zij overlijd, ik ken haar al vanaf mijn geboorte. Maar je merkt dat ze ouder word, en ze beetje bij beetje begint af te takelen. Soms merk je niks, dan is ze heel vrolijk. Ze eet ook nog wel goed, ze miauwt de hele dag door om eten. Maar je merkt dat ze dunner word. Ze was eerst zeker de dunste niet. Maar nu word het met ze met de dag dunner. Ook gaat het soms erg slecht, maar dan een 2 of 3 dagen later is ze weer helemaal fit.
    (als ze slechte dagen heeft eet ze soms niet, wat voor haar doen heel raar is. En laatst had ze erg veel moeite om rechtop te blijven staan)
    Ik weet dat het einde voor haar steeds dichterbij komt.

    Sorry voor het lange bericht. Maar ik wou het even ergens kwijt.

  158. Ada Says:

    hoi anoniempje sterkte met je verlies! Mijn kat werd ook heel snel mager, er bleek van alles mis te zijn. Misschien kun je naar de dierenarts, ik had er erg spijt van dat ik niet eerder was gegaan. En geniet nog van de tijd die je met hem hebt. Verwen je kat nog maar zolang het kan!!!

    Frieda bedankt en ja katten geven zoveel liefde(alle dieren) daarom is het zo moeilijk afscheid van ze te moeten nemen. Bedankt allemaal voor het delen van jullie verhalen. We denken er allemaal hetzelfde over…

  159. Liesbeth Says:

    Hallo lieve Giny & anderen, wat lief dat je ernaar vraagt…..ik ben nog steeds kapot van verdriet en zit nu ook weer te janken bij het lezen van jullie berichtjes….Met enige regelmaat hakt het er opeens keihard in dat mijn allerliefste Bloopertje er niet meer is en dan huil ik tranen met tuiten. En hoewel ik weet dat ik het beste heb gegeven wat in m’n macht lag – toch blijft het gruwelijk veel pijn doen. Het troost me enorm om te lezen hoeveel liefdevolle medemensen er kennelijk toch zijn die het net zo ervaren als ik….Dit is hoopgevend, temeer omdat er zoveel walgelijke types zijn die niet in staat zijn om van dieren te houden omdat ze te achterlijk zijn. Ik kan alleen maar hopen dat ons aantal zal groeien en dat we een beetje met het verlies van onze geliefde alles kunnen leren leven. Heel veel liefs voor jullie allemaal – xxx Liesbeth.

  160. Mark Says:

    Vannacht heb ik een kat bijgestaan die was aangereden bij mij in de buurt. Ik zag toen ik wegreed een jongedame midden op de weg staan (met gevaar voor eigen leven) bellend naar wat later bleek met de dierenambulance. Ik ben meteen uitgestapt en heb het lieve poesje, dat bloedend midden op de weg lag voorzichtig opgepakt en in de middenberm gelegd. Het is echt zo onrechtvaardig om te zien dat automobilisten gewoon doorrijden nadat ze een dier hebben aangereden. Wij hebben bijna een uur lang gewacht op de dierenambulance (veel te lang!) terwijl het poezenbeest voor zijn of haar leven vocht.
    Na het verlies van mijn geliefde kater Mika, 8 maanden geleden, maakt deze gebeurtenis weer een oude wond open. Misschien ben ik wel te gevoelig en hou ik teveel van dieren maar ik kan gewoon niet tegen onrecht dat ze wordt aangedaan.
    Beste allemaal, heel veel sterkte met de verwerking van jullie overleden katten, honden en andere geliefde huisdieren. Er zijn helaas weer de nodige trieste verhalen bijgekomen de laatste maanden. Laten we elkaar blijven steunen!

    • Liesbeth Says:

      Lieve Mark,
      NEE je bent NIET te gevoelig, en NEE je houdt NIET teveel van dieren…..iemand kan immers nooit ‘teveel’ van dieren houden – helaas te veel mensen houden veel te weinig van dieren en zijn daardoor veel te onverschillig….zoals die klootzakken die doorrijden nadat ze een dier hebben aangereden! En onrecht is iets wat voor iedereen met ook maar een beetje fatsoen en medeleven onverteerbaar is! Blijf dus alsjeblieft zoals je bent en nogmaals heel veel steun en sterkte bij je verlies van Mika. Ik hoop uiteraard dat de aangereden kat het heeft overleefd…..(maar als ik zo tussen de regels door lees helaas niet….) Groetjes Liesbeth

  161. Giny Says:

    Lieve allemaal,

    De hele week al ben ik zoooo verschrikkelijk down, het gemis van mijn kleine, lieve Barcaatje maakt me gek van verdriet.

    Het lieve compliment van Ada is zo aardig, Liesbeth troost me, hoewel ze het zelf ook zo moeilijk hebben.

    Maar dat mijn kleine Barcaatje een ongeluk moest krijgen en ik mijn kleine poesje daardoor binnen een kwartier kwijt was, dat maakt me kapot.
    Waarom, waarom,waarom toch, dit nutteloze, stomme ongeluk….
    Ik snap het niet.
    Het is net of ik de betekenis van het woord ongeluk niet meer weet.

    Het is nu bijna 10 weken geleden, maar ik huil juist meer dan minder….
    Hoe moet ik toch verder, mijn hart is op 4 maart met hem gestorven.

    Ik kan het maar niet aanvaarden. (alsof ik een keus heb…..).
    16,5 jaar was klein Barcaatje bij me.
    Van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat “praatte” hij tegen me, hij had me ZOOO nodig (en ik hem!); lief zijn, op schoot, zelfs mee in bed en altijd heel lief miauwen, wat hield ik ontzettend veel van dit kleine,mij zoooo dierbare poesje.

    Het was mijn (poeze)kindje, hoe moet ik toch verder zonder hem….
    Ik zie het niet meer zitten, het lijkt net of mijn leven ook voorbij is.
    Mijn man troost me en is zo lief, maar niemand, niemand kan me mijn kleine lieverdje terugbrengen.

    Wat moet ik toch zonder mijn kleine Barcaajte….

    • Liesbeth Says:

      Oh lieve Giny, het is nu nét alsof ik m’n eigen verhaal zit te lezen…..werkelijk hartverscheurend!!! Ik zit normaal gesproken nooit om woorden verlegen, maar zoals nu….alles schiet gewoon tekort en niets dekt de lading. Het enige waar ik aan vast kan houden is dat ik/wij allemaal op deze site het beste hebben gegeven wat we konden. Helaas is het overlijden iets onvermijdelijks waar we op één of andere manier moeten leren leven….maar ook ik ben op 9 september jl. voor een groot deel doodgegaan van binnen. Ik zit nu weer in tranen. We kunnen alleen maar hopen dat de tijd onze wonden wat minder pijnljk maakt en troost zoeken in onze omgeving en op deze bijzondere site. We’ll keep in touch! Veel sterkte lieve Giny en iedereen die dit leest. XXX Liesbeth

      • Giny Says:

        Dank je Liesbeth voor je troostende woorden.
        Wat deed jij als je het verdriet niet meer aankon?

        Waarom kan ik toch niet aanvaarden dat een ongeluk zo wreed en snel kan zijn.

        Al mijn poesjes tot nu toe werden een beetje ziek op hoge leeftijd (18-21 jaar) en toen was ik ook erg verdrietig, maar kon ik het een heel klein beetje accepteren.
        Dit ongeluk niet.
        Barca was zo gezond, energiek, speels en zooo lief, iedere keer weer denk ik waarom, waarom, waarom….

  162. Jo Says:

    Wat aangrijpend om al die verhalen hier te lezen!
    Een kleine 2 weken geleden heb ik ook mijn lieve huisdier in laten slapen. De allerliefste poes, Katja, werd 15 jaar. Al op jonge leeftijd kreeg ze suikerziekte. Met medicatie was dit redelijk onder controle. Maar toch is dit een best pittige ziekte voor zo’n beestje.

    De laatste maanden ging ze bergafwaarts. Van een gezonde poes van 6 kilo bleef er nog maar een 2,8 kilo over. Maar na aanpassing van medicatie en voeding leefde ze toch nog een paar maanden prima. De laatste weken kreeg ze vocht in het buikje en de laatste dagen ging alles moeizaam. Eten, lopen. ademen… Ook haar aanhalen was teveel voor haar. De beslissing was moeilijk maar haar verder laten lijden is nog moeilijker! Sta dus volledig achter de keuze maar wat is dit verdriet moeilijk zeg! Het leek of ze na de injectie met een glimlach insliep, alsof ze dacht ‘hehe eindelijk’. Dit geeft mij rust.
    Ze kwam bij mij toen ik 9 jaar was. Nu zij er niet meer is, is er ook een stuk van mijn jeugd weggegaan.

    Waar ik erg mee zit is het gevoel dat ik er niet genoeg voor haar was, dat ik haar teveel voor lief heb genomen. Ookal was het geen schootkat, ze hield wel van lekker knuffelen en kroelen van tijd tot tijd. Je weet echt pas wat je mist als het er niet meer is. Ergens weet ik dat ik wel de tijd voor haar nam (ik kwam minstens 3x per week naar huis terwijl ik zelf het huis uit was) maar toch lijkt alles te kort en voelt het alsof je te weinig er hebt kunnen zijn.

    Ooit een nieuwe kat? Ja! Maar niemand kan mijn lieverd vervangen. Zij is speciaal en zo mooi!

    Ik wil iedereen sterkte wensen met het verlies van je lieve dier.
    Ook bedankt voor deze site, waar je even je verhaal kwijt kan. Dat is veel waard!

  163. Liesbeth Says:

    Lieve Giny, wat ik doe als ik het niet meer aankan? Natuurlijk tranen met tuiten janken en proberen troost te zoeken in de wetenschap dat ik het beste heb gegeven….er soms met vrienden over praten, deze site, weer janken en maar hopen dat de pijn wat zachter wordt…. Voor mij nooit meer een andere kat in ieder geval. Bloopertje ligt in de achtertuin begraven waar ik officieel geen toegang toe heb (huurhuis – ik woon op de zolderetage) en met de vorige benedenbuurman had ik een vrij goede band en die was erbij bij haar begrafenisje; gelukkig heb ik de nw buurman kunnen uitleggen waar ze ligt en is de plek gemarkeerd, maar daar moet ik het helaas mee doen. Soms was de pijn zó erg dat ik bijna de neiging kreeg om haar met m’n blote handen op te graven om haar ontzielde lijfje tegen me aan te kunnen drukken, maar gelukkig houdt m’n ratio me tegen en weet ik dat ze er niet meer is, er niet meer uitziet zoals voorheen en niet terugkomt. Nu zit ik weer te janken terwijl ik op m’n werk zit, maar gelukkig zit ik alleen. Het enige wat wij kunnen doen is onszelf te tijd geven om te rouwen, huilen in de hoop dat we er ooit mee kunnen leven. Veel liefs en sterkte, ook aan de anderen op deze site. XXX Liesbeth

  164. Giny Says:

    Lieve allemaal,
    Jullien horen een poosje niet van mij, ik ben zo down, heb niet eens meer de fut om jullie een hart onder de riem te steken bij je verdriet, dat spijt me zo.
    Ik kan op het moment totaal niet omgaan met het verdriet om het verlies van mijn kleine Barcaatje, ik voel me verslagen.

  165. Sharon Says:

    Hallo lieve mensen,

    Gisteren is mijn lieve poes Mila overleden. Ze was pas vijf jaar. Het ging allemaal zo snel.

    Vorige week donderdag viel het me op dat ze ineens veel overgaf, ze liep heel loom en sloom en eten wilde ze ook niet. Als je haar optilde (vond ze normaal nooit erg) begon ze te mauwen alsof het vreselijke pijn deed. Wij met spoed met Mila naar de DA. Die heeft haar onderzocht en dacht dat het om een parasiet ging of wormen of een haarbal die dwars zat. Hij heeft haar pijnstillers gegeven, pillen tegen de misselijkheid en ontwormingstabletten.

    Even leek het beter met haar te gaan, een kleine opleving. Het spugen hield op, ze lag tussen mij en mn man in (ze lag graag tussen ons in, dan kwam de aandacht van twee kanten) en ze liep al iets meer. Maar afgelopen dinsdag (14-05-2013) merkte ik dat ze weer loom geworden was, vluchtte steeds naar rustige plekken en weigerde weer eten. Meteen zijn we naar de DA gegaan met haar, die nam haar temperatuur op en ze bleek ruim 40 graden koorts te hebben en last te hebben van uitdroging. We moesten Mila daar achterlaten zodat ze de koorts omlaag konden brengen en een infuus konden aanbrengen. Haar daar achterlaten was verschrikkelijk en heartbreaking, stond toen al te huilen.

    Gisterochtend om kwart over 8 belde de DA. Wij dachten om een update te geven over hoe het met haar ging maar hij had slecht nieuws. Mila was helaas dinsdag op woensdagnacht overleden. Sindsdien huil ik mijn ogen uit mijn kop, denk ik elke minuut aan haar en ik kan het maar niet accepteren dat ze dood is. Ik heb familie verloren, maar deze klap is veel harder aangekomen. Mijn man en ik hebben haar begraven in de tuin en in de woonkamer een mooi altaartje voor haar gemaakt. Maar ik mis haar zo verschrikkelijk! Ik wou dat ik haar nog eens zou kunnen knuffelen. Ze was echt mijn knuffeltje, een echte schootkat die overal wilde zijn waar wij ook waren. Ik heb nog een lieverd gelukkig, Squeeky heet ze en die houd ik met argusogen in de gaten. Wanneer ze ook maar een keer teveel niest ga ik met haar naar de DA. Deze pijn en dit gemis is echt verschrikkelijk….

    Heel veel sterkte gewenst aan alle andere baasjes die verlies hebben geleden en zoveel pijn lijden om het gemis van hun vriendjes. Ik hoop dat we ze ooit weer zullen zien wanneer onze tijd gekomen is

    • Vera van Boogaard Says:

      Ook ik ben stuk van verdriet, afgelopen vrijdag ( 17/5) heb ik mijn lieve 6 maanden oude Britse korthaar kitten moeten laten inslapen. Hij bleek een kwaadaardig lymfoon te hebben en ook FIP. Dit heeft hij ontwikkeld omdat zijn weerstand zo slecht was. De dierenarts vertelde mij dat hij geen overlevingskansen had en nog maar 2-3 weken te leven had. Dit was voor mij echt een mokerslag. Mijn lieve Dreetje zo jong en zo ziek en nu moest ik afscheid van hem nemen. Ik ben er stuk van en kan het nog steeds niet bevatten

    • Jo Says:

      Wat een verhaal! Veel sterkte ermee!

      • Vera van Boogaard Says:

        Ha Jo,

        Ja, he….dit is zo,n verhaal die niemand begrijpt. Nu 4 wkn later wordt het verdriet om zijn verlies alleen maar groter. Ik mis mijn kleine vriendje zo erg. Terwijl hij pas 3 maanden in ons leven was. Maar het was zo,n lieverdje. En zo prachtig was hij! We mogen een nieuwe uitkiezen bij de fokster. Maar ben er nog niet aan toe! Wil Dreetje nog niet vervangen of vergeten.

  166. Ada Says:

    Giny sterkte….zoek afleiding en weet dat je kat ook gek op jou was en zou willen dat je een leuk leven hebt!!!!!
    Iedereen veel sterkte met het verlies van je maatje

  167. frieda Says:

    we hebben sinds 2 dagen een nieuw katje erbij onze overgebleven kater was sinds de dood van pee-wee in januari(als ik er aan denk springen weer de tranen in men ogen) helemaal van slag en niet in beweging meer te krijgen niet spelen niks alleen liggen en zitten gelukkig nog wel eten !! ook ziek geweest in die tijd ! en nu speelt hij weer kijkt na de nieuwkomer komt bij gelukkig! we zullen hem nooit als vervanger van pee-wee zien maar hij brengt weer een beetje het zonnetje in huis!! (kleine rode van 9 wk oud)

  168. Chris Desmedt Says:

    Wij hebben onze dwergschnauzer Tara laten inslapen 28/5, en ik ben er ongelofelijk kapot van. Heb al zoveel beestjes, honden en katten, moeten laten euthanaseren, de laatste voor Tara was op 1 april 2009, perzische Bonnie, bijna 17, zij had mondkanker. Dus dat was uiteraard ook hartverscheurend, maar daar kon ik mij na korte tijd mee verzoenen, Bonnie kon niet meer eten, zelfs het vloeibaar eten niet dat ik haar gaf. Tara zou 13 worden 1 juni. Ze was in hartfalen, en had ook neurologische problemen, ze wou de laatste week bijna geen eten meer, had diarree en gaf haar eten onverteerd over. De laatste dag is ze verschillende keren omgevallen, waarvan een keer in haar drinkbakje, en een keer met haar hoofdje op de stenen van het achtertuinpad. Ik voel me zo schuldig en zit vast, hoewel ik er bijna zeker van ben dat ze pijn had, en hoewel haar levenskwaliteit op korte tijd zo enorm achteruit gegaan was. Hoe verwerk je zoiets? Ik weet het momenteel niet.
    ‘k Heb mijn epileptische heart dog golden Branco moeten laten inslapen in 2003, maagkanteling. Die pijn is te vergelijken met de pijn die ik nu voel met Tara. Branco en Tara waren dikke vrienden.
    ‘k Heb de 2 dochters (half-Persian) van Bonnie moeten laten inslapen, met slechts 5 maanden tussen, 10 jaar allebei, de ene lymfoma, de andere botkanker. Dus Bonnie heeft haar dochters lang overleefd. Ik kan zo wel blijven doorgaan, 2 katten overreden. Eentje, Heilige Birmaan, euthanasie, nieren kapot, eentje, Pers, gestorven door kattenaids, hij was blind en verlamd.Onze eerste dwergschnauzer Tara, maagkanteling, dood voor ze op de operatietafel lag. Enz, enz.
    Sorry voor mijn “venting”.
    Chris in België

    • Gerri Says:

      Lieve Chris,

      Het verwerken van het verlies van een huisdier slaat, denk ik, altijd in als een bom. In september is het 2 jaar geleden dat ik mijn lieve hond Sunday heb moeten laten inslapen… ik denk nog elke dag aan haar, spreek nog steeds tegen haar.
      Hoe verwerk je het verlies, ik weet het nog steeds niet. Ik geloof dat ik nog steeds in rouw ben. Misschien is dat het verschil tussen mensen en dieren. Zelfs je beste vriend kan achter je rug om negatieve uitlatingen over je doen. Een huisdier is je vriend voor het leven. Ik voel met je mee Chris. Heel veel sterkte.

      xxx
      Gerri

  169. branco01 Says:

    Geez Gerri, ik heb je zo ’n lang antwoord gestuurd, en ’t is niet aangenomen

    • branco01 Says:

      Bon, ik probeer nog eens, verkort.
      Gerri, bedankt. Ik heb zoveel over jou en Sunday gelezen, ik heb zo ongeveer alle berichten gelezen, van alle mensen, en alle reacties. En ik heb een foto van Sunday gezien, zo’n schat van een hond. Ik begrijp je absoluut, ook wat je zegt over het verschil tussen mensen en dieren.Ik ga absoluut akkoord.
      Dikke Belgische knuf van een Belgische die gisteravond haar ogen weer uitgehuild heeft voor Tara.
      Chris

      • Gerri Says:

        Het is die enorme leegte die je voelt, alsof het je binnenste buiten keert. Er rest alleen de tijd die het verlies kan verlichten. Maar tot die tijd huil je. Het liefst onophoudelijk.
        Ik heb toentertijd, net als jij nu gedaan hebt Chris, al deze berichten hier gelezen. Gewoon om me thuis te kunnen voelen en troost te zoeken bij mensen die hetzelfde doorstonden. Dat is dan ook wat we kunnen doen; troost bieden door het verdriet te begrijpen. De wondere wereld van onze huisdieren te begrijpen en het zozeer te waarderen.
        Ik wens jou, Chris, dat de tijd zal aanbreken, ooit, ergens, dat je het verlies van je lieve trouwe vrienden een plek kunt geven. Dat verdien je omdat je er voor hen bent geweest, hun maatje bent geweest.

        xxx Gerri

  170. frieda Says:

    chris. ook ik leg mijn arm om je heen ook ik heb alles gedaan voor mijn lieverts die ik in de afgelopen jaren heb moeten missen we weten het allemaal hier .gelukkig is deze site er om het van je af te schrijven gaf mij een ook een klein beetje troost dat mensen hier me verdriet wel begrepen en vaak de buitenwereld niet neem de tijd om te rouwen en te huilen
    sterkte frieda

  171. branco01 Says:

    Heel erg bedankt, Gerri en Frieda!
    Chris

  172. roos Says:

    ja, door zo’n website voel je je wat meer begrepen. heb mijn hond van bijna 14 eergisteren laten inslapen. het kon in haar geval niet anders.ik ben compleet uit mijn doen en besef nog meer hoe sterk mijn band met het dier was en nog is.

    • branco01 Says:

      Roos, het spijt me zo, ik weet maar al te goed hoe je je voelt, ik wens je heel veel sterkte.
      Troostende hug,
      Chris

      • roos Says:

        Dank je chris! vooral thuiskomen is moeilijk. met letterlijk pijn in je donder rijd je na t werk naar huis. t zal slijten. dat weet je want hebt vaker emotioneel zwaar verlies overwonnen. En tosca had ook niet gewild dat t vrouwtje zo verdrietig blijft. nou misschien is de laatste gedachte een kleine opsteker voor hen met dezelfde hartenpijn. roos

    • branco01 Says:

      Ik herken de letterlijke pijn Roos….Inderdaad, ik ben zeker dat onze beestjes niet zouden willen dat we blijven treuren om hen.
      Vandaag is ’t 3 weken geleden dat we Tara hebben laten gaan. Zaterdag en zondag had ik positieve afleiding door vrienden die op bezoek kwamen, gisteren een terugval en vandaag is ’t nog erger.
      Sterkte aan iedereen in dezelfde boot!

  173. ellen Says:

    Lieve dierenvrienden…
    Afgelopen maandag heb ik mijn lieve kater Joris moeten laten inslapen vanwege een immuunziekte. Wat mis ik hem heb zoveel pijn denk dat ik hem zie hoor!
    Lieve schat ik.mis je…..mijn poezen neltje was mijn bijnaampje voor hem.
    Joris je was een schat hvj xxx

  174. ellen Says:

    Joris ik MIS JE!! ♥♥♥♥♥♥♥

  175. frieda Says:

    ellen heeeeeeeeeel veel sterkte gewenst onze lieve pee-wee moesten we in januari laten inslapen het doet nog steeds pijn en het gemis is er nog steeds neem tijd om te rouwen
    groetjes frieda

  176. Zwartkop Says:

    Heb vorige week woensdag mijn kat moeten laten inslapen. Ze was mijn maatje die altijd voor mij zorgde. Nu merk ik dat ze er niet is. Ze reageert niet op het kastje waar altijd haar brokjes stonden. Ze was al een tijdje ziek, maar bleef. Soms hoor ik haar mauw ineens of denk ik dat ze de vuilniszak doorploegt. Haar geluidjes, voetjes zijn er niet meer. Ook zit ze niet meer achter mijn stoel.

    • branco01 Says:

      Heel veel sterkte gewenst, ik weet maar al te goed hoe erg het is…

      • Zwartkop Says:

        Soms lijkt het alsof ze op het balkon loopt, maar dan is het de wind die de vuilniszak doet wapperen. Het was een geweldige vuilnisbakkenras. Alles wat eetbaar totdat het tegendeel bewezen was. Het is echt raar om al de gewoontes niet meer beantwoord te zien. Maar anderszijds: zij was er aan toe. 17 jaar en 3 maand en vanaf haar 6e altijd ziek.

  177. Linda Says:

    Hoi, heel verdrietig voor je in ken het gevoel. En dan ineens dat gat van het gemis.Ze is er niet meer…. Koester die momenten en zet een paar foto’s neer. De band met je huisdier wordt vaak onderschat, maar voor ons zijn het onze kinderen. Nu nog mis ik Tilly haar mauwtje en dat ze zo lekker kon kroelen en bij me kon zitten op schoot. Of het liefst op mijn hoofd. Ik kan alleen nog zeggen veel sterkte de komende tijd. Want het doet pijn…

  178. sharon Says:

    afgelopen maandag kwam mijn rooie katertje mikey niet thuis en ik had zo’n rotgevoel dus heb direkt gebeld met de dierenambulance en die bevestigde mjjn rotgevoel ‘hij was doodgereden’ :(….ik ben hier echt kapot van hij was nog maar 2 en was zo’n lieve kat kwam altijd bij mlj liggen en hij waste mij en me zoontje altijd gewoon mijn maatje en nu voel ik me zo leeg….en de hele tijd in mijn hoofd van wat als of had ik maar…ik mis hem erg maar weet dat slijt maar dit verdriet doet zo’n zeer…we hebben hem vanmiddag opgehaald en uitgebreid afscheid genomen en daarna in een mooi grafje begraven in de tuin….nu heb ik wel meer rust dat hij in de buurt is….5jaar geleden heb ik een poes verloren op dezelfde weg en heb nu nog 3 katten over en hoop uit dw grond of mijn hart dit geen 3e keer

    • Chris Says:

      Sharon, veel sterkte gewenst, ik weet maar al te goed wat je nu doormaakt.

    • Mark Says:

      Beste Sharon,
      Wat een trieste manier om je geliefde kater zo kwijt te raken. En dat je voorgevoel ook nog uit kwam dat hij aangereden was. Heel veel sterkte. Het doet zeer maar het is wel goed dat je hem hebt kunnen begraven en afscheid hebt kunnen nemen. Beter zo dan dat je hem nooit meer teruggevonden had. Nu kun je het langzaam een plekje geven. Natuurlijk is 2 jaar veel te jong maar jullie hebben hem vast een geweldige tijd gegeven. Hang maar een mooie foto van hem in huis op, dat kan moeilijk zijn in het begin maar Mikey is het zeker waard!

      • sharon Says:

        dank je wel mark…ga indd een mooie foto van hem uitzoeken en ophangen…een mooi plekje zoeken voor een byzondere kat!…ben ook erg dankbaar dat ik afscheid van hem heb kunnen nemen en dat hij dicht in mijn buurt is…hij is nu op de eeuwige jachtvelden denk ik maar geeft me wat troost ;)…

  179. sharon Says:

    dank je wel chris heb het er erg moeilijk mee…maar mede door deze site toch veel steun aan….en dat heb ik nu juist nodig!…

  180. Chris Says:

    Inderdaad Sharon, en in het begin ben je echt kapot, je denkt alleen maar aan dat groot verlies, dat beestje dat er niet meer is, alles draait daar rond.

  181. Esmeralda Says:

    Op 3 mei heb ik Saartje moeten laten gaan, heb het ook hier neergezet. Op die dag werd mijn katertje Banjer geopereerd aan een ontstoken kies met abces. Dat dat goed ging was een kleine troost die dag. Helaas is het toch achteraf slecht gegaan met Banjer. Hij kreeg het abces weer terug men dacht aan n tumor in de kaak. En had het over inslapen maar dat kon ik niet. Hij had twee of drie weken terug weer die bult naast zn neus…ik vond dat ik dat moest betten met betadinewater en honingzalf…dat irriteerde hem met zn pootje ging hij er langs wrijven waardoor het open ging…bloeddruppels enzo maar ik was wel blij dacht dat het nu beter zou worden nu de bult open was. Helaas was dat niet zo. Het zakte helemaal in, zat vol pus en donderdagmiddag zag ik een gat door zn kaak heen naar binnen, bot weggevreten. Ik in paniek de dokter gebeld ik laat ze graag door een bep. dierenarts hier
    thuis inslapen maar dat kon dus pas vandaag. Steeds wanhopig zitten twijfelen wat te doen, helaas zat t weekend ertussen en toen kon er niemand thuis komen…mn ventje zn kaak zag er verschrikkelijk uit een groot gat en stinken…waarom ben ik zo stronteigenwijs en ben ik niet donderdagavond gelijk al met hem naar de dokter gegaan….heel het weekend en gisteren en vandaag ben ik bij hem gebleven toegesproken, pijnstilling gegeven en voeding het werd steeds erger allemaal. Vannacht heeft hij nog een tijdlang bij mij op de bank gelegen.

  182. Esmeralda Says:

    Even verder vertellen doet me goed…
    Het was letterlijk de tijd aftellen Banjertje optillen water geven enzo…en met afgrijzen kijken naar zn gezichtje. Om half vier kwam Liesbeth dan eindelijk. Ze heeft het zo erg nog nooit gezien zei ze, ze pinkte zelf een traantje weg zag ik. Banjer had twee narcoseprikken nodig, sterk hartje, en toen de euthanasieprik en nu ligt hij hier in een mandje en lijdt hij niet meer. Maar ik voel me vreselijk schuldig en rot…en kan het niet geloven dat hij zo is geeindigd. Waarom moeten al mijn oudjes zo verschrikkelijk lijden aan het eind en waarom kan ik niet veel eerder ze in laten slapen…omdat ik ze niet kwijt wil ik kan ze niet missen..

    Zometeen neem ik Banjer weer in mn armen zoals ik vanmiddag toen hij nog leefde ook heb gedaan…Rust zacht ventje ik mis je meer dan erg…

  183. Esmeralda Says:

    En schuldgevoel en verdriet en lamgeslagen omdat ik hem moet missen mn mooie vent.

  184. Gerri Says:

    Esmeralda,

    Je hebt gedaan wat je moest doen. Voel je niet schuldig om de keuzes die je hebt moeten maken; het waren moeilijke keuzes. Hoe kun je het dan jezelf kwalijk nemen?
    Lieve Esmeralda, ik hoop dat je toch jouw verdriet een plaatsje kunt geven, en dat je herinneringen aan Banjer, en aan Saartje alleen maar plezierig zijn.

    Gerri

  185. frieda Says:

    esmeralda

    ook vanaf deze kant heel veel sterkte gewenst we weten allemaal wat een verdriet het geeft je lieverds te moeten verliezen
    maar verwijt het je zelf niet aub.
    ook ik heb toen in januari die keuze moeten maken ik weet het is afschuwelijk! maar je heb het allerbeste gedaan voor je lieverds
    we leven allemaal met je mee koester de herinneringen
    heb zelf onze lieverd op het buroblad van de pc gezet foto opgehangen en toch komen de tranen weer te voorschijn zoals nu
    gelukkig kunnen we elkaar steunen hier
    groeten
    frieda

    • Esmeralda Says:

      Dank jullie voor je berichten. Het is nog onvoorstelbaar dat mn ventje dood is. Hij staat hier nog in zn mandje en morgen gaan we hem begraven op n mooi plekje. Ik ga straks uitgebreid afscheid nemen hoe dat weet ik nooit van te voren, toespreken aaien haartjes afknippen foto maken…En dan na morgen zal het echt over zijn dan is hij daadwerkelijk weg. En dan moet er een tijd over heen gaan…dat ik weer bij mezelf kom. Ben ook vandaag de straat niet op gegaan, moet echt bij mezelf blijven maar dat zullen jullie wel herkennen…

  186. Chris Says:

    Esmeralda, ook door mij heel veel sterkte toegewenst, ik weet hoe ongelooflijk moeilijk/pijnlijk/onvoorstelbaar het is.

    • Esmeralda Says:

      Dankjewel Chris en jij ook heel veel sterkte…het is vreselijk je dier te moeten missen…ze zijn zo trouw..

      • Chris Says:

        Merci Esmeralda, ’t is inderdaad vreselijk en ze zijn inderdaad zo trouw, dat maakt het des te erger als je hen verliest.

  187. Liesbeth Says:

    Lieve allemaal, ook ik zit nu weer in tranen…..over een paar weken op 9 september is het precies 1 jaar geleden dat mijn poezenkind Bloopertje op 17-jarige leeftijd is overleden….ook ik had geen keuze en moest haar laten inslapen hier bij mij thuis. Ik kom er echt nooit meer overheen, maar moet er op één of andere manier mee doorleven. Op die gitzwarte rouwdag 9 september a.s. zal ik op deze site een gedichtje plaatsen wat ik de dag erna heb opgeschreven in mijn agenda, later heb uitgescheurd en vervolgens heb ingelijst – het staat bij de foto’s die ik van haar heb. Ik wens jullie allemaal veel sterkte in je verlies en je verdriet. Liefs Liesbeth

    • Esmeralda Says:

      Alvast heel veel sterkte Liesbeth het is vreselijk moeilijk…

      • Gerri Says:

        Ook ik zit hier in tranen. Op 2 september is het 2 jaar geleden dat ik mijn lieve hond Sunday moest afgeven. Ik kan het haast niet verwerken. Heel moeilijk allemaal.

  188. Esmeralda Says:

    sterkte het blijft heel moeilijk en pijnlijk…

  189. Liesbeth Says:

    .Bedankt voor je lieve woorden Esmeralda

    …Eén ding wat ik ook nooit kan vergeten is hoe het die gruwelijke dag prachtig zomers weer was. En dat terwijl het die zondag zwaarbewolkt had moeten zijn en had moeten regenen. Sindsdien doet vrijwel iedere zondag die zo zonovergoten en zomers is me eigenlijk alleen maar veel verdriet. Ik vraag me af of dat ooit weer overgaat….ik vrees van niet. Jij ook alvast heel veel sterkte lieve Gerri.

  190. Esmeralda Says:

    Ik herken dat zeker Liesbeth. Sterkte nogmaals. En voor Gerri ook. Ik heb nu steeds dat ik denk aan hoe het vorige week om deze tijd was toen had ik Banjertje nog lijfelijk om me heen….dat duurt nog wel n tijd denk ik…Heb m een mooi plekje in de tuin gegeven en zal er een mooi rozenstruikje op planten…

  191. marian Says:

    Onze kat Joepie hebben we dinsdagmiddag laten inslapen,…hij had last van nierfalen. In de eerste instantie at hij nog wel van het dieetvoer,….maar wilde na een week helemaal niet meer eten. We zijn met ons kereltje wel 10 x naar de dierenarts geweest in een tijdsbestek van 2 weken. Hij dronk nog wel,….maar na een bloedonderzoek waren zijn nierwaarden dubbel vehoogd!! Toen kwam de vreselijke beslissing dat we ons mannetje moesten laten gaan. De dierenarts is hier geweest, en onze Joep is in zijn vertrouwde omgeving rustig en vredig ingeslapen. Ik lag bij hem en heb hem bedankt voor de mooie jaren die we met hem hebben gehad. Wat huilde ik,…de tranen vielen op zijn vacht en heb tegen hem gezegd, we zullen je nooit vergeten. Wat mis ik zijn warme lijfje tegen me aan op bed, wat mis ik zijn begroetingen als we thuiskomen. Het is zo stil in en om huis,..niks meer om voor te zorgen. En we nemen voorlopig ook geen andere kat, het is geen auto die je inruilt!! We hebben een mooi grafje voor hem gemaakt in de tuin waar hij graag lag en zo kunnen we elke dag nog met hem “praten”. Lieve Joep: Bedankt voor alle leuke, vrolijke en gekke momenten die we met je hebben mogen beleven!! Lief kereltje, rust zacht,…je blijft altijd in ons hart!!!

    • Nadine Says:

      Mooi verwoord. Net hetzelfde meegemaakt. 14 dagen geleden heb ik onze Tijger vredig laten inslapen. Hij was 17. Een schat van een katertje. Ik heb nog steeds ontzettend veel verdriet en wens nu geen ander katje aan te schaffen. Ook bij mij zit hij in mijn hart en ook heb ik een mooi grafje gemaakt met een geboetseerde stenen poes erop. Iedere week leg ik een ruikertje boemetjes erbij. Mijn rouwproces zal tijd vragen en ik krijg veel positieve feedback van mijn gezinsleden die hun verdriet op hun manier verwerken. Wat mis ik mijn beestje toch. Sterkte

  192. Liesbeth Says:

    ‘Mijn liefste Bloopertje, mijn kindje
    Wat moet ik zonder jou?
    Niemand kan jouw leegte vullen.
    Toen jij wegvloog om een Engeltje te worden
    Is mijn grootste deel met jou mee gegaan
    En nu zit de rest hier leeg
    Dood van binnen
    Voor jou nooit meer een ander
    Want die bestaat niet
    Niet in dit leven
    Pas als ik weer bij jou mag zijn
    Ben ik weer gelukkig

    Tot dan ~ mijn liefste kindje’

    Het is vandaag 1 jaar geleden dat ik mijn allerliefste poezenkind moest laten gaan – het is de meest zwarte dag in mijn leven en mijn tranen zullen nooit helemaal opdrogen.

    Aan iedereen op deze site heel veel sterkte.

    Liesbeth

    • marian Says:

      Hallo Liesbeth,

      Zo voel ik me ook: Dood van binnen!!
      Ons lieve kereltje Joepie zullen we ook nooit vergeten. Elke morgen sta ik nog huilend op,…wat mis ik zijn begroetingen, zijn vrolijke manier van doen. Het was net een hondje,…hij liep ons alles achterna,hij vertrouwde zijn leventje toe in onze handen. Nu ik dit opschrijf,stromen de tranen weer over mijn wangen. Wat doet het toch zeer en het is zo definitief. Dag lieve Joep,…we zullen je nooit vergeten manneke!!

      Marian

      • Liesbeth Says:

        Beste Marian,

        Je liefdevolle woorden spreken boekdelen – ik blijf het zeggen: dieren worden zooooo vaak onderschat….Ik ben alleenstaand en Bloopertje was mijn alles – ik heb gelukkig nog videobeelden op mijn oude telefoon waarop duidelijk te zien en vooral te horen is hoe ze op mijn verzoek ‘mamma’ zegt….. Menigeen heeft die beelden gezien en was met stomheid geslagen….

        Ik kom nooit meer over dit verlies heen – ik kan alleen maar een manier proberen te vinden om er een beetje mee te leren leven.

        Heel veel sterkte met je verdriet en rouw lieve Marian – deze prachtige site laat zien dat wij beslist niet de enigen zijn!
        Groetjes Liesbeth

  193. Vera van Boogaard Says:

    Lieve lieve Dierenvrienden,
    Ik wil iedereen heel veel sterkte wensen met het verlies van zijn of haar huisdier Mijn Dreetje is nu 3 mnd dood, maar mis hem nog elke dag. Kan niet wennen aan de gedachten dat ik hem als kitten van 6 maanden heb moeten laten inslapen, omdat hij kanker had! Natuurlijk was dit de beste keus voor hem. Maar nog iedere dat doet dit zo zeer! Hoop, dat hij met al jullie dieren gelukkig is in de dierenhemel!!

    • Mark Says:

      Beste Vera,
      wat een triest bericht over Dreetje. Hij heeft maar 6 maanden mogen leven en dan al zo ernstig ziek worden. Logisch dat je hem nog elke dag mist, je zorgt elke dag voor je dier en geeft hem alles wat hij nodig heeft. Als hij er dan ineens niet meer is dan blijft er een leegte over. Mijn kater heeft 6 jaar mogen worden en is nu vandaag precies een jaar dood en het valt me zwaar hoor. Heel veel sterkte toegewenst!

      • Vera van Boogaard Says:

        Tja Mark, soms is het zoo oneerlijk. Kan nog steeds niet accepteren dat hij zo op deze manier bij me weg is gehaald. Maar ben wel realistisch dat het niet meer verder kon. Maar 6 jaar voor jou kater is ook niet oud. Waaraan is hij dan overleden? En vandaag precies een jaar geleden, dan draai je vast die dag weer helemaal door. Wat wanneer gebeurde etc. Moeilijk hoor! Jij ook heel veel sterkte met het verlies van je kat.

  194. Giny Says:

    Op 4 maart is mijn lievelingspoesje Barca overleden door een auto-ongeluk. In 10 minuten was ik mijn gezonde, levendige zo dierbare poesje kwijt.
    Het gemis is nu, na een half jaar, nog steeds verschrikkelijk en ik ben erdoor in een diepe depressie geraakt. Therapie, medicijnen niks helpt. Er is gewoon geen medicijn of therapie tegen dit verschrikkelijke verdriet.
    Ik probeer wel afleiding te zoeken en mijn werk zorgt ervoor dat ik niet de hele dag kan huilen, maar daarna komt de wanhoop, de verbijstering en het kolossale verdriet 10x zo erg terug.
    Bij thuiskomst niet meer die lieve begroeting.
    Hij was altijd zo overheersend lief aanwezig…..
    16 jaar was hij mijn lievelingetje, mijn ALLES en ik kan helemaal niet zonder hem. Het leven is zo somber en leeg geworden en stelt niets meer voor.
    Elke dag maar weer denk ik hoe moet ik toch verder zonder mijn kleine Barcaajte……

    • marian Says:

      Hallo Giny,

      Wat komt me dit bekend voor,…..wij missen ons kereltje Joepie ook zo erg!! Morgen (2 weken geleden) hebben we ons manneke laten inslapen, hij had nierfalen en kon niks meer aan gedaan worden. Ik kan ook niet zonder hem,…ik mis ook zijn begroetingen en ik praatte met hem. Het was zo’n schat van een beest,….nooit meer zijn warme lijfje tegen me aan, het doet zo’n pijn!! Zijn vrolijke karakter ,…het was net een hondje, hij liep ons alles achterna. Lieve Joepie,…wat is het leeg en kil zonder jou, ik kan nog niet accepteren dat je er niet meer bent. Elke dag ga ik naar je grafje en praat ik met je, Maar alles wat ons rest zijn de mooie herinneringen en vele foto’s van je. Je ging ook altijd mee op vakantie,…oh manneke nu ik dit opschrijf, wat heb ik een verdriet,..ik kan ook niet zonder je!! Lieve Giny,…ik kan me dus heel goed voorstellen hoe jij je voelt, en ik wens je ook heel veel sterkte met het verlies van je lieve maatje!!

      • Nadine Says:

        Marian

        Ook Tijger had nierfalen, 2 jaar lang. Ik heb me dubbel geplooid om mijn beestje als de beste te verzorgen, medicatie, speciale dieetkorrels, magere vers gekookte vis … Maar bovenal, heel veel liefde. Bij de 1ste spuit heb ik mijn Tijgertje in een diepe slaap gekuffeld. Heb hem laten weten dat ik zo dankbaar was dat hij zolang (17 jaar) bij ons is gebleven. PPfff ’t valt me zwaar, heel zwaar. Ik heb hem in onze tuin begraven. Vroeger kwam hij bij mij om me te begroeten als ik thuis kwam, nu ga ik even naar hem toe.Deze site geeft me wat troost. Sterkte

      • marian Says:

        Giny,

        Heb Joepie ook bij zijn eerste spuit geknuffeld,…ik lag bij hem en zijn vacht was nat van mijn tranen. Heb hem ook bedankt voor de mooie jaren en de onvoorwaardelijke liefde die ik van hem heb gekregen. En inderdaad,.. vroeger kwam Joepie altijd om ons te begroeten, en nu ga ik elke dag naar zijn grafje bij ons in de tuin en heb nog hele gesprekken met hem….

    • Nadine Says:

      Giny en allen

      Ik voel zoveel medelijden met jou. Het is zo herkenbaar. Het is een stuk van je leven dat plots wegvalt. Bij mij is het 3 weken geleden dat ik mijn allerliefste katertje, Tijger, van 17 heb moeten doen inslapen. Ik mis zo erg mijn beestje (zoals alle dierenvrienden). Doet zoveel pijn. Het enige wat ik kan doen is een beetje troost zoeken op deze hartverwarmende site. Thuis heb ik 3 mooie foto’s van hem hangen. Maar het belangrijkste is, dat hij diep in mijn hart zit. Dat wens ik jou ook toe. Probeer troost te zoeken en geeft jou Barcaatje het mooiste plekje van je hart. Doe ik ook met Tijgertje. Sterkte maatje !

      • Giny Says:

        Nadine, dank je voor je lieve woorden.
        Barcaatje zit in mijn hart, maar zo vaak denk ik: waarom kan ik na een half jaar nog niet aanvaarden dat een ongeluk zo snel, zo wreed, zo plotseling kan gebeuren.
        Waarom denk ik dat iemand dat regisseert, een God, een almacht, hett noodlot….. of wat…..??
        Vroeger wist ik wat het woord “ongeluk” betekende, nu lijk ik dat niet meer te weten.
        Ik kan het maar niet aanvaarden, niet begrijpen…
        Ik heb toch helemaal geen keus?
        Mijn hart is met hem gestorven, niets helpt tegen het verdriet.

  195. Nadine Says:

    Marian, zo is het idd gegaan. Ik weet dat ik er vrede moet mee nemen en dat ik niet egoïstisch mag zijn, in het belang van mijn lieve zachte kater. Maar zijn gemis is vaak hartverscheurend. Na 3 weken lijkt het vaak dat ik hem nog zie, hoor en voel … Op zijn grafje staat een katje van steen, mooi zittend met bloementjes errond. Mijn beestje toch …. Sterkte maatje.

  196. Jan Says:

    Gisteren hebben we onze kat Pim laten inslapen. Ze was 13 jaar en sukkelde al een hele tijd met blaasproblemen, waardoor ze overal plaste. Ze was lichamelijk ook ouder dan haar ware leeftijd volgens de dierenarts. Als je ze gewoon zag lopen door de tuin zou je gezworen hebben dat er niets aan de hand was, maar de situatie werd steeds erger. Ze plaste nu drie keer per dag in de keuken, in de zetel…., alles hebben we geprobeerd. Het moment van afscheid was enorm zwaar, veel erger dan ik ooit gedacht had. Nu voelt alles leeg en kamp ik met een enorm schuldgevoel. Ik mis haar ook enorm en heb verschrikkelijk veel moeite om dit alles te kunnen plaatsen. Ik weet dat de tijd ons sterker zal maken, maar het zal nog wel even duren. Ik hoop maar dat we het juiste hebben gedaan…

    • Vera van Boogaard Says:

      Voel zo met je mee Jan, verstandelijk weet je dat je de juiste beslissing hebt genomen. Maar het gevoel uitschakelen gaat gewoon niet en hoeft ook niet. Het geeft ook wel aan hoeveel Pim voor jou heeft betekend, daarom ben je ook zo verdrietig. Ik herken het schuldgevoel van toen ik mijn kitten van 6 mnd moest laten inslapen omdat hij kanker bleek te hebben. Het is nu 3 mnd geleden. Maar ook ik heb regelmatig dat schuldgevoel. Het helpt mij om dan steeds terug te halen hoe ziek hij was en dat dit echt het beste was. Ik denk dat jij ook de juiste keuze hebt gemaakt. Je zegt wel dat je aan de buitenkant niets zag, maar ze zal vast pijn hebben gehad. Anders gaat ze niet zomaar overal plassen. Ik wens je heel veel sterkte met zijn verlies. Tijd heelt alle pijn, maar gelukkig geen herinneringen aan Pim!

  197. T. Says:

    16 jaar lang op soms iets te regelmatige basis pipi, kaka en braaksel kuisen en toch mis ik dat klein poezeke zo hard.
    Ik laat het rijkelijk stromen en laat me troosten door een ander katje.
    Zo heb ik het het liefst. Uithuilen en troost van een ander spinnertje.
    Ik hoop alleen dat het niet te lang blijft duren, ik voel me leeg en er zit een knoop in mijn maag. De verhalen hier maken me alleen nog triester eigenlijk dus ga ik maar.
    Veel sterkte voor iedereen die een geliefde moet afgeven.

  198. Esmeralda Says:

    Wat een verdriet als je je diertje moet missen…sterkte iedereen…Vanavond heb ik weer een poesje van ruim 17 moeten laten inslapen. Vrij snel nadat Banjertje op 13 augustus was ingeslapen hoorde ik dat Pientje een verdikking in haar onderkaak had. En dat dat waarschijnlijk een tumor was…en dat ook zij zou moeten inslapen…Ze heeft t nog even volgehouden, maar dr kaakje werd dikker en t bekje kon niet meer dicht. Maar iedere dag was ik zo blij dat ze nog dr mousse at en dat ze nog water lebberde uit de kraan. Ik dacht kom op meissie zet m op…maar vandaag was de koek op. Ze kon of wou niet meer eten en drinken…ik heb lang gewacht en geprobeerd haar wat te geven metspuitjes maar dat ging niet. Ik kon mn meissie niet laten verhongeren en verdorsten..om 16 uur gebeld en gzd kon er een dierenarts komen tegen 19 uur. Uitgebreid overlegd en gepraat en inslapen was het allerbeste…Pientje is op mijn schoot liggend heengegaan…ik mis dat schatje vreselijk…het gaat te ver nu dit jaar al 4 katjes wegens ernstige ziektes moeten laen gaan…

    Ik heb wel nieuwe katjes in huis genomen die spelen en stoeien met elkaar maar mn verdriet om Pientje is heel groot…ongelofelijk dat ze er niet meer is nu…

    • Giny Says:

      Och Esmeralda, wat heb ik een medelijden met je.
      Het is zo hartverscheurend.
      In augustus had ik je boodschap ook gelezen, maar ik kon niet schrijven, was gewoon verlamd.
      Zoveel verdiet moet jij meemaken….. maar mijn eigen verdriet om mijn kleine Barcaatje maakt me gewoon lam, ik kan maar niet aanvaarden of begrijpen dat ik mijn zooo gezonde, levendige poesje in 10 minuten tijd voorgoed kwijt was.
      Wie regisseert dat toch, waarom moest dat ongeluk gebeuren, waarbij je het liefste van je leven zomaar, onvoorbereid, ZOOO wreed, zoo snel kwijt bent.
      Ik leefde gewoon voor hem en wilde altijd thuis zijn, hij was het middelpunt van mijn leven.

      • Esmeralda Says:

        Dat lijkt mij ook vreselijk Giny om door n ongeluk je dier te verliezen. Ik heb dat gelukkig nog nooit meegemaakt mijn katten komen niet buiten…Sterkte…

  199. Van Roosbroeck Marie-Thérèse Says:

    Gent, 21 september 2013
    Goede Namiddag,
    Ik weet niet of die website nog gelezen word.
    In mijn jeugdjaren hadden we een bruine poedel.
    Dat hondje Ramy is uit de venster van het eerste verdiep gesprongen. Zijn snoet was bebloed en hij dat door de sprong en val een gespleten voorpoot.
    Ik ben in de rouw om heel veel wat in mijn leven is gebeurd.
    Ik heb hartklachen door het jarenlange gepest.
    Julie website is heel liefdevol en teder.i
    Hartelijke groeten en sterkte,
    Marie-Thérèse Van Roosbroeck

  200. Giny Says:

    Op maandag 23 september 1996 vonden we jou, klein Barcaatje, in de tuin van de Sagrada Familia in Barcelona, een heel klein pikzwart poesje, een paar weken oud, een skeletje, vel, botjes, ontstekingen. Je was 100 gram…..

    Toen ik gehurkt bij je neerknielde, kwam je bij mij op schoot en vroeg je: “Wil je voor me zorgen? Wil je alsjeblieft mijn mama zijn”?
    “Ja lieverdje, ik wil voor je zorgen, je mama zijn”….. maar 16,5 jaar later kon ik je niet beschermen tegen die auto, die jou zo verwondde, dat je op 4 maart overleed.

    Dat je zomaar in 1 klap, in een paar seconden, het liefste wat je hebt, kwijt kunt raken, heeft mijn leven verwoest en zo bitter gemaakt. Wie regisseert dit, wie doet je dit aan?
    Het is zo wreed en ik kan helemaal niet met dit verlies omgaan.

    Wat was jij een lief poesje…
    Dank je lieverdje voor je lieve karaktertje, je lieve, lieve oogjes, je lieve stemmetje, je lieve snuitje, je lieve, zachte lichaampje.
    Alles aan jou was lief.

    Nu is het maandag 23 september 2013, 17 jaar later en ik mis je zo verschrikkelijk en snap nog steeds niet dat je er niet meer bent….
    In 10-15 minuten tijd was ik door dat wrede ongeluk, het allerliefste wat ik had, voorgoed kwijt.

    Ik hield zo veel van jou en het leven zonder jou is zo verschrikkelijk…..
    Je was en bent mijn allerliefste poesje, mijn Barcaatje.
    Ik wil kunnen toveren, ik wil je terug, ik kan niet zonder jou…..
    Mijn Barcaatje. mijn lieverdje……

    • Esmeralda Says:

      Heel veel sterkte Giny en ook Marie-Therese de website wordt nog steeds gelezen hoor.

      • Liesbeth Says:

        Lieve Giny,

        Wat jij nu geschreven hebt is een gedicht regelrecht uit je hart zoals ik het mijne op 9 september jl. ook heb geplaatst in memoriam voor Bloopertje…..1 jaar geleden na die gitzwarte dag. Het gedicht zelf heb ik de dag na haar overlijden geschreven. Ik zit nu ook weer te janken na het lezen van jouw Harteschreeuw…. Ik kan je alleen maar heeeeel veel sterkte wensen en voel volledig met je mee. Een hele dikke knuffel, Liesbeth

  201. Giny Says:

    Jullie reacties zijn allemaal zoooo lief. Dank daarvoor.

    Ik mis mijn lievelingspoesje, mijn Barcaatje, zo erg.
    Op 4 maart is hij door dat vreselijke ongeluk binnen een paar minuten uit mijn leven weggerukt en ik kan totaal niet omgaan met het verdriet, voel me zooo belazerd door het leven.
    Waarom, waarom moest hij me in een paar minuten tijd worden ontnomen….

    Hij kwam na het ongeluk binnen, met zijn bekje wijdwagen open, zijn achterpootjes inzakkend… terug naar zijn vrouwtje, zijn mama.
    Natuurlijk, vrouwtje zou hem troosten, zijn pijn wegnemen….
    maar vrouwtje kon niks doen behalve hele lieve woordjes zeggen: Barcaatje, lieverdje, wat is er dan lieverdje …. steeds maar weer en weer en weer.

    We zijn naar de dierenarts geracet, ik met jou op schoot, steeds maar lieve troostende woordjes zeggend.
    Helaas ben jij daar overleden, …..acute hartstilstand zei de dierenarts, hij kon niets meer doen. Ribbetjes gebroken, klaplong, misschien inwendige bloedingen. Vermoedelijk klap van een auto, zei hij.

    Verbijsterd was ik toen de dierenarts zei: hij is helaas dood.
    Verlamd, in shock was ik en ben ik.
    Barcaatje dood? Dat KAN NIET, dat is ONMOGELIJK, dat kan toch niet….Mijn gezonde, speelse, zeer veeleisende poesje dood??? Het ging allemaal zo snel, te snel, zo wreed snel.

    Jij was mijn alles, jij praatte de hele dag en wilde altijd aandacht, jij was zooo lief overheersend altijd aanwezig. God wat hield ik van je.
    Ons huis zonder Barca? Onmogelijk, leeg, stil; het was jouw huis, jouw tuin en ik kan helemaal niet zonder jou. Het leven is zo waardeloos geworden.

    En een schuldgevoel dat ik heb…. jij hield zooooo van je vrijheid, jij was mijn vrijbuitertje.
    Maar zo vaak denk ik: ik had gaas moeten spannen om het hek, dan had jij niet zo makkelijk de weg op gekund.
    Het is hier niet druk, maar enkele auto’s /scooters rijden VEEL te hard.
    Barcaatje leek altijd op te letten.
    De dierenarts denkt dat hij ergens van geschrokken is en zegt: Je had dit ongeluk niet kunnen voorkomen of je had hem in een kooitje moeten stoppen en was hij dan gelukkig geweest?
    Ja, zegt dat gemene stemmetje in mijn hoofd, maar dan had hij misschien nog geleefd….

    Maar ik voel me zooo wanhopig.
    Voelen jullie je ook af en toe zo verschrikkelijk wanhopig?

    Ik mis hem zo, medicijnen, therapie, niets helpt. En troost van familie en vrienden valt me zoooo tegen: “het leven gaat door” en “je moet niet zo in het verleden blijven hangen”.
    Het verbijstert me, die reacties.

    En doorgaan met het leven? Welk leven…Ik kan helemaal niet door, ik mis mijn kleine Barcaatje zo verschrikkelijk en wil kunnen toveren, ik wil hem terug, dat is het enige wat ik aldoor denk en wens.
    Herkennen jullie dat?

    Wat doen jullie om niet gek te worden van wanhoop, verbijstering en verdriet?

  202. marian Says:

    Lieve Giny.

    Ik voel hetzelfde sinds ons kereltje Joepie niet meer bij ons is,….ik huil elke dag,weet niet wat ik zonder hem moet!! Ik mis zijn gesprekjes met hem, zijn vrolijke karakter, zijn warme lijfje tegen me aan. Inderdaad, het was zijn tuin, zijn huis,…en het is nu zo leeg en stil zonder mijn manneke. Ik schreeuw het soms uit van verdriet, ik wil je niet kwijt, er is ook een stukje in mij doodgegaan.Het was ons kind waar we altijd heel veel liefde van kregen.

    Joepie,…ik vergeet je nooit, maar wat moet ik zonder jou??
    Ik wil het maar niet accepteren dat ie er niet meer is. Mijn omgeving zegt ook,…je moet het een keer loslaten, neem een andere kat!! Snappen ze dan niet hoe ik me voel?? Giny,…ik herken dit heel goed!

    • Giny Says:

      Lieve Marian,

      Loslaten? Dat kan je nog helemaal niet en dat hoeft toch ook niet? Het verdriet is veel te groot.
      We missen onze lieverdjes zo verschrikkelijk.
      Het verdriet voelt zo rauw, zo diep….

      Zoals Liesbeth ooit eens schreef:
      Hopelijk zorgt de tijd ervoor dat ons vreselijke verdriet wat dragelijk wordt.

      Ik zal ook ooit eens moeten leren beseffen, dat ongelukken nou eenmaal gebeuren en dat ik daardoor mijn gezonde, allerliefste Barcaatje in een paar minuten tijd kwijt was……

      • Liesbeth Says:

        Lieve Marian & Giny,
        Volgens mij kunnen we wel een ‘TreurTrio’ beginnen onderhand….van alle lieve warme mensen op deze site zijn jullie 2 volgens mij diegenen die het beste en meest voelen wat ik voel….. Ik heb op Bloopertjes sterfdag 9 september jl. ook weer tranen met tuiten gehuild….nog los van alle dagen die ertussendoor komen…..

        Ik probeer tot een soort ‘acceptatie’ te komen…..al is het echt alléén maar omdat ik dit onbeschrijfelijke verlies met geen mogelijkheid ongedaan kan maken. Al is er helemaal niets op de wereld wat ik liever zou willen doen!

        Maar ook ik kom er nooit nooit en nog eens nooit overheen….

        Lieve knuffels voor jullie vooral,
        Liesbeth

  203. Giny Says:

    Weten jullie nog wat Gerri schreef, een paar weken geleden?
    Ik lees en herlees het vaak, het troost me een beetje….

    “Het is die enorme leegte die je voelt, alsof het je binnenste buiten keert. Er rest alleen de tijd die het verlies kan verlichten. Maar tot die tijd huil je, het liefst onophoudelijk.”

    Ik heb eerder een lievelingspoes verloren, die oud was en na een paar dagen overleed.
    Verschrikkelijk veel verdriet en pijn deed dat, maandenlang, maar een ongeluk zoals nu met Barcaatje, ervaar ik als het meest verschrikkelijke.
    Je krijgt geen seconde tijd om je voor te bereiden….
    Je lievelingetje gaat kerngezond, lief, speels, even naar buiten en opeens ben je hem voorgoed kwijt.
    De verbijstering, die je dan voelt, is niet te beschrijven en ik voel dat nog steeds, het voelt zo onrechtvaardig, zo wreed.

    Velen op deze site hebben hun lievelingspoes of hond, zoals Gerri, moeten laten inslapen.
    Vreselijk, al die pijn, al dat verdriet.

    • Liesbeth Says:

      Oh ja….Gerri inderdaad….zij is ook van dezelfde mate van beleving….Ik denk dat woorden gewoon tekort schieten….ik ken in ieder geval met geen mogelijkheid die woorden die de lading dekken….

      Niet voor mij in ieder geval.

      • Gerri Says:

        Hallo mensen,

        Ik blijf de reacties hier steeds lezen maar reageer niet altijd. Ik meende dat ik hierdoor ook meer afstand van mijn eigen verdriet had kunnen doen. Dat is niet gebleken.
        Op 2 september was het inmiddels 2 jaar geleden dat ik Sunday verloor. Nog steeds heb ik huilmomenten om haar.
        Ik ben uiteindelijk professionele hulp gaan zoeken en weet je, die begrepen toch niet helemaal hoe hard het inslaat als je jouw liefste dier verliest. Het komt niet in hun boekje voor.
        Dus het enige wat rest is doorgaan op de manier wat we nu doen; elkaar steunen. Want wij begrijpen, voelen en ervaren wat jou overkomen is…

        xxx
        Liefs,
        Gerri

  204. angelique Says:

    Lieve Allemaal,
    Ik ben al een tijdje niet op de site geweest en zoals altijd schrik ik enorm hoeveel lotgenoten er iedere keer weer bij gekomen zijn en ik realiseer me maar weer eens hoe hard een blog als deze eigenljik nodig is.
    Het is nu bijna 2 jaar geleden dat Diego dood gereden is en ik vind het nog steeds vreselijk moeilijk om erover te spreken buiten deze site. Hier is zoveel begrip en iedereen heeft ondanks zijn eigen schrijnende verdriet een woord van troost over voor anderen.

    Ik ben ontzettend geschrokken van een nieuwsbrief van de dierenbescherming waarin opgeroepen wordt om een petitie te tekenen tegen het afschieten van zwerfkatten. Blijkbaar gaat het om een aantal tussen de 8000 en 13.500 katten per jaar!!! Alsof onze lieverds nog geen gevaar genoeg lopen zodra ze buiten de tuin komen! Toen ik nog in Frankrijk woonde werden er vaak huisdieren afgeschoten door jagers, die waren vaak zo dronken dat ze op alles schoten wat bewoog, inclusief elkaar.
    Hier had ik dit echter echt niet verwacht. Ik roep iedereen dan ook op de petitie te tekenen op dierenbescherming.nl/Nee en mee te helpen om het zwerfkattenprobleem op een fatsoenlijke manier aan te pakken. Ik adopteer zelf al mijn hele leven zwervertjes, DIT KAN NIET, MAG NIET.

    • Liesbeth Says:

      Hi Angelique, heel goed die oproep/petitie van je – ik heb uiteraard meteen getekend! Ik hoop dat de anderen volgen! Trouwens….wist je dat plezierjagers (wát je maar plezier noemt-dat zegt ook al genoeg) doorgaans mannen zijn met een heel klein piemeltje? Die gaan dan dit soort idiote dingen doen omdat ze zich dan tenminste nog een béétje ‘een echte vent en macho’ voelen. Zielig he? Groetjes en uiteraard ook jij heel veel sterkte met je vreselijke verlies. Liesbeth

  205. Nadine Says:

    Ik leef met iedereen mee die zijn/haar allerliefste katje heeft verloren, tevens put kracht uit deze blog. Dank je wel hiervoor. Het is nu bijna 6 weken dat ik mijn trouw katertje ‘Tijgertje’ heb moeten doen inslapen. 6 weken pijn, heel veel pijn. Mijn beestje heeft 17 jaar lang bij ons vertoefd. Dat is een ganse poos. Mijn trouwe huisgenoot is niet meer. Maar ik ben dankbaar dat hij zo lang bij ons mocht vertoeven. Op zijn grafje heb ik een kleibeeldje gekocht, zijn evenbeeld. Het beeldje oogt mooi in onze tuin. Alle bloemen die in volle bloei staan knip ik af en leg ze rondom zijn beeldje. Ik heb zijn mooiste foto op PC bewerkt met een tekst, geprint en in een kader gestoken. Zo fier als een gieter hangt zijn foto in mijn keuken, de plaatst waar hij wist waar de lekkerste hapjes van kwamen. Hoe oud of hoe jong je allerliefste beestje is gestorven, het verdriet is erg, heel erg. En terwijl ik op mijn PC zit te tokkelen vloeien mijn tranen weer langs mijn wangen. God, wat mis ik mijn beestje toch ….

    • angelique Says:

      lieve Giny,
      Jouw verhaal trof me heel bijzonder.
      Ikzelf vond deze site toen er nog maar een stuk of wat reacties op gepost waren en heb er ontzettend baat bij gehad om over het verlies van mijn lieve Diego te schrijven die 22 november 2011 overleed. Kreeg weinig hulp en begrip uit mijn omgeving en vond hier een lieve groep mensen die elkaar zoveel steun bood, ondanks het feit dat iedereen zelf uit elkaar gereten werd door verdriet.
      Mijn kleine lieve Diego komt ook uit zuid Europa… Vond hem op het station van Draguignan in zuid Frankrijk, waar 2 van zijn broertjes voor mijn neus plat gereden werden.
      Vol afgrijzen zag ik dat er nog zo’n scharminkeltje aan de rand van de stoep het overleeft had, zwart, met te grote oren, die hem op een vleermuis deden lijken, een ondermaats kitten; vuil, onder de vlooien en ondervoed. Hij had een kale buik en was zonder meer de lelijkste kitten die ik ooit had gezien! Met andere woorden; het was liefde op her 1e gezicht! Hij was mijn wereld! En die stortte 22 november in toen ik te horen kreeg dat hij doodgereden was.
      Er is ook voor mij duidelijk een periode van voor 22 november en van erna. Ik ben dezelfde persoon niet meer. En hoewel er een nieuw katje in mijn leven is aan komen lopen (er zijn hier veel boerderijkittens ieder seizoen die wanhopig een thuis zoeken als de kou arriveert…) rouw ik nog altijd om mijn liefste.
      Ik zie weer als EEN BERG op tegen die vervloekte datum die er weer aan zit te komen.
      Ik heb een tijd gedacht dat ik niet te veel op deze site moest komen, omdat ik er verschrikkelijk verdrietig van werd, maar het is uiteindelijk de enige plek gebleken die (nog altijd) troost biedt. Heb alles weer gelezen, tranen met tuiten gehuild en me toch weer gerealiseerd dat we er voor elkaar zijn, hier zegt niemand dat je er nu maar eens over heen moet zijn. Ik schaamde me omdat ik na Diego gewoon echt niet meer functioneerde, het heeft me mijn relatie gekost, een aantal vrienden, mijn job. Heb ook professionele hulp gezocht, waar ik niets aan heb gehad omdat ik daar ook op onbegrip stuitte. Ik ben thuis komen te zitten met een burnout en nu, bijna 2 jaar later weet ik dat het wel minder wordt, maar het gaat niet over.
      Ik kan alleen maar met je meevoelen Giny en hopen dat je je bij tijden wat beter mag voelen. ik vind het gewoon zo in en in zielig en dat geldt voor iedereen afzonderlijk.
      Vergeet niet dat je hier alles kwijt kunt, er is altijd begrip en steun die je misschien net weer een dag verder kunnen trekken…
      Veel liefs en sterkte
      Angelique

      • Liesbeth Says:

        Een geweldig liefdevol relaas wederom en oh zoooooo vreselijk herkenbaar. Voor mij zal die gruwelijke 9 september voor de rest van mijn leven de ultieme rouwdag blijven. Jij ook alvast heel veel extra sterkte voor die 22ste november lieve Angelique. Weet je gesteund door mij en ongetwijfeld ook de anderen. Liefs Liesbeth

      • Giny Says:

        Lieve Angelique,
        Ik herken me zo goed in wat jij schrijft. Ik voel precies hetzelfde en leef zo met je mee.

        Ook ik ben na 4 maart een ander mens geworden; de levenslustige Giny, die MET Barcaatje het leven fijn vond en de trieste Giny na 4 maart, die maar niet kan wennen aan het leven zonder haar Barcaatje.

        Hij WAS mijn thuis, hij was het middelpunt van mijn leven thuis.
        Mijn kleine Spaanse poesje……

        Ook ik functioneer slecht, leef en werk op de automatsiche piloot, ook al heb ik een partner, die me begrijpt, me troost en Barca ook erg mist.
        Maar Barcaatje was echt mijn poesje, mijn lievelingetje.
        Gisteren was het 7 maanden geleden, God wat mis ik hem….

        Elke dag ga ik naar zijn grafje. Daar ligt zijn mooie, lieve, zachte
        lichaampje, het enige wat ik nog van hem heb.
        Daar voel ik me een heel klein beetje bij hem.

        Vaak denk ik waar is zijn zieltje? Er moet toch iets zijn na de dood, zijn zieltje, waarin zijn lieve karaktertje, zijn lieve miauwtje, zijn lieve oogjes zitten?
        Ik zou zo graag iets willen voelen, zijn zieltje in mijn hart of zo, maar ik voel helemaal niets….En dat vind ik zo erg.

        Heel vaak, bijna elke dag, heb ik van die paniekflitsen die een paar seconden duren: Barca dood? Dat KAN NIET, dat is onmogelijk, dat kan niet waar zijn…..Daar was hij toch veel te belangrijk voor. Ik kan toch niet zonder hem?
        En je dan realiseren dat het helaas waar is, dat dat ongeluk hem pats-boem uit mijn leven heeft weggerukt.

        Ik ben zoooo boos, nog steeds, zelfs na 7 maanden, maar op wie kan ik boos zijn?
        Op God? Op een of andere “macht”, op het noodlot?
        Het is zoiets abstracts, je kunt nergens boos op worden en dat frustreert me verschrikkelijk.

        Steeds maar weer denk ik waarom, waarom, waarom….moest dit ongeluk gebeuren.
        In een paar minuten tijd is je leven verwoest.
        Ik heb hem nog tot het laatst mogen vasthouden, hoopte toen zoooo dat de dierenarts nog iets kon doen.
        Jij hebt dat niet eens mogen meemaken.
        Dat is zo erg, zo wreed. Ik voel zo met je mee.Jouw lieve Franse poesje.

        Ben je ook zo boos op het leven, zo wanhopig om het verlies door een stom, onnodig ongeluk?
        Ik wil Barcaatje terug, ik kan niet zonder hem. En weten dat dat niet kan, doet ZOOOO ZEER.

  206. angelique Says:

    lieve Liesbeth,
    bedankt voor je lieve woorden (tenslotte was het eigenlijk aan Giny gericht) Ik ben eens even terug gaan zoeken naar september vorig jaar en heel je verhaal over Bloopertje gelezen, wat een schattige naam trouwens! Wat een ellende toch allemaal, al dat verdriet, dat gevoel of de voering uit je maag getrokken wordt van in het begin en het lauwe, lege, besef dat de volgende fase inleidt…
    Ik ben ook alleenstaand en ik zit ook enorm met het probleem “wat als mij wat overkomt”. Ik heb van de zomer iemand van de dierenbescherming over de vloer gehad die ik nu in mijn testament heb opgenomen, je kunt op deze manier voorkomen dat ze naar een asiel gaan, maar in een gastgezin geplaatst worden tot er een definitieve plek voor ze gevonden wordt. Ik denk het meest ideale in een afschuwelijke situatie… In heel dat lange, lange 1e jaar van rouw, toen ik er dacht onderdoor te gaan, ben ik in contact geweest met iemand die contact met Diego heeft gezocht. zij zei dat een dier nog regelmatig zijn oude vertrouwde omgeving opzoekt, zei dat Diego ook nog bij mij op bed kwam… Ik vond het vreselijk, want ik speurde hem niet. als jij dat wel doet, prijs je er dan gelukkig om! Ik had er wat voor over gehad…
    Ik was bijzonder sceptisch maar door 1 voorval veranderde dat. Ik was verzocht foto’s mee te brengen en ze bladerde mijn albumpje door, waar al mijn katten inzitten, de levende en de dode… en ineens zei ze: “Diego is bij deze hier” en toen kwamen de waterlanders pas goed op gang! De kat die ze aanwees was Floris, zijn maatje uit Frankrijk, die aan FIP overleden is het jaar ervoor. Ze waren onafscheidelijk. Zij had dat onmogelijk kunnen weten, want alle andere katten op de foto’s leefden nog en net DIE pikt ze eruit! Over je gevoelens van “toevalligheden” moet je niet twijfelen. Accepteer ze voor wat ze zijn en geloof. Meestal verdwijnen ze naar verloop van tijd vanzelf, als het tijd is om over te gaan…
    Het is zowiezo een bewijs van de sterke band die jij en Bloopertje hadden, koester het en probeer er troost ut te putten als je het er even erg moeilijk mee hebt…
    Liefs, Angelique
    Dan over het

    • Liesbeth Says:

      Lieve lieve Angelique, dank je duizenden malen voor je lieve woorden….volgens mij was je nog niet helemaal klaar aan ’t eind…maar hoe dan ook; dit is één van de redenen waarom ik nooit meer een ander wil dan mijn poezenkind Bloopertje….ik weet zeker dat ze af en toe nog komt ‘spoken’/buurten….Soms heb ik het idee dat ik haar aanwezigheid voel. Dan steek ik m’n handen uit en praat met haar en zeg dat ik zo blij ben dat ze er weer is. En ik heb haar ook beloofd dat zij voor mij in dit leven het enige katje zal zijn en blijven…Ik heb op m’n oude telefoon nog een video staan waar ze op verzoek(!) heel duidelijk ‘mamma’ zegt…..
      Iedereen die ik die video laat zien is met stomheid geslagen. Bloopertje wist heel goed dat als ze dat zei, ze meteen iets bij me losmaakte en dat dat woordje voor mij op mij sloeg. Dieren begrijpen zoveel meer dan de meeste denken…..!
      Ook ik heb een testament laten maken jaren geleden en daarin haar ‘pleegmoeder’ benoemd. De rest gaat naar PETA en naar Torre Argentina Cat Sanctuary in Rome waar ik ieder jaar wel een keertje heenga. Je hebt het ook heel goed gedaan door dit te regelen en ook ik geloof in leven naar de dood en dat dieren een ziel hebben. Religieus ben ik verder niet. Dus we hebben 1 troost; ooit zullen wij weer bij onze geliefde katten-/dierenkinderen zijn!
      Hou je haaks, lieve Poezenmoedertje! Tot snel! Liefs Liesbeth

  207. Vera van Boogaard Says:

    Ik kan het werkelijk niet geloven, ben totaal in shock. In mei moest mijn kat Dreetje inslapen omdat hij kanker had. Daarna met goede moed 2 nieuwe kittens aangeschaft. Wat waren we van ze aan het genieten. Sinds een week speelde ze 15 minuten buiten, met ons als toezicht. Tot afgelopen dinsdag ging dit goed, maar in de avond sloeg het noodlot toe. Ik zag Lola ineens niet meer en raakte in paniek. Kort daarna zie ik haar strompelend aan komen lopen, Er kwam bloed uit haar bekje en ze was duidelijk heel erg benauwd. Er kwam bloed uit haar bekje en neus. Op dat moment wist ik dat ik haar ging verliezen. In de auto richting de dierenarts ben ik haar gaan beademen, maar eenmaal bij de dierenarts verloor ze haar strijd. Zo oneerlijk, zo ongeloof, zoveel verdriet. Lieve Lola, ook jij mocht maar 7 mnd oud worden. Waarom……….kan het niet begrijpen dat er in 5 mnd tijd 2 kittentjes van me worden afgenomen. Zo vol verdriet………..je zusje Pipi doet het goed, ze heef je nog gezien voordat ik met je naar de dierenarts ging. Ze heeft het denk ik al aangevoeld, dat ook zij jou kwijt ging raken. Ergens in de poezenhemel help jij haar denk ik het verlies van jou te accepteren. Maar lief poezemeisje………….ik zal je zo ontzettend missen. Hoop dat het heel veel plezier met Dreetje mag hebben. Rust zacht lieverd, hou van jou!

    • angelique Says:

      Lieve Vera,
      Woorden schieten te kort! Wat afschuwelijk! Is ze aangereden ofzo?!? Oh, als ze nog zo klein zijn lijkt de dood nog oneerlijker en is het moeilijk te accepteren dat ze van je weg gegrepen worden… Hoe is Pipi eronder? Soms accepteren de dieren die achter blijven het vrij gemakkelijk en andere keren lijken ze er haast net zo aan onderdoor te gaan als wijzelf. Toen ik Diego verloor wilde Pa-Yu alleen maar bij me op schoot zitten en mijn gezicht likken en klaaglijk janken terwijl ik me de ogen uit mijn kop jankte… Dat vond ik afschuwelijk (niet zijn gedrag natuurlijk, maar het feit dat ie er zo van aangeslagen was) Lees mijn post van 3 okt. aan Liesbeth, ik heb daar geschreven over hoe ik er van overtuigd ben dat Diego herenigd is met zijn kameraadje. Ik ben er van overtuigd dat Dreetje er voor haar was om haar op te vangen en te begeleiden naar waar het dan ook wezen mag waar ze heen gaan om uiteindelijk op ons te wachten. Ik denk ook dat Lola in het begin zeker nog bij jou en Pipi zal verkeren. Ook zij zal tijd nodig hebben om te accepteren wat er met haar gebeurd is, maar ik denk dat je troost mag putten uit het feit, dat Dreetje er zeker zal zijn voor haar. Ik ben 13 september 2011 Leica verloren en 6 weken erna is Diego overreden. Ze liggen bij elkaar begraven (Floris ook) en ik WEET dat ze samen zijn en dat ik ze op een dag opnieuw zal zien. Iedereen op deze site kent hetzelfde verdriet en gelukkig zijn we hier voor elkaar. Ik kan je ook alleen maar het advies geven om ons zo vaak als je er behoefte aan hebt op te zoeken.
      Heel veel sterkte en liefs voor nu

      Angelique xx

      • Vera van Boogaard Says:

        Lieve Angelique,
        Dank je wel voor je lieve woorden. Terwijl ik nu dit huilend aan je schrijf geven jouw woorden mij ook heel veel kracht. Ik kan blij zijn dat jij, net zoals ik, erin gelooft dat Dreetje en Lola samen zijn. Lola is inderdaad aangereden, sinds een paar dagen ging ik met haar en Pippi naar buiten. Zeg maar begeleidt buiten spelen, dit ging heel goed. Maar in een minuut was alles anders. Zo niet te geloven. Dreetje was een Britse korthaar van 6 mnd oud, die ik alleen maar aan een tuigje liet lopen. Bewust niet buiten laten omdat ik bang was dat er wat met hem gebeurde. En ondanks dat ik hem binnen liet ging hij toch dood. Dus daarom gaf mij dat ook geen garantie meer en wilde ik katjes die lekker buiten konden spelen. Maar ik weet nu niet meer wat goed is en wat niet. Het heeft ook te maken met het feit dat vorig jaar januari mijn kater Boris, van 7 jaar nooit meer is thuis gekomen en afgelopen Januari gebeurde hetzelfde met mijn kater Bobo. Ook nooit meer gevonden. Beide waren gechipt, maar nooit een antwoord gekregen wat er met hun is gebeurd. Ik ben even het vertrouwen kwijt. 4 lieve katjes veriezen in 1.5 jaar tijd. Er is hier in huis dus heel veel kattenleed en verdriet. Ik geniet met volle teugen van Pippi, zij doet het heel goed ondanks het verlies van Lola. Ik ga met de tijd wel weer een nieuw vriendje of vriendinnetje voor haar kiezen, maar weet niet zo goed wanneer dit het beste voor haar is. Zij is natuurlijk haar maatje kwijt, maar ze is nu ook nog klein en kan dan misschien makkelijker een nieuw huisgenootje accepteren. Tja, ze zitten alle vier heel diep en liefdevol in mijn hart!! Ik wens jou ook heel veel sterkte met al het verdriet en gemis. Dank je nogmaals voor je mooie en lieve woorden. Fijn om op deze site te zijn, hier wordt je begrepen !

    • Giny Says:

      Ach Vera, wat heb ik verschrikkelijk veel medelijden met je.
      Vandaag ben ik weer zo mistroostig, zo diep ongelukkig dat ik niet veel weet te schrijven, maar wat zou ik je graag willen troosten….

      • Vera van Boogaard Says:

        Giny, ik voel nu al je troost, al is het met zo weinig woorden. We zijn geeneens juiste woorden voor zoiets oneerlijks. Ik wil het proberen te begrijpen, om zo om te kunnen gaan met mijn verdriet. Maar ik mis Lola zo ontzettend en het beeld van haar strijd staat op mijn netvlies, dat raak ik maar niet kwijt. Het doet pijn, echt heel veel pijn. Ik ga zo met mijn dochtertje naar het plekje waar we haar hebben begraven, hopelijk geeft dat een beetje voldoening omdat ik dan dicht bij haar kan zijn!

  208. angelique Says:

    lieve vera,
    Ja, het is soms onbegrijpelijk,he? Ik was zelf ook ontzettend blij met deze site. Ben er 2 jaar geleden op gekomen en het was toen ZOO wat ik nodig had. Ben na jaren in het buitenland terug naar Nederland gekomen en ben in een tijdsbestek van minder dan 2 jaar, mijn 4 (van de 5) katten verloren. Was verdoofd van ellende, FIp, kanker, dood gereden… Kon er niet meer tegenop. Heb toen zoveel van me afgeschreven op deze site. Ben op zoveel begrip en medeleven gestuit…
    Ik heb terwijl we Leica aan het begraven waren een nieuw katje in de tuin aangetroffen, dat kwam en ging, maar er steeds was als ik het het hardste nodig had. UIteindelijk is ie gebleven, wat denk ik ook heel goed was voor Pa-Yu. God, het was ineens ZOO stil geworden in huis. Ik heb nu mijn tuin helemaal afgezet met gaas, wel is ’t aangepast nu en vol met boomstammen, vijvers en klimdingen voor ze. Ik kan het idee niet verdragen dat dit nog eens zou gebeuren. Kevin is desondanks toch nog wel eens ontsnapt (daar wordt het dan weer dicht gegaast), maar ik verlam van angst, zogauw ik merk dat ie weg is, zie hem in gedachten de weg afrennen en ook geschept worden… Ik krijg er letterlijk een angstaanval van. En misschien zou het nooit een 2e maal gebeuren, ik ben volgens mij de enige op de buurt die zijn katten niet de vrijheid geeft, maar de schrik zit er nog zo in en het is een ervaring die niemand meer dan eens wil meemaken. Zoals jij met Boris en Bobo meegemaakt hebt is, denk ik nog wreder. Diego is in elk geval terug gevonden, maar zolang ze kwijt zijn, geef je het zoeken in je achterhoofd nooit op.
    Nogmaals sterkte xx

  209. Giny Says:

    Lieve Angelique,
    Ik herken me zo goed in wat jij schrijft. Ik voel precies hetzelfde en leef zo met je mee.

    Ook ik ben na 4 maart een ander mens geworden; de levenslustige Giny, die MET Barcaatje het leven fijn vond en de trieste Giny na 4 maart, die maar niet kan wennen aan het leven zonder haar Barcaatje.
    Hij WAS mijn thuis, hij was het middelpunt van mijn leven thuis.
    Mijn kleine Spaanse poesje……

    Ook ik functioneer slecht, leef en werk op de automatische piloot, ook al heb ik een partner, die me begrijpt, me troost en Barca ook erg mist. Maar Barcaatje was echt mijn poesje, mijn lievelingetje.
    Gisteren was het 7 maanden geleden, God wat mis ik hem….

    Elke dag ga ik naar zijn grafje. Daar ligt zijn mooie, lieve, zachte lichaampje, het enige wat ik nog van hem heb.
    Daar voel ik me een heel klein beetje bij hem.
    Vaak denk ik waar is zijn zieltje?
    Er moet toch iets zijn na de dood, zijn zieltje, waarin zijn lieve karaktertje, zijn lieve miauwtje, zijn lieve oogjes zitten?
    Ik zou zo graag iets willen voelen, zijn zieltje in mijn hart of zo, maar ik voel helemaal niets….En dat vind ik zo erg.

    Heel vaak, bijna elke dag, heb ik van die paniekflitsen die een paar seconden duren: Barca dood? Dat KAN NIET, dat is onmogelijk, dat kan niet waar zijn…..Daar was hij toch veel te belangrijk voor. Ik kan toch niet zonder hem?
    En je dan realiseren dat het helaas waar is, dat dat ongeluk hem pats-boem uit mijn leven heeft weggerukt.

    Ik ben zoooo boos, nog steeds, zelfs na 7 maanden, maar op wie kan ik boos zijn?
    Op God? Op een of andere “macht”, op het noodlot?
    Het is zoiets abstracts, je kunt nergens boos op worden en dat frustreert me verschrikkelijk.

    Steeds maar weer denk ik waarom, waarom, waarom….moest dit ongeluk gebeuren.
    In een paar minuten tijd is je leven verwoest.
    Ik heb hem nog tot het laatst mogen vasthouden, hoopte toen zoooo dat de dierenarts nog iets kon doen.
    Jij hebt dat niet eens mogen meemaken.
    Dat is zo erg, zo wreed. Ik voel zo met je mee. Jouw lieve Franse poesje.

    Ben je ook zo boos op het leven, zo wanhopig om het verlies door een stom, onnodig ongeluk?
    Ik wil Barcaatje terug, ik kan niet zonder hem. En weten dat dat niet kan, doet ZOOOO ZEER.

  210. Giny Says:

    Kon mijn laatste berichtje nergens vinden, zie nu pas dat ik het per ongeluk 2x heb geplaatst.
    Ben vandaag zo mistroostig en daardoor blijkbaar ook een beetje in de war.

    • angelique Says:

      LieveGiny,
      Ik herken die paniekaanvallen waar je het over hebt. Of liever gezegd: ik herrinner ze mij. Die momenten op de dag waarop je om je heen kijkt waar ie gebleven is en je je in een flits van verstandsverbijstering realiseert dat ie er niet meer is. Ik had dat heel erg ’s avonds met eten geven, automatisch tel je de bakjes… of ’s ochtends met opstaan graai je naast je in bed naar die lege, koude plek…diego was ook MIJN thuis. Er is een periode in mijn leven geweest dat ik leefde om te reizen, was altijd koffers aan het uit- of inpakken (ook voor mijn werk) maar na Frankrijk was 10 dagen vakantie de max. En de laatste 3 dagen telde ik al af om naar huis te gaan, geen heimwee naar mijn huis, maar naar Diego. (Een heel eind naar boven schrijf ik over de eerste keer dat ik terug thuis kom van vakantie nadat hij er niet meer is en hoe moeilijk dat was)
      Ik vraag me steeds af hoe erg ik er nog aan toe was na 7 maanden, wanneer die schrijnende pijn minder werd , wanneer ik die paniekaanvallen niet meer had… Ik kan je enkel zeggen dat het beter wordt Gin, het gaat niet over, maar er komt een moment dat het draaglijk wordt. Ik huil nog steeds om hem, er is een leegte die geen van de andere vult, maar ik kan ook weer van kleine dingen genieten. Ik ga deze winter 3 maanden de kou en ellende vergeten aan de Costa Blanca. En alle katten gaan mee!!! Het vergt zoveel voorbereiding, maar zonder zou geen optie zijn! Ik zal heel hard aan jou en Barcaatje denken als ik Barcelona voorbij rijd. Beloofd. Ik zal er even bij stilstaan …
      Liefs voor nu,
      Angelique

    • Mark Says:

      Beste Giny,

      Wat een ongelooflijk trieste gebeurtenis als je lieve kat waar je alles voor doet en gedaan hebt zomaar wordt aangereden en het niet overleefd. Ik begrijp je woede en intense verdriet maar wees ook dankbaar dat je er zo lang bent geweest voor Barcaatje. Jij hebt hem gered toen je hem vond en hem 16,5 jaar alle liefde en aandacht gegeven. Wat was er met hem gebeurd als je hem niet had gevonden in Barcelona? Dan was hij vast kort daarna overleden! Nu heeft hij bij jou een geweldig leven gehad en al zijn vrijheid. En van al die vrijheid heeft hij vast intens genoten, meer dan een kat die ergens zijn leven moet slijten op een klein flatje. Die vrijheid kan natuurlijk op een dag fataal worden maar dan heb je hem wel alles gegeven wat hem gelukkig heeft gemaakt.
      Ik heb mijn kater Mika verloren toen hij 6 jaar was. Ik heb na zijn overlijden wel eens van hem gedroomd en werd wakker toen ik hem hoorde miauwen in mijn droom. Natuurlijk, het was een droom maar het was zo echt dat het leek of hij mij nog even kwam groeten. Misschien ken je het gedicht van de Regenboogbrug, onder andere te vinden op internet. Ik vind het mooi en ook ontroerend en heb er ook steun aan gehad. Je kan het onder andere vinden onder:
      http://www.annemarie-paragnost.nl/gedicht_de_regenboogbrug.htm

      Heel veel sterkte met het gemis van je Spaanse rakker!

      • Giny Says:

        Dank je voor je lieve boodschap. Het doet me goed dit soort troost te krijgen, maar een gezond poesje verliezen ook al was hij 16, het kwam te plotseling, te vroeg.

        Het verbijstert me dat je zomaar je lievelingetje van het ene op het andere moment kwijt kunt zijn.

        Ook triest dat jij jouw poes al op 6 jarige leeftijd moest verliezen.
        Barcaatje was 16, Mika maar 6….Wreed om zo’n jong poesje te moeten verliezen.

        Barcaatje was zo gezond, zo lief, zo speels en dat ongeluk heeft me zo verbijsterd, zo kapot gemaakt, dat ik in een bodemloze put lijk te zitten en er niet meer uit kan.

  211. Giny Says:

    Elke ochtend ga ik naar Barcaatje’s grafje, als het even kan ’s avonds ook. Daar zit ik teneergeslagen voor hem, beseffend dat hij er niet meer is en zo beseffend hoe verschrikkelijk ik hem mis, mijn kleine Barcaatje….

    Alleen, verslagen en zo verdrietig zit ik daar bij het grafje van mijn poesje, mijn Barcaatje. Mijn dikke, dikke gezonde lieve aanstellertje, zonder wie ik helemaal niet kan leven…. Verslagen door het leven, tranen huilend om mijn lieverdje, die ik zo verbijsterend snel kwijt was door dat idiote ongeluk in maart.

    In een grafje, waarover ik niets te zeggen heb, altijd maar moeten afwachten wat ze gaan doen….. Steeds blijf ik bang dat ze mijn Biedermeiertje weghalen, de grond gaan omspitten en er gras gaan inzaaien.
    Immers het is een grasveldje waar eigenlijk alleen een bosje bloemen mag worden neergelegd, dat wist ik toch toen ik hem daar begroef?
    Altijd ben ik een beetje bang voor zoiets. Steeds maar weer zit ik te dubben: moet ik Barcaatje mee naar huis nemen en hem in de tuin herbegraven? Kan ik dat aan? Kan ik de strijd om herbegraven aan met de beheerders? Want ik schijn toen in maart te hebben ondertekend dat herbegraven niet mag. …

    Is het wel goed om klein Barcaatje daar weg te halen? Is het niet oneerbiedig?
    Ik weet het niet, weet niets meer, kan sinds 4 maart niet meer goed nadenken.
    Het is 7,5 maand geleden dat het liefste wezentje van mijn leven buiten Ken, bij me vandaan is weggerukt en ik ben zo ongelukkig en besluiteloos, weet niets echt goed, weet niets zeker, weet totaal niet wat ik moet doen.
    Mijn kleine lieverdje, wat mis ik je, wat mis ik je verschrikkelijk…. Wat hou ik veel van jou, mijn kleine, lieve poesje, mijn zo dierbare Barcaatje……

    • Gerri Says:

      Lieve Giny,

      Het is allerminst oneerbiedig om Barcaatje daar weg te halen. Je zit vol zorgen over de toekomst en dat vreet aan je. Natuurlijk mag je Barcaatje daar weghalen en liefdevol herbegraven.
      Ik worstel ook een beetje met de soortgelijke situatie; ik heb Sunday in mijn eigen tuin begraven (volgens voorschrift van de gemeente), maar enige tijd geleden dacht ik er over om te gaan verhuizen naar een wat kleinere huurwoning. Maar dat betekent dat ik Sunday moet achterlaten, en dat kan ik gewoon niet. Het is nu meer dan 2 jaar geleden dat ik haar verloor en nog huil ik bijna elke dag om haar.
      Als je gevoel zegt dat het beter is om Barcaatje dichterbij je te willen hebben, dan is het gevoel goed. Vertrouw er maar gerust op Giny. Ik wens je heel veel sterkte en bedenk dat wij alles meelezen en je zonder meer steunen, al hoor je niet altijd van iedereen.

      xxx
      Gerri

      • Nadine Says:

        Lieve Giny
        Natuurlijk begrijp ik jou. Zelf heb ik mijn Tijgertje (2 maanden geleden) in mijn tuin begraven met een beeldje, in de vorm van een poes, erop. De dag dat ik verhuis, verhuist mijn beestje mee. Hem achterlaten kan ik niet. Ook ik ga hem elke morgen en avond gaan begroeten. Weet heus wel wat jij meemaakt en dat doet toch zo’n verschrikkelijke pijn. Mensen zonder dieren beseffen dit gewoon weg niet. Jouw idee is niet oneerbiedig ! Volg je buikgevoel. Liefs en heel veel sterkte !!!

  212. angelique Says:

    Lieve Giny,

    Ik ben het helemaal eens met Nadine en Gerri. Je moet doen wat je hart je ingeeft. ik heb zo het idee als ik tussen de regels door lees, dat het je een stuk meer rust zal geven wanneer je Barcaatje thuis zult hebben. Ik had ik zuid Frankrijk een klein zijtuintje waar de grafjes van mijn katten lagen en toen het huis verkocht werd wist ik dat de nieuwe eigenaren die grond wilden “buldozeren” en er een extra parkeerplaats van wilden maken. Dat kon ik ook niet verkroppen en ik heb ze opgegraven en nu zijn ze hier bij mij. Je mag ze niet eens de grens over vervoeren, maar dat risico kon me niet schelen, het was voor mij ook absoluut geen optie te vertrekken zonder ze.
    Diego is 22 november al 2 jaar dood en het is een ontzettende troost dat ik iedere keer wanneer ik daar zin in heb naar zijn (en dat van Floris en Leica) grafje kan gaan. Straks komt die afschuwelijke dag er weer aan en dan wil ik gewoon aandacht aan hem kunnen besteden, het grafje mooi maken, er een kaars branden, het tuinlicht aanlaten die nacht.Die behoefte is nog steeds enorm groot en dan kan ik er ongegeneerd zitten treuren en snotteren.
    Hier zijn zoveel mensen die je begrijpen, hetzelfde voelen (anders zaten we al lang niet meer hier nadat we het eerste verdriet van ons afgeschreven hadden) Luister naar je hart en ach, als je voor Barcaatje wat regels aan je laars moet lappen… Je mist hem zo en het verdriet is zo rauw. Haal hem naar huis.

    Liefs, Angelique

    • Nadine Says:

      Angelique
      Mooi verwoord en ook heb jij je hart gevolgd. Mensen kijken soms raar op dat ik mijn Tijgertje heb begraven in mijn tuin en er een stenen beeldje heb opgezet. Vaak, leg ik er bloemen neer. Wat ze zeggen lap ik aan mijn laars, het is mijn beestje geweest. Onvoorwaardelijke liefde heb ik van Tijger gehad. Dat kan ik zomaar niet naast me neerleggen. Ja, allemaal dezelfde zieltjes die elkaar steunen. Liefs, Nadine

      • angelique Says:

        Nadine,
        Ik weet waar je het over hebt! Ze beschouwden mij als volslagen gestoord. En je wordt al helemaal niet voor vol aan gezien wanneer dat verdriet een prominente plek blijft innemen.
        Het is iets waar we hier bijna allemaal mee te maken hebben en toch is er anno 2013 nog een taboe op verdriet om de dood van je dier… Ik heb ’s wat zitten googelen een tijdje terug en op een forum wat zitten lezen over het verlies van een (mensen)kind. Daar is alle hulp voor die je je maar in kunt denken: praatgroepen, hulpgroepen, fora, professionele therapie en ALLE begrip in de wereld voor diegenen die na een jaar, 2 jaar (en langer…) de grip op de dingen nog niet terug hebben gevonden. Ik heb zelf ook geprobeerd met een psycholoog over de dood van Diego te praten, maar ze begrijpen het niet, niet echt. En ik zie alleen al door hier op deze site te zitten wat een enorme behoefte er is! Geen psycholoog die hier ’s een dag aan het lezen van dit immense verdriet zou besteden, kan nog zeggen dat hier geen behoefte aan is. Ik zou wel eens willen weten of dat anders is in een land als Engeland of de Verenigde Staten…

      • Nadine Says:

        Ik weet niet zozeer of andere landen …, heb er ook nog niet bij stilgestaan. Verdriet is emotie en naar mijn bescheiden mening is het niet gebonden met landen en culturen. Ik lees hier van droeve mensen wiens katje heel vroeg is gestorven. Dat moet heel zwaar zijn. Mijn katje was tss de 17 en 18 jaar en heb ik ook veel verdriet. Maar, mijn Tijgertje heeft een mooi leven gehad. Mijn verdriet weegt ook zwaar maar het verdriet van mensen die hun beestje vroeg moesten afgeven vind ik nog erger. Misschien kan je je verdriet eens opschrijven, de emoties eens op papier verwoorden. Het kan een oplossing zijn in de verwerking ervan. Goed dat deze blog bestaat en ik ben er dankbaar voor. Ik wens iedereen veel troost bij het verwerken van verdriet. Liefs

  213. Giny Says:

    Lieve allemaal,

    Dank voor jullie adviezen en troostende woorden.

    Vandaag is het maandag, de dag waarop ik Barca verloor.
    Elke week maar weer is het zo’n moeilijke dag. Elke maandag huil ik me te pletter vooral tussen 13.20 – 13.50 uur, toen het gebeurde.

    Ik snap gewoon niet dat ik maar niet kan aanvaarden dat ongelukken gebeuren.
    Ik heb het nog steeds zo moeilijk met het accepteren dat ik Barcaatje door een stom ongeluk ben kwijtgeraakt…..

    Hoe ging dat bij jou Angelique?

    Ik ben er zo bitter over, snap er nog steeds niets van…. Die dunne scheiding tussen leven en dood. Het ene moment leeft Barcaatje, het andere moment is hij dood…
    Barca gaat even de deur uit, komt zo terug dacht ik en dan komt hij zwaargewond terug en is binnen 10 minuten voorgoed uit mijn leven verdwenen.
    Hoe kan dat toch. Nooit heb ik me afgevraagd wat een ongeluk eigenlijk is, nu doe ik niets anders dan daarover denken en steeds maar weer WAAROM, waarom, waarom?

    • angelique Says:

      lieve, lieve Giny,

      Ik ben het met je eens dat een ongeluk zo verschrikkelijk onrechtvaardig lijkt. Ik heb katten moeten laten inslapen omdat ze ziek waren (voordat Diego verongelukte had ik n.b. nog maar amper 6 weken daarvoor Leica moeten laten inslapen. Zij had een operatie goed doorstaan en daarvan herstellende moest ik haar binnen een week toch in laten slapen aan iets wat daar volkomen los van stond… op haar verjaardag nog wel. En dat terwijl we de goede afloop van de operatie nog aan het vieren waren)
      Nog helemaal murw van ongeloof en ellende laat ik die avond enkele weken later Diego de deur uit, niet wetende dat ik hem nooit meer levend in mijn armen zou houden…
      Dat heb ik niet getrokken. Heb weken lang tussen totale verbijstering, woede, ongeloof gezweefd.
      Als ik niet alles aan elkaar huilde, maakte ik met iedereen om me heen ruzie. Stootte iedereen van me af. Was er van overtuigd dat niemand begreep hoeveel pijn ik had. Ik ging door een hel.
      Toen ik het boekje “als je lievelingsdier sterft” had besteld en gelezen, had ik het helemaal niet meer, daar wordt uitgelegd hoe een kat die doodgereden wordt, op de plaats des onheils blijft rondwaren, omdat hij niet realiseert wat hem overkomen is…
      Uiteindelijk heb ik een afspraak gemaakt met een medium. Het idee dat mijn lieve schat ook nog eens niet overgegaan zou zijn en daar ergens aan die natte landweg gebonden zou zijn zonder terug naar zijn thuis te kunnen, nekte me volledig. (Ik moet je er wel bij zeggen dat ik wel zo sceptisch ben dat ik lang naar de juiste persoon gezocht heb en er toen nog een gekontakteerd heb om te kijken of hun verhaal overeen kwam)
      Dat heeft me uiteindelijk gered, denk ik.
      Maar vergis je niet, praten over Diego kan ik eigenlijk nog steeds niet goed verdragen buiten deze site.
      22 november is het 2 jaar geleden en ik mis hem nog elke dag, mijn kaken verkrampen als hij ergens ter sprake komt. Zit regelmatig bij zijn grafje en huil…
      Nogmaals Giny, er komt een moment dat de pijn minder rauw zal worden. Anders aan zal gaan voelen, een deel van je wordt. Maar het heeft zijn tijd nodig… Hoelang? Ik wou dat ik het wist…

      • Giny Says:

        Wat jij schrijft, dat voel ik ook.
        Toen de dierenarts mij vertelde dat Barcaatje dood was, toen stortte ik geestelijk in.
        Totale verbijstering, ongeloof en een kolossaal, niet uit te houden verdriet dat is wat ik voelde en voel, ook nu nog na bijna 8 maanden.

        Een ongeluk is ondragelijk, het is zo wreed, het verwoest je gewoon.
        Ook ik praat er nauwelijks met anderen over, ben als de dood voor vervelende opmerkingen en daardoor voel ik me soms zo eenzaam, zo alleen.

        Ben net als jij mijn beste vriendin verloren, die al na een week zei dat het leven doorging, ik flink moest zijn en ik niet zo in het verleden moest blijven hangen…… Ik wil haar NOOIT meer zien.
        Ik had net als jij alle steun en liefde van de wereld nodig en kreeg die nauwelijks behalve van mijn lieve, lieve partner, Ken.
        Maar hij had lang niet zo’n intense band als ik met Barcaatje.

        Ik voel me uiteengereten door het verlies van het liefste wat ik had, ik balanceer geestelijk op de rand van de afgrond.
        Heb vanaf mei therapie, maar het helpt nauwelijks, er is gewoon niets tegen dit ondragelijke verdriet.

        Nog steeds denk ik zo vaak: Nou is het genoeg, nou wil ik Barca terug. En steeds maar weer denken en tobben over de dunne scheiding tussen leven en dood, wat is dat toch, wat is een ongeluk, wie doet dat, wie regisseert dat…. Niemand, zeggen mensen dan. Waarom gebeurt het dan gvd…..

        Voel me zo belazerd door het leven. Dat Barcaatje me in 10 minuten is ontnomen, dat vergeef ik God/het Noodlot/ een Hogere macht nooit.

        Mijn onvermogen om het ongeluk te accepteren, onder ogen te zien dat Barca nooit meer terugkomt, het verplettert me.

        Ja, hij heeft een fantastisch leven gehad, dat troost een beetje, maar WAAROM moest hij zo aan zijn einde komen, waarom is hem en mij dit aangedaan….
        Het verwoest me.
        Hoe moet ik toch verder zonder mijn kleine Barcaatje, dat is wat ik aldoor denk.

        Wat jij schrijft over je verdriet om je lieve, kleine Diego is precies wat ik voel over mijn lieve, lieve, kleine, onmisbare Barcaatje.
        Het is ondragelijk, het maakt me kapot.

        Elke avond drink ik 2-3 glazen wijn, het dempt mijn wanhoop een klein beetje; het is niet goed bij die medicijnen, maar het kan me niks schelen, ik kan niet leven zonder Barcaatje, hij was mijn alles…..

  214. Liesbeth Says:

    Lieve Giny, ik ken je verder niet maar ik begin me een beetje zorgen om je te maken…iedere avond 2-3 glazen wijn….dat gaat de verkeerde kant op. Die roes duurt maar even – de naweeën zijn erger en als je niet oppast krijg je er een probleem bij! En over ‘God’ kan ik kort zijn: GODVERDOMME! God bestaat helemaal niet, want als ie wél zou bestaan, dan zou dit soort dingen niet gebeuren. Dan was er geen dierenleed op de wereld, of bijv. pedo’s die kleine kindertjes misbruiken, of lieve mensen die doodgaan aan een gruwelijke ziekte terwijl dierenbeulen blijven leven tot ze 85 zijn….ik noem maar wat. Dus zoiets wordt niet geregisseerd…..het zijn van die gruwelijke vreselijke dingen die gebeuren… Ik heb onlangs nog over Bloopertje gedroomd en ik hield haar vast…voelde haar heerlijke warme schone zachte lijfje….ik zit nu ook weer te janken. Ik kom er ook nooit meer overheen, maar ik probeer er mee te leven want ik krijg haar niet meer terug – pas als ik ‘ook ben overgegaan’ zie ik haar weer. Dat moet jij ook proberen in gedachten te houden – je ziet Barcaatje wel weer terug, maar dat duurt hopelijk nog een hele lange tijd (pas als jouw leven erop zit – niet eerder!). Dat geldt ook voor jou, lieve Angelique. Dit is het enige wat mij erdoorheen sleept. Liefs Liesbeth

    • Liesbeth Says:

      P.S.: Giny, even voor alle duidelijkheid – ik bedoel dus met ‘pas als jouw leven erop zit’ natuurlijk pas als je oud en verlept bent! Je bent een lief gevoelig mens en je bent nodig hier op aarde – je zou zoveel goede dierendoelen kunnen steunen etc. Zo bedoel ik dat. En als je nou van Angelique het juiste Medium kunt krijgen, dan kun je tot die tijd alsnog contact krijgen met Barcaatje …. Dus kop op wijffie….geef de moed niet op!!!

  215. Giny Says:

    Liesbeth,
    Ik wilde dat ik wist hoe ik met dit verdriet kon leren leven.
    Het lukt gewoon niet.
    Therapie, medicijnen, niets helpt.
    Hij was mijn alles, ik kan niet leven zonder hem.
    Dit ongeluk heeft mijn hart gebroken.
    Ik zit in een diepe bodemloze put, alleen wijn dempt mijn verdriet een beetje.
    Mijn levenslustige, gezonde poesje, die me ZO dierbaar was, mijn alles was en die in 10 minuten tijd zomaar weg was, ik kan er gewoon niet mee omgaan.

    • Liesbeth Says:

      Giny, vraag Angelique dan om de naam etc. van dat Medium. Zij kan je waarschijnlijk met Barcaatje in contact brengen voor zover mogelijk. Ik weet het anders ook niet. Niemand kan die pijn echt wegnemen….dat zul je zelf moeten doen door het een plekje te geven en door te weten dat jij en Barcaatje ooit weer samen zullen zijn.

      • angelique Says:

        lieve Liesbeth en Giny,

        Allereerst even dit tegen jouw Giny, ik ben het met Liesbeth eens dat de laatste berichten die je schreef tamelijk zorgwekkend zijn. We zitten hier allemaal in hetzelfde schuitje en dat houdt in dat we er op de een of andere manier doorheen zullen moeten De een accepteert het wat eerder, de ander heeft er meer tijd voor nodig, maar de tijd terug draaien gaat niet… En geloof me I learned it the hard way!
        Ik dacht ook dat ik me NOOIT meer beter zou voelen. En zelfs maanden na het gebeurde was ik een wrak. Geen ander woord mogelijk. Ik heb ook professionele hulp gezocht, waar ik al eerder over schreef en daar had ik niks aan, ze begreep het niet, ben er mee gekapt. Heb mijn dokter om medicijnen gevraagd en heb een aantal maanden op oxazepam en diazepam geleefd. Realiseer je echter goed, dat net als alcohol, het je tijdelijk in een tijdsvacuum brengt, maar de klap komt toch… Zogauw de uitwerking ervan achter de rug is, blijkt er niets beter te zijn en ben je nog altijd rauw, brak en even bezeerd als ervoor.
        Geloof me, IK WEET ER ALLES VAN. Ik ben geen zweverig type, sta behoorlijk met beide benen op de grond, maar ik weet wel dat er meer is dan wij bevatten en soms geeft het niets de hulp in te roepen van iemand die door de sluiers kan heen kijken en ons bepaalde antwoorden geven.
        Ik ben er van overtuigd dat er een hereniging heeft plaats gevonden tussen Diego en Floris. Zijn maatje. Dat heeft me ontzettend getroost. Zij heeft ze samen gezien, pikte hem zo van een foto… Wist niet eens dat hij (Floris) dood was. Wist ook waaraan hij overleden was. Kwam met een hoop details.. Het gebeuzel met die therapeut, alle medicijnen, ik kwam er niet uit. Pas nadat ik met deze nuchtere zeeuwse vrouw gesproken had ben ik beetje bij beetje de draad weer beginnen oppikken. Ik wil je er graag mee helpen als je wilt… Als je je er prettig mee voelt kunnen we mekaar ook gewoon een keertje bellen of mailen ofzo… Denk er gewoon maar ’s over na. Niet vergeten dat we er hier voor mekaar zijn. Allemaal…

  216. Liesbeth Says:

    Lieve Angelique, Ook ik zou heel graag met je in contact komen – woon zelf in Gelderland – hier mijn emailadres neerzetten lijkt me niet handig….wet moeten even kijken hoe of wat……wie weet tot mails/ziens.

  217. Liesbeth Says:

    ….Heb je al kort mailtje gestuurd – wordt vervolgd! Groetjes & tot snel!

    Met jou alles goed, Giny…?

    • Giny Says:

      Liesbeth, wat lief dat je ernaar vraagt.

      Ooit zal ik eens moeten beseffen dat Barcaatje er niet meer is. Verstandelijk weet ik het, gevoelsmatig totaal niet.
      Ik mis hem zo verschrikkelijk, word soms gek van verdriet en de wanhoop is zo ondragelijk. Hij was mijn alles.

      Dank je voor je lieve woorden.

  218. Sandra Says:

    Hallo allemaal, wat een ellende voor iedereen. Ik weet er helaas inmiddels zelf ook alles van. Op dierendag is onze lieve poes Lucky in onze tuin opgejaagd door de tekkel van mijn schoonmoeder toen we niet thuis waren. Lucky kwam die nacht niet thuis. Na twee weken van zoeken, roepen en flyeren kreeg ik op zondagochtend een tip dat iemand die een zwarte kat langs de weg had gevonden. Na telefonische aanwijzingen vond ik delen van een kat die van Lucky konden zijn. Ik heb de dierenambulance gebeld en zij konden middels de chip uitlezen dat het inderdaad om onze lieve poes Lucky ging. Waarschijnlijk is ze heel snel na haar vermissing al aangereden. We hebben haar meegenomen en begraven in de tuin. Lucky is maar 1,5 jaar geworden, maar ze was voor mij de liefste poes van de wereld. Het verdriet is enorm. De band die ik had met haar was bijzonder mooi. In het voorjaar was Lucky gepland zwanger geworden. Toen het moment aanbrak dat ze moest bevallen was ik “toevallig” thuis. Lucky dirigeerde mij met haar flinke gemiauw dat ik mee naar boven moest komen, waar ze uiteindelijk is bevallen van 4 mooie kittens. Tijdens de vier uur durende bevalling mocht ik niet van haar zijde wijken. Dan werd ze enorm onrustig. Haar vier kittens hebben wij aan familie en vrienden gegeven en zie ik ze zodoende nog regelmatig. Een van haar kittens, een poes, zal mogelijk komend voorjaar worden gedekt. Uiteindelijk zullen we dan een kleinkind van Lucky bij ons nemen, als alles goed gaat. Dat dit nog een tijdje duurt is prima. Eerst wil ik het verlies van Lucky een plekje geven. De gedachte, dat als ik thuis was geweest en mijn schoonmoeder had kunnen behoeden voor deze ondoordachtzame actie, geeft me een heel naar gevoel. Haar dood had niet gehoeven ALS….
    Ik voel me enorm gesteund door al de verhalen die ik lees, al krijg ik daar mijn lieve Lucky niet mee terug.

    • Nadine Says:

      Sandra, wat een triest verhaal maar zo mooi verwoord. Het is net of Lucky in de poezenhemel ervoor heeft gezorgd dat je een kleintje zal hebben. Hou ons verder op de hoogte. Elk dag denk ik nog steeds aan mijn Tijgertje. Maar ik mag niet egoïstisch zijn, hij is 17 jaar geworden maar toch mis ik hem … nog elke dag

      • angelique Says:

        Oh Sandra, wat een afschuwelijk verhaal! er zijn zo van die gebeurtenissen waarvan ik me afvraag: waarom in ’s hemelsnaam?!… Ongelukken zijn altijd zo dramatisch, zo onverwacht wordt dat waar we zo van houden uit ons leven gerukt. Ik heb het zelf ook meegemaakt, mijn lieve Diego (mijn liefste zwarte franse katertje) werd 22 nov. 2011 doodgereden Ik hik al een tijdje tegen de komende periode op. Ga iedere keer weer door een hel, maak het allemaal weer opnieuw mee.
        Ik kan me indenken dat jij heel sterk met het gevoel loopt dat dit niet nodig was geweest. Gelukkig leeft ze voort in de jongen die ze heeft gehad en zie jij haar daar ongetwijfeld in terug… Probeer die momenten te koesteren.
        Hoe je de bevalling beschrijft, daar blijkt de band van enorm vertrouwen die ze in je had wel uit, ik weet zeker dat ze jou en haar kleintjes die ze op de wereld heeft gezet nog wel een tijdje zal volgen. Zo’n sterke band breekt zomaar niet, enkel omdat Lucky nu zo (veel te) vroeg is overgegaan. Ik heb heel veel steun aan deze site gehad, het feit dat zoveel mensen het gemis van hun verloren dier net zo aangrijpt als mij, helpt op de een of andere manier meer dan alle troostende woorden van mensen om me heen. Ik hoop dat het een beetje gaat met je en weet dat iedereen hier ontzettend met je meeleeft.
        Veel lieve groetjes, Angelique

    • vera Says:

      Hoi Sandra,

      Had een berichtje op de site geschreven voor jou, maar had dit via beantwoorden moeten doen, hoop dat je hem leest

  219. vera Says:

    Lieve Sandra,
    Ik voel zo met je mee, en spreek uit eigen ervaring, zie mijn verhaal eerder op de site. ik heb mijn Lola 1 oktober, 6 mnd oud, aangereden zien worden en haar moeten laten inslapen. Ik kan me zo jouw verdriet voorstellen. Ook jouwLucky was nog zo jong. Een ongeval is zo abdrupt en gemeen. Moet je ze dan maar eeuwig binnen houden, terwijl ze zo genieten van het buiten spelen. De meningen hierover zijn zo verschillend. Ik herken het schuldgevoel, iedere dag worstel ik daar nog mee en ik denk dat dat zal moeten slijten, zo ook bij jou. Sinds een weekje hebben we een nieuw kittentje Teuntje. En ondanks het gemis van Lola, maakt hij ons ook weer heel erg blij met zijn ondeugende streekjes. Dat zal straks ook met je “kleinkind”zijn. Ik wens je heel veel sterkte!!!

    • Liesbeth Says:

      Lieve mensen, ook ik zit weer met tranen na het lezen van jullie verhalen…Mijn poezenkind Bloopertje (is 17 geworden) was een binnenkat – ik heb haar van kindsafaan altijd binnen gehouden – juist ook om dit soort tragiek te voorkomen. En het is toch algemeen bekend dat als je kat van jongs af aan binnenhoudt, ze het buitenleven niet kent en er dus ook niets aan mist. Nu heb ik makkelijk praten want ik woon op een zolderetage, maar ik ben ooit eens in het begin met Bloopertje aan een tuigje in de tuin gaan zitten…..ze wist niet hoe snel ze weer naar binnen moest komen! Dus je ontzegt een ‘binnenkat’ niets, maar biedt hem/haar wél een hele veilige liefdevolle omgeving – wel voor genoeg afleiding/speelgoed zorgen en liefst zorgen voor een 2de speeelkameraadje.

  220. angelique Says:

    Lieve Vera,
    wat een fijn nieuws!!! Hoe reageerde Pipi? Natuurlijk is het geen vervanging voor Lola (of Dreetje) maar ik weet wat het is om min of meer alleen achter te blijven… Ik wam er met 5 uit Frankrijk en nadat Diego doodgereden werd, was ik nog alleen met Pa-Yu. We waren allebei de wanhoop nabij en toen die kleine Kevin in ons leven kwam, was het een godsgeschenk voor ons beiden!
    En het is niet goed voor Pipi om helemaal zonder kameraadje op te groeien en het is geweldig voor jou om je aandacht weer aan 2 van die rakkers te kunnen geven! Ik lees hier heel vaak dat mensen nooit meer een ander dier willen en respecteer dat ook. Dacht dat zelf ook een tijdje, maar Cesar Milan zei na de dood van Daddy, dat je je dier het meest eert, hun liefde waardig bent, door je opnieuw open te stellen voor de liefde van anderen die jouw liefde ook nodig hebben. Dat wil niet zeggen dat je degene tekort doet die je bent verloren, liefde geven kunnen we onuitputtelijk, het is niet iets dat opraakt. En ik geloof dat er geen enkel dier is, dat overgaat, dat nadrukkelijk zou willen dat zijn geliefd baasje nooit meer op houdt met treuren, nooit meer de liefde voor een nieuw zieltje kan uitdrukken… Wie wil in “s hemelsnaam zijn diertje aan de aarde blijven binden, omdat wij niet los kunnen laten? Geen van ons toch?…

    • vera Says:

      Lieve Angelique,

      Het is inderdaad zo, dat je liefde voor dieren onuitputtelijk is. En dat staat zeker los van alle liefde die ik nog steeds voel, voor Lola, Dreetje, Boris en Bobo. Soms vind ik het nog wel moeilijk, zeker toen Teuntje vorige week bij ons kwam, om me dan niet schuldig te voelen naar Lola. Tenslotte is het wel zo, dat haar wrede dood de reden is dat Teuntje nu bij ons is. Maar ja, ik heb Lola leren kennen omdat wij Dreetje moesten laten inslapen. Tja………ik moet maar zo denken, dat Teun voor ons bestemd is. Pipi is helemaal blij met de komst van Teun. Ze vond hem de eerste 3 dgn maar een beetje vreemd, maar was heel nieuwsgierig naar hem.En vorige week vrijdag begon ze hem helemaal te wassen en sindsdien spelen ze volop. Ik besef wel dat ik daar heel veel geluk mee heb gehad, wie weet hebben Dreetje en Lola hier wel voor gezorgd. Pipi is nu zelf ook weer helemaal kitten ( ze is tenslotte ook pas 7 mnd) ze rent door het huis achter Teun aan en is gezellig ondeugend. Zo fijn om te zien……….

      • Nadine Says:

        Vera,
        Wat een wijs en waardig pleidooi van jou. Mijn inziens ziet je het helder. We mogen allemaal de tijd nemen om te rouwen voor onze trouwe beestjes. De ene persoon al wat langer dan de andere. Maar vaak lees ik hier teksten waar ik angst van krijg. Geen enkel poezenzieltje zou willen dat zijn/haar baasje ziek wordt van het verdriet/verlies. Die poezenzieltjes mogen op hun beurt ook evolueren in het geestelijk dierenrijk. Als ons verdriet de bovenhand blijft hebben kunnen onze trouwe schatten niet evolueren. Liefdevol loslaten is groeien door het verdriet heen. Maar ook, ik beken dat ik nog niet opensta voor een andere kitten. Die dag komt heus wel.

  221. angelique Says:

    lieve Vera, Nadine, Liesbeth,
    Soms denk ik wel eens dat de dingen die ik hier neerpen niet goed tot uitdrukking komen en misschien bot overkomen op diegenen die nog niet toe zijn aan een ander dier, of als een hoop hocus spocus op een ander, maar ik ben niet religieus en zelfs een behoorlijk nuchter mens in het algemeen. Toch heeft dat bezoek aan dat medium me wel aan het denken gezet. Zo mocht ik bijvoorbeeld pas 6 maanden na het “overgaan” van Diego bij haar op consult komen. Zij zei ook dat het van belang was, dat ze konden berusten in wat hen was overkomen en ze zich “daar” eerst thuis moesten leren voelen . Veel van ons hebben nog (zeker in het begin) het idee dat we ze voelen, ruiken of gewoon even het idee hebben dat ze bij ons zijn. Koester die momenten en geloof er gewoon in dat ze daar inderdaad nog even zijn! Ik geloof er zelf in dat de dieren die ik verloren heb, andere katten op mijn pad gebracht hebben. Al mijn dieren zijn op bizarre wijze uiteindelijk hier beland. Hoe zou ik ze dan weg kunnen sturen? Of niet van ze houden?…

  222. angelique Says:

    Oh, even voor de duidelijkheid, ik wil dus aangeven dat het fijn is dat ik me wel degelijk begrepen voel door jullie en me wat dit betreft met jullie op 1 lijn voel!!
    Bedankt.

    • Liesbeth Says:

      Nee hoor – je formuleert alles juist prima! Niks aan mis te verstaan! Kon iedereen zich maar zo goed uitdrukken….dan was this planet a better place…!;-)

  223. Vera van Boogaard Says:

    Lieve allemaal,
    Dat is het allerbelangrijkste, dat we elkaar begrepen voelen en steun voor en met elkaar ervaren. Meningen en gedachten mogen natuurlijk anders zijn. Ieder rouwt op zijn eigen manier. Er is geen standaard manier hoe je het verlies van je huisdier verwerkt. Ik geloof dat het ook te maken heeft ,hoe je leven van jezelf tot nu toe is geweest, en welke betekenis en plaats jouw dier bij jou had. Hoe je ooit zelf hebt leren rouwen vanuit de kinderjaren. Mocht je je verdriet toelaten, mocht je erover praten, werd je begrepen, werd je gesteund. Die basis is zo belangrijk voor hoe je nu verdriet een plekje kunt geven. Wanneer je elkaar op dit vlak in elkaars waarde laat en elkaar respecteert, is elke vorm van rouw een manier om jouw huisdier een plekje in jouw hart te geven, waarvan alleen jij het sleuteltje hebt en altijd kan openen wanneer jij dat nodig vindt, hoe vaak en hoe lang je dit ook wilt.

  224. Giny Says:

    Ach Vera, wat doet jouw email me goed.
    Ik dacht al dat ik een rare uitzondering was, die gevoelsmatig nog steeds maar niet kan bebrijpen dat haar Barcaatje er niet meer is en nooit meer terugkomt.
    Toen ik Nadine’s mail las, dacht ik dat ik niet meer thuishoorde in deze groep, ik voelde me zo eenzaam omdat ik na 8 maanden nog niet kan omgaan met het verlies van Barca en stik in het verdriet.
    Nadine bedoelde het waarschijnlijk helemaal niet zo, maar ik ben zo emotioneel, begrijp tegenwoordig zo veel dingen verkeerd…..

    Barcaatje’s ongeluk en overlijden hebben me helemaal verpletterd, ik trek me steeds meer terug, want niemand is nog geinteresseerd in mijn verdriet.

    Barcaatje was 16, ik dacht dat ik nog 2-3 jaar de tijd had om me voor te bereiden op zijn dood.
    En dan opeens ben je je gezonde, speelse, onmisbare poesje kwijt, in 10 minuten tijd, door een stom ongeluk.
    Iedere keer weer zie ik hem binnenkomen met zijn wijd opengesperde bekje, zijn oogjes, zijn inzakkende pootjes en ik kon niets doen. Die machteloosheid doet zo zeer.

    Ik weet ook wel dat Barca zou willen dat ik weer vrolijk word, maar
    het lukt niet. Mijn leven zonder hem lijkt zo verschrikkelijk voorbij.
    Ik weet ook niet waarom dat zo is. Daarom heb ik hulp gezocht. Medicijnen, therapie….. alleen wijn dempt mijn verdriet en wanhoop iets.
    Ik werk, dus dat brengt wat afleiding, maar daarna komt het grote verdriet, de wanhoop, het ondragelijke verlies meteen terug, hij was zoooo aanwezig, hij was mijn alles…..

    Ik weet toaal niet meer hoe ik verder moet. Misschien moet ik daar ook maar niet aan denken en het leven gewoon nemen zoals het komt.
    Zoals Angelique zegt, ooit wordt het minder schrijnend. Maar o wat mis ik hem, mijn kleine Barcaatje.

    • Nadine Says:

      Giny
      Verdriet gaat zomaar niet over maar het leven gaat wel verder en het verdriet kan enkel, na verloop van tijd, draaglijker worden. Gelukkig heb je mijn woorden niet verkeerd begrepen. Niet gewend om mensen te kwetsen ! Heb enkel gereageerd op de mail van Angelique omdat zij het aan het rechte einde heeft.

    • Vera van Boogaard Says:

      Lieve Giny,
      Ook ik zie nog steeds het beeld van Lola toen ze aangereden is en ik kan met je mee praten, dit is een beeld wat op je netvlies staat en ook maar niet ervan af wil. Hoe ben jij opgevangen na het ongeluk van Barcaatje? Waren mensen er voor je? Ik krijg bij jou wel het gevoel dat je leeft met een enorm schuldgevoel, klopt dit? Mocht dit zo zijn, dan herken ik dat wel. Alleen lukt het mij ook om het om te draaien en het plezier te zien wat Lola had met buiten spelen. Je zegt dat je hulp heb gezocht, heb je het idee dat dit wel helpt of blijf je hangen in die cirkel. Het is belangrijk om er achter te komen, waarom je na 8 mnd het verdriet nog geen plekje hebt kunnen geven. Soms kan zo’n traumatische ervaring ook weer ander verdriet oprakelen. Daar loop ik zelf ook tegen aan. Ik heb alleen wel nu 2 kittens en een gezin waar ik voor wil gaan. En regelmatig pak ik het sleuteltje om het deurtje in mijn hart te openen. Dan haal ik liefdevolle herinneringen op aan Dreetje en Lola, maar soms open ik hem ook om weer mijn verdriet toe te staan. Zou het jou helpen om ook een te proberen langzaam ook het deurtje te openen en positieve herinneringen op te halen aan Barca, dan zul je ervaren hoe fijn dit gevoel kan zijn. In het begin zal het moeilijk zijn, maar bij mij heeft het geholpen en kan ik ook met een glimlach aan mijn lieverds terugdenken. Ik wens je veel sterkte, maar vooral succes met proberen.
      Liefs,
      Vera

      • angelique Says:

        Lieve Vera,
        Hier druk je het zo mooi ut! En zo is het ook precies! IK realiseer me pas nu ik dit gelezen heb en een 2e en 3e keer herlees, dat dit klopt. Ook voor mij…
        Ik heb zolang het verdriet aan me laten vreten dat ik erdoor verteerd werd. Heb ook, net als Giny vergetelheid gezocht in medicijnen om maar niet die afschuwelijke laatste beelden voor me te hoeven zien… Bij mij was het beeld van Diego op mijn netvlies gebrand waar iemand van de plansoendienst een grote zwarte vuilniszak van de laadbak haalt, er aan zijn achterpoot een lijkje uittrekt en me vraagt: “Is deze soms van u?”… Mijn lieve, lieve schat, als oud vuil aan de weg gevonden. Ik zakte bij mijn voordeur door mijn knieen, zo stond ik te te beven. Zal dat moment mijn leven lang bij me dragen. Wilde in het begin helemaal niet aan hem denken, deed teveel pijn. Maar langzaamaan komen goeie momenten die we samen deelden boven drijven en laat je aarzelend de herrinneringen toe. Dat niet doen, zou zijn alsof je zijn bestaan niet zou erkennen, denk ik. Glimlachen om zijn streken, met degenen die hem kenden spreken over tijden dat hij nog mijn hemel en aarde was, houdt hem een beetje bij ons…
        Ik heb het nu echt moeilijk, zal tot de 22e zeker nog zo blijven. Maar ik WIL met liefde aan hem kunnen terug denken en niet alleen met pijn in mijn hart.

        En Giny, mijn hemel, lees mijn post van augustus 2012 maar ‘s, als je je afvraagt hoe IK er aan toe was, 8 maanden na zijn dood… Dan realiseer je dat je echt geen uitzondering bent! En denk NOOIT, dat je hier niet hoort, want ik WEET dat een hoop mensen hier ontzettend met je begaan zijn.
        Lees omhoog en ik zeg je nogmaals, neem contact met me op als je wilt…
        Liefs, Angelique

  225. angelique Says:

    Giny,
    met “omhoog lezen” bedoel ik de mailtjes aan jou van Liesbeth en mij van 31 oktober en daaromtrent…
    xxx

    • Giny Says:

      Angelique, ja, ik heb het gelezen, ook je verdrietige, wanhopige berichtjes van vorig jaar augustus en las hoe jij er toen aan toe was.
      Jij in shock over jouw Diego-tje en ik nog steeds in shock over mijn Barcaatje.

      Vera, mijn partner Ken was er voor mij, mijn zusje 1 dag en daarna af en toe en die beste vriendin niet.
      Na al een paar dagen moest ik van haar flink zijn en wilde ze niet meer over Barca praten.
      Ik had haar meer dan een half jaar lang dagelijks getroost en bijgestaan toen haar vriend haar in de steek liet.
      Een jarenlange vriendschap is op deze manier geeindigd, het deed extra zeer bovenop de verschrikkelijke pijn om Barcaatje.
      Ik wil haar nooit meer zien en mis haar niet, heb alleen maar wrange gevoelens dat ze me zo in de steek liet toen ik troost en steun van de hele wereld nodig had.

      De rest van mijn familie vindt mij maar sentimenteel, ze snappen er niets van. Ik kom uit een gezin waar hard aanpakken, flink zijn de norm was en is. Ook al vind ik dat ik best een heel normale jeugd heb gehad.

      Ja, ik heb een ontzettend groot schuldgevoel.
      Ik dacht de laatste tijd vaak dat ik gaas moest spannen om het hek, zodat Barca minder makkelijk de straat op kon. Het is hier niet druk, maar er komen meer auto’s en scooters langs dan een paar jaar geleden.
      Ik heb dat niet gedaan en voel me daar heel schuldig over. Barcaatje vond de overkant zo fijn, terwijl onze tuin vrij groot is.
      Ik ben naief geweest, hij lette redelijk goed op, maar ik dacht echt dat hij geen ongeluk kon krijgen, daar was hij toch veel te belangrijk voor?
      Belachelijke redenering, volkomen idioot, maar ik dacht dat toen echt, niet te geloven he? En nu zit ik met dat enorme schuldgevoel.

      De therapie, de medicijnen? Ach, net wat Geri en Angelique zeggen, nee het helpt niet echt. Misschien zijn mijn verdriet en de wanhoop daar wel veel te groot voor.

      Ik heb al 300 pagina’s in mijn Barca-dagboek geschreven, ook heel veel over de blije, optimistische, zo van het leven houdende Barca, die mij volkomen om zijn pootje wond.

      De laatste jaren ging ik maar beperkt met vrienden om (behalve die beste vriendin die mij zo nodig had).
      Ik was meestal thuis, wilde ALTIJD bij Barcaatje zijn, hij was het middelpunt van mijn leven thuis. Altijd zo lief overheersend aanwezig, altijd aandacht en liefde willend, zo lief! en nu is er niets meer. De snelheid waarmee ik hem verloor, daar snap ik nog steeds niets van.

      En nu heb ik nergens meer zin in, ik lijk niets meer te kunnen, ben helemaal lam.
      Wij hebben geen kinderen. Barcaatje was gewoon mijn kindje.
      Het leven zonder hem is verschrikkelijk en ik kan het nog steeds niet begrijpen of accepteren, alsof ik iets te willen heb……

      Ooit zal ik eens moeten leren beseffen dat ongelukken nou eenmaal gebeuren en dat ik hem voorgoed kwijt ben.

      • Vera van Boogaard Says:

        Ik denk dat je heel goed beseft dat je hem kwijt bent, daarom ben je ook zo verdrietig en radeloos. Ik begrijp je schuldgevoel, die heb ik ook enorm. Lola haar ongeluk is nu 5 weken geleden en nog ben ik er stuk van. Dreetje werd 5 mnd geleden ziek, 6 mnd oud. Ook hij kreeg geen kans. En het klinkt misschien heel gek, maar zelfs bij hem heb ik dat schuldgevoel. Ik was diegene die bij hem en Lola de beslissing moest nemen om ze uit hun lijden te verlossen. Ik was erbij toen ze het bewuste spuitje kregen en mij hun laatste blik gaven. Zelfs nu ik dit schrijf voel ik die enorme pijn van toen. Maar oooh wil ze beide ook zo graag koesteren in mijn hart, in mijn gedachten. Zo houd ik ze levend en zitten ze heel dicht in mijn gevoel. Ik hoop ook zo voor jou dat jij eens die kracht zal kunnen ervaren. Je bent wel een sterke vrouw, je hebt beslissingen gemaakt in je leven die voor jou op dat moment het beste waren. Daar heb je kracht voor nodig. En die bezit jij wel! En ik geloof erin dat jij die kracht beetje bij beetje gaat gebruiken om ook weer aan jezelf te denken, voor jezelf te gaan zorgen, maar vooral van jezelf te gaan houden!

    • Vera van Boogaard Says:

      Lieve Angelique, pff wat een heftig verhaal zeg. Kan me zo voorstellen, dat je dit als heel traumatisch hebt ervaren. Maar wat ben jij ook een sterke vrouw. Dat je nu aan al die blije dingen kunt denken die je hebt meegemaakt met Diego. En wat fijn dat je dit nu ook kan omzetten in een positief gevoel. En ook ik ervaar herinneringen ophalen een heel stuk, dat ik ze ook weer dichtbij voel. Het is wel niet fysiek, maar voelt wel zoo goed. Voor mij is het dan net alsof ze echt bij me zijn!

      • angelique Says:

        Lieve Vera, weet je, ik denk dat het er ook mee te maken heeft dat wij weer nieuw jong leven om ons heen hebben om te koesteren en liefde aan te geven. Natuurlijk houden degene die zijn weg gevallen een speciale plek in ons hart en treuren we om ze. Ik heb ook zooo met schuldgevoelens rondgelopen en de pijn is maanden lang SLOPEND geweest, maar nu, met Pa-Yu (die alleen overbleef) en Kevin (nieuw erbij) zie je weer dezelfde gekke streken en .m.n. het opbloeien van Pa-Yu geeft me zoveel vreugde. Dat moet jij ook ervaren nu met Pipi en Teuntje, toch? Soms wilde ik dat we net als dieren zo goed waren in het accepteren van het hier en nu, niet met spijt in ons hart voor gister, en vol goede moed voor de dag van morgen…

  226. Giny Says:

    Slopend, ja dat is ook de goede beschrijving voor mijn pijn.
    En een wrak zoals Angelique zichzelf omschrijft, is wat ik ook ben.

    Dat jullie Angelique en vera nieuw leven, schattige poesjes, om je heen hebben, vind ik zo fijn voor jullie, ondanks jullie heftige verdiret. Ik gun het jullie zo.

    Zelf ben ik nog helemaal niet zover. Het gemis van Barcaatje is natuurlijk meteen in mijn verstand doorgedrongen, maar mijn hart doet zo’n pijn…..en snapt er niets van.
    Ik mis hem zo en heb nog zo vaak, heel even, het gevoel dat hij er nog is…Meteen daarna weet ik weer dat het niet zo is en dan is die ondragelijke wanhoop en dat ondragelijke verdriet er weer…..
    Mijn kleine, lieverdje, hij was mijn leven, mijn alles, wat mis ik hem…
    Wat is een ongeluk toch wreed…..

  227. frieda Says:

    13 en een half jaar zijn we elkaar trouw gebleven,
    Heb je mij alle vriendschap gegeven
    Ik ben jou nooit vergeten
    Ook niet op een donkere dag met mist en regen
    Voor die trouw hebben wij een beloning gekregen
    Jij bent nu weg voorgoed uit mijn leven
    Ik weet, je kan niet eeuwig bestaan
    Maar zo vlug, bij mij zal het nooit vergaan
    Wat ik voor je voelde zal niemand weten
    Ik kreeg je hart, je trouw en je vriendschap
    Er is maar één troost: je bent zachtjes heengegaan

    pee-wee
    14-1-2013/14-11-2013
    mijn lieve zwarte kater
    ik mis je nog steeds

  228. frieda Says:

    dag nadine
    het orgineel is niet van mijn hand maar ik heb hier nogal troost uit weten te halen na het verlies van pee-wee net als als het regenboog vers en natuurlijk de website hier. wens iedereen sterkte hier met het verlies van onze dierbare lieverds

    liefs frieda

  229. angelique Says:

    Lieve Frieda,
    natuurlijk mis je Pee Wee nog steeds! Zo’n band vergeet je niet zomaar na een paar maanden! Maar hoe is het nu met je andere kat? Ik gegreep dat hij een soort van astmatische reactie heeft gehad nadat pee wee weggevallen is… Toen mijn Diego doodgereden werd, is Pa-Yu (zijn maatje dat alleen achterbleef) er ook niet best aan toe geweest. Hij wilde alleen maar bij mij zitten. Deed niets dan klaaglijk janken en mijn gezicht likken. Daarna is hij veel van zijn haar verloren en vervolgens gaan “troostvreten”, waardoor hij erg aankwam. Spelen wou hij tenslotte ook niet meer… Er is nu een nieuw vriendje in zijn leven en op zijn gewicht na, is het weer goed met hem gekomen. Ik hoop heel erg dat jouw kat het inmiddels ook weer goed maakt… Altijd zo’n zielige aangelegenheid voor diegenen die achterblijven.
    Sterkte,
    Angelique xxx

    • frieda Says:

      gaat gelukkig heel goed we hebben inmiddels een nieuw vriendje voor hem een kleine rode kater geboren 2-4-2013 en hij is er dolgelukkig mee speelt weer geen narigheid meer gelukkig. de da heeft nooit kunnen vinden wat het was. overal fotos van genomen er was niets te zien dus ja? ga je toch denken aan stress/gemis ect
      dank je wel voor je lieve reactie
      groeten
      frieda

      • Nadine Says:

        Frieda, leuk om zo’n positiefs nieuws te lezen. Doet echt deugd !

      • Vera van Boogaard Says:

        Hallo Frieda,
        Wat fijn dat dat het allemaal goed gaat, ondanks het verdriet en gemis. Hier is sinds 3 wkn ook weer een kittentje en Pippi is ook helemaal opgebloeid na de komst van Teuntje. Ze heeft ook echt een rouwproces doorstaan na de dood van Lola. Dat zie je des te meer nu Teun er weer is. Dan zie je het verschil nog duidelijker. Ik ben zo blij om te zien hoe gelukkig ze weer is. Zou het iedereen aanraden. Zelfs al je er zelf nog niet aan toe bent is je huisdier die achterblijft er misschien wel aan toe. Ik wens je veel geluk met je vriendjes.

  230. angelique Says:

    Oh, dat is inderdaad fijn om te lezen!
    En ja, ik geloof absoluut dat het een manier is, hoe stress zich kan uiten.
    Waarschijnlijk is het al onbegrijpelijk genoeg voor ze dat ze van het ene op het andere moment hun makkertje verliezen, maar onderschat ook hun vaardigheid niet om spanning en verdriet op te pikken, waar het ons aangaat… Dat moet afschuwelijk verwarrend en verontrustend voor ze zijn.
    Echt goed nieuws! Voor julie beiden!

  231. Giny Says:

    Angelique,
    Morgen zal ik de hele dag aan jou en jouw lieve kleine Diego denken.

  232. angelique Says:

    11 november 2011

    Ik bleef zijn oortjes maar strelen, en me verbazen dat dat het enige aan hem was, dat niet “dood” voelde. Die zijdezachte, zwarte vleermuisoortjes, waar de schelpjes licht doorschijnend van waren, waren nog zo beweeglijk… en ze voelden niet koud, zoals de rest van zijn arme, kleine geteisterde lichaampje.

    Ik vouwde zijn staartje rondom hem en begon de dingetjes.die hij altijd graag om zich heen had gehad te verzamelen… en een groot stuk roze kwarts, zodat het alle gebroken en gekneusde en beschadigde delen van mijn liefste aan gene zijde weer zou helen… Toen heb ik mijn haar gevlochten en afgeknipt…de ultieme laatste gift die ik hem kon schenken…

    Voor Diego
    amor vincit omnia

    En god vroeg de geest van de kat;
    “Ben je klaar om thuis te komen?”
    “Jazeker helemaal”, antwoordde de dierbare ziel
    “en als kat, weet je, dat ik prima in staat ben
    om voor mezelf te beslissen’
    “Ga je mee dan?” vroeg god
    “Straks” antwoordde de engel met snorharen
    “maar ik moet langzaam gaan
    want mijn mensenvrienden hebben het moeilijk,
    want weet je,ze hebben mij nodig”.
    “Maar begrijpen ze dan niet”, vroeg god
    “dat je ze nooit zult verlaten?
    Dat jullie zielen met elkaar verbonden zijn?
    Voor altijd? Dat er niets wordt geschapen
    en niets wordt verwoest? Het is er gewoon…
    voor eeuwig en altijd…’

    “Dat zullen ze later wel begrijpen”,
    antwoordde de prachtige kat
    “want ik zal hun hart influisteren
    dat ik altijd bij ze ben…
    voor eeuwig en altijd…”

  233. angelique Says:

    sorry sorry sorry! 11 november moet NATUURLIJK 22 november zijn… Zit hier in tranen en blijkbaar heb ik mijn hoofd er ook niet bij…

  234. Liesbeth Says:

    Lieve Angelique, geeft niks….heeft iedereen begrepen. Het gaat om de essentie en die is overgekomen! Veel liefs Liesbeth

    • Nadine Says:

      Ik hoop dat al onze liefse overgegane poezen in liefde elkaar in de hemel mogen ontmoeten. Het ligt voor iedereen open. We vergeten elkaar niet, nooit …

  235. frieda Says:

    angelique
    zo ontroerend zo mooi de tranen kwamen hier ook weer te voorschijn ik leef met je mee
    liefs en sterkte

  236. angelique Says:

    Lieve Giny, Vera, Liesbeth. Nadine, Frieda en alle anderen…

    Dat zo’n lieve begripvolle groep mensen elkaar hier gevonden heeft, maakt dat dagen zoals gister beter te dragen zijn…

    Toen ik voor het eerst op dit blog kwam stonden er nog maar zo’n 20 reacties (!), ik was toen kapot van verdriet, de wanhoop nabij en werd moed in gesproken door mensen die er zelf niet veel beter aan toe waren, we waren toen tenlotte ALLEMAAL nog nieuw hier… Nu, 2 jaar later vind ik mij steeds vaker in die rol en zie ik nog altijd mensen die er toen OOK al waren. Ik was diep geroerd door de reacties gister.
    Wat IS dit een fijne club mensen, en ik voel het als een voorrecht er deel van uit te maken.

    • Vera van Boogaard Says:

      Lieve Angelique,
      Ik ervaar het net zo als jij. Ondanks dat ik hier veel begripvolle mensen om mij heen heb, vinden ze nu, nog geen 2 maanden na Lola haar overlijden dat ik weer verder moet. Het gevolg is dan ook, dat ik nog weinig over mijn verdriet van haar verlies praat. Terwijl die nog zo diep aanwezig is. Tuurlijk maken Teuntje ( nu 14 wkn) en Pipi ( nu bijna 8 mnd) mij ontzettend blij met hun streekjes en liefde. Maar soms heb je het nog zo nodig om over je verloren dieren te praten. Hier op deze site voel ik mij ook begrepen en gehoord. Ik vind in jullie lotgenoten, die precies begrijpen wat je voelt en doormaakt. Ook ik voel het als een voorrecht een deel van jullie uit te mogen maken. Dank jullie wel!!

  237. Angelique Says:

    Allemachtig Vera,
    wat bezielt mensen toch vraag ik me steeds vaker af… WAT is nu twee maanden?! En dat was het verlies om Lola.

    Maar Dreetje was nog maar sinds afgelopen mei… Jouw klap was dubbel. En twee maal zo’n kleintje verliezen, ZO wreed. Ik herinner me nog je mail vol shock en ongeloof begin oktober…
    Toen ik Diego verloor had ik net zes weken daarvoor leica in moeten laten slapen en ik kon ook gewoon niet bevatten wat me overkomen was! En ja, ook ik heb de vreugde van nieuw jong leven in huis, maar je hebt mijn post gelezen van gister, en dat was geen twee maanden geleden, maar twee JAAR.
    Voor rouwen staat geen tijd. IEDEREEN hier op het blog weet dat wel. En door over diegenen die weggevallen zijn te praten en ze hier te herdenken, blijven ze voor “eeuwig en altijd” in onze herinnering en ons hart.

    • Giny Says:

      Ik voel het net zo..
      God Vera, wat jij hebt meegemaakt is zo verschrikkelijk en wat komt het dan hard aan als mensen zo onnadenkend, zo gevoelloos tegen je praten.
      Ik voel en begrijp je pijn zo goed. Ik vind het zo verschrikkelijk, want je wilt gewoon praten over je kleine overleden lieverdjes, je hield en houdt van ze.
      Er STAAT geen tijd voor verdriet….er STAAT geen tijd voor rouw.
      We zijn onze lieverdjes kwijt, jij zelfs 2 lieve poesjes in zo’n korte tijd….

      Weet je, ik praat niet eens meer over klein Barcaatje met mijn zus of met andere mensen van wie ik weet of vermoed dat ik er alleen maar overstuur van raak.

      Bij mij is het 8,5 maand geleden dat ik klein Barcaatje verloor door dat vreselijke, volkomen onverwachte ongeluk.
      Ik dacht dat ik me nog 2-3 jaar geen zorgen hoefde te maken en wilde niet eens denken aan de tijd dat hij er ooit niet meer zou zijn.

      Ik kan er totaal niet mee omgaan, mis hem zo verschrikkelijk en denk elke dag: hoe leer ik in Godsnaam te accepteren dat hij er niet meer is en helaas niet meer terug komt.

      Soms wil ik niet meer verder, maar mijn lieve Ken houdt van mij dus ik hoop dat ik ooit om kan leren gaan met Barcaatje’s dood.
      Maar het voelt of ik nog steeds in shock ben, 16,5 jaar was hij bij me en nu moet ik verder zonder hem en dat kan ik helemaal niet…..

      Praat met ONS over Lolaatje, over Dreetje, net zo vaak als je wilt, we zijn er voor je, onvoorwaardelijk!

      Angelique mist Diegootje na 2 jaar nog soms erg, Liesbeth haar Bloopertje, Gerri haar Sunday en alle anderen hier , die hun poes of hond ook zo vreselijk missen.

      Iedere keer als iemand iets gevoelloos tegen je zegt, moet je het hier melden, wij zullen je troosten.
      Wij zullen NOOIT zeggen dat je “verder moet, dat het leven doorgaat”.

      • Vera van Boogaard Says:

        Wat zijn jullie toch een lieverds allemaal. Ik voel de kracht naar me toekomen!!! Het voelt heel fijn zulke begripvolle mensen en ook ik wil er voor jullie zijn, ten alle tijden. Wanneer de behoefte is, ik ben daar voor jullie. Veel liefs,Vera
        Het zou eigenlijk best fijn zijn als er een mogelijkheid zou zijn om bijvoorbeeld foto;s te plaatsen, weten jullie of dit mogelijk is?

  238. Angelique Says:

    Op 24 december 2011 heeft Ingrid een link gezet naar het dieren condoleance register. ik weet niet of jullie dat wat vinden? Maar Geri heeft daar een foto van Sunday staan en ik van mijn lieve Diego… het zou inderdaad fantastisch zijn meer foto’s van onze lievelingen daar te zien… Zo krijgt de naam er een gezicht bij! Succes!

  239. Liesbeth Says:

    ….Maar laten we nu toch vooral met z’n allen erbij stilstaan dat we allemaal op een dag ooit weer met onze allerliefste dierenkindertjes herenigd zullen zijn! Dat is wat het voor mij tenminste nog enigszins leefbaar maakt! Heus…..het helpt. Het is de enige ‘troost’ die ik tenminste kan bedenken…..Liefs voor jullie allemaal xxx Liesbeth

  240. Giny Says:

    Liesbeth,
    Kon ik dat ook maar denken. Ik geloof helaas helemaal niet in dat soort dingen. Soms vind ik dat erg jammer, want misschien zou het mijn wanhoop om Barcaatje’s dood wat verlichten.

  241. Angelique Says:

    http:/www.nationaledierencondoleance.nl

    Voor degenen die behalve hun verhaal ook een foto willen delen…
    Ik vond het een mooi initiatief van Ingrid eind 2011 en ik geloof dat het m.n. foto’s zijn van mensen van dit blog…

    • Angelique Says:

      p.s. ik zou wel aanraden van hier even terug te scrollen naaar 24 december 2011 en via de link direct naar de site te gaan…
      Ik heb het via google geprobeerd, maar krijg op de een of andere manier dan geen foto’s te zien…

  242. Gerri Says:

    *dat moet natuurlijk rechterzijde zijn 😉

    • Ingrid Says:

      Gerri, wat goed dat je de dierencondoleance link onder de aandacht brengt,
      Mijn berichte over Shelley is daar ook nog steeds te vinden (zoek op Shelley)

      Ik lees regelmatig de verhalen op deze site en voel enorm mee met diegenen die zo lijden onder dat enorme verdriet na het verlies van een geliefd huisdier. Ik ken dat vreselijke gevoel ook.

      Het zal nooit wennen, afscheid nemen van je dier. Iedere keer weer zoveel tranen en zoveel pijn in je hart.
      We hebben nu nog 1 poes van 17 jaar oud en ik vrees de dag dat zij er ook niet meer zal zijn.

      Na het overlijden van een zeer geliefde poes in 1996, was ik ook zo wanhopig. Gelukkig heb ik mogen ervaren dat ik toch opnieuw heel veel kon houden van de exemplaren die vervolgens in ons leven zijn gekomen. En eerlijk gezegd, kon ik dat toen in 1996 niet geloven.

      Je zult nooit je geliefde dier kunnen vervangen of vergeten, maar ik wil toch het volgende ter overweging geven: als je hart treurt om het verlies van je dier en het huis leeg en levenloos lijkt, ga op zoek en geef je liefde en hart aan een ander dier. Er zijn er zoveel die hier naar snakken.

      Veel sterkte voor iedereen!

      • Giny Says:

        Ingrid,

        Je hebt zo ontzettend gelijk, maar ik kan het niet.

        Barcaatje was mijn alles en ik vind het verlies door een onverwacht ongeluk van mijn gezonde, speelse lievelingspoesje zo ontzettend moeilijk te snappen en zo moeilijk te aanvaarden…

        Het heeft me in een diepe depressie gestort en therapie noch medicijnen helpen.
        Mijn verdriet is zo intens, zo wanhopig, soms wil ik helemaal niet meer verder.
        Ik kan het maar niet aanvaarden, terwijl ik donders goed weet, dat ik helemaal niks te willen heb…

  243. Ingrid Says:

    Lieve Giny,
    Ik wou dat ik je de woorden en troost kon geven, om je verdriet enigszins te verlichten. Ik weet echt wat je bedoelt hoor als je over je wanhoop schrijft.
    Het is een eenzaam en vermoeiend gevecht dat je voert met jezelf.
    Als Barcaatje je verdriet zou kunnen voelen, dan weet ik zeker dat hij niet zou willen dat je zo om hem treurt. Dan zou hij je willen troosten zoals jij hem zou willen troosten in moeilijke tijden.
    Persoonlijk geloof ik dat er nog een mooi bestaan is buiten dit aardse leven. En ik denk dat we dan onze dierbaren zullen terug zien, zowel mensen als dieren.

  244. Giny Says:

    Vandaag was het 9 maanden geleden dat mijn kleine poesje, mijn Barcaatje dat vreselijke ongeluk kreeg.

    Gisteren heb ik de therapeute gemaild dat ik niet meer verder wil met de therapie. Weet je waarom?

    Ze zei dat mijn verdriet ( 9 maanden nu) niet normaal is en dat een poes geen mens is…..
    Ook zei ze dat het ongeluk nou eenmaal “zo had moeten zijn”.
    Ik heb me nog nooit zo eenzaam, zo verloren, zo verdrietig gevoeld.

    Ik mis Barcaatje zo.
    Als ik Ken niet had, mijn lieve lieve partner, dan had ik niet eens meer willen leven, alhoewel ik een schijterd ben en helemaal geen zelfmoord durf te plegen.
    Hij hield ook van Barca, maar had niet die intense band die ik met Barcaatje had, hij was mijn kindje….
    Ik voel me daarom vaak zoooooo eenzaam, zo alleen, zo verloren.

    Ik heb nu 3 glazen wijn op, voel me een beetje tipsy en nee, het is niet goed, dat weet ik wel, maar kan me niks schelen.
    Als therapeuten me zelfs niet kunnen helpen, wat helpt dan nog tegen dit VERSCHRIKKELIJKE verdriet?

    Jullie lijken allemaal met het verdriet te kunnen leven, sterk te zijn, waarom kan ik dat dan niet?
    Waarom ben ik zo super-gevoelig, waarom kan ik er niet mee omgaan? Waarom kan ik niet accepteren dat Barcaatje een ongeluk heeft gehad en er neit meer is en nooit meer terugkomt?
    Jullie kunnen dat allemaal, waarom ik niet?

    Ik mis hem zoooo, mijn Barcaatje, mijn alles.
    WAAROM moest ik hem in 10 minuten door een stom ongeluk verliezen, waarom?
    Soms denk ik dat ik gek word van verdriet.
    De dood is onomkeerbaar, hoe kan ik hier in Godsnaam ooit mee leren leven.

    • Gerri Says:

      Twee jaren lang huilde ik. Twee jaren lang vond ik en dwong mezelf om andere dieren niet zo uniek te vinden als Sunday was. Twee jaren lang heb ik mijn best gedaan om er helemaal niets aan te doen, niets te veranderen.

      De afgelopen dagen ben ik in de wolken. Ik heb opgewonden tegen Sunday’s foto gepraat en wilde het bijzondere nieuws eerst met haar delen.

      Ik was aan het surfen op het web en belandde bij een organisatie die zwerfdieren naar Nederland haalt. Ik ontdekte dat ik al langer weer interesse had in het zien van andere honden, dus nu ook weer. En eigenlijk vond ik het ene hondje nog mooier dan de ander. Ik verbaas me er nog over hoe ik daar in een keer met de telefoon in mijn hand het nummer intoetste.
      In een gesprekje met de betreffende vrouw die ik aan de lijn had, wees ze mij op een hond die eigenlijk helemaal aan mijn wensen en behoefte voldeed… Maddy. Ik werd er helemaal warm van. Ze zou zorgen dat de foster moeder mij zou bellen om een update te geven van Maddy.
      Het was het mooiste en meest opwindende gesprek dat ik in lange tijd gevoerd had. Zij vertelde terwijl ik de foto’s van Maddy bleef aanklikken. Maddy werd mooier en mooier…

      De adoptieprocedure is op gang gezet. Als alles goed verloopt mag ik Maddy, mijn Bulgaarse schone, in het weekend gaan ophalen. Dan is het feest en dat gaan we vieren, samen met de foto van Sunday. Want het was de blik van Sunday op die foto, die mij ertoe dwong in de spiegel te kijken en hardop te kunnen zeggen dat het goed is…

      • Ingrid Says:

        Gerri, wat prachtig voor jou en Maddy! ‘k Zit een brok van ontroering weg te slikken.
        Je hebt zoveel tranen en rouw om Sunday gehad. Daarom is het zo mooi en hoopgevend dat er weer plaats in je hart is gekomen voor Maddy.
        Je zult Sunday nooit vergeten, die liefde is voor eeuwig.
        Een heel mooi weekend toegewenst.

    • Vera van Boogaard Says:

      Lieve Ginny,
      Wat een zware tijd zit jij toch in……………en hoe onmachtig ben je zelf om hier meer controle over te krijgen. Maar ik denk dat je goed voor jezelf moet blijven zorgen. Als ik jouw verhaal zo lees, dan maak ik me ernstige zorgen. Is er dan niemand die je kan helpen, kun je zelf aangeven wat je nodig hebt? Je bent je heel bewust dat je Barcaatje niet terug krijgt, ook niet met al je verdriet. Het lijkt of je helemaal vast bent gelopen en daardoor ook geen hulp meer kan aanvaarden. Je praat zelfs over zelfmoord, ook al durf je dit niet. Maar het feit dat dit soort gedachten wel door je hoofd gaan, betekend wel dat het echt niet goed met je gaat. Je moet echt opnieuw hulp gaan zoeken. Barcaatje zou je niet zooo verdrietig willen zien. Hij kijk misschien nu ook heel onmachtig vanuit de hemel en wordt daar ook verdrietig omdat hij jou verdriet zo ziet. Lieverd, alsjeblieft………….ik ken je niet persoonlijk, maar besef echt wel dat je ziek bent. Echt heel ziek van verdriet!!!

      Denk aan jou.
      Liefs,
      Vera

      • Giny Says:

        Lieve Vera,
        Wat een lieve, bezorgde email schrijf je.

        Ik wil helemaal niet dood, ik wil helemaal geen zelfmoord plegen, maar die pijn, dat vreselijke verdriet, dat verwoestende gemis van het liefste wat ik had, dat kan ik niet meer aan.

        Ken, mijn lieve partner, zegt steeds waarom schreeuw je niet, waarom huil je niet heel hard, hou je toch niet zo in, dat maakt je nog eenzamer, nog verdrietiger, maakt dat je je nog rottiger voelt en het maakt je zo eenzaam.
        Voor jou is 9 maanden NIKS, jouw Barcaatje was 16,5 jaar lang ons kindje, jouw lievelingetje, stel jezelf toch geen tijdsbeperking, daar word je alleen maar verdrietiger van…

        Maar ik kan zo slecht schreeuwen en huilen waar mensen in de buurt zijn en die zijn er bijna altijd overal….

        Ik kan maar niet begrijpen waarom Barcaatje bij me weggerukt is, zo snel, zo plotseling.
        En niemand kan me er antwoord op geven en ik wil zoooo graag antwoord daarop…
        Hij was zooooo speels, gezond, energiek, blij, levenslustig…en wilde zoooo graag bij zijn mammie zijn, hij hield zo veel van mij en ik? Ik AANBAD hem…..
        En therapie? Echt het helpt niks, ze snappen het niet, ze zien hem alleen maar als een dier, niet als mijn aller, allerliefste Barcaatje zonder wie ik niet kan leven. Het onbegrip heeft me nog eenzamer gemaakt

  245. Giny Says:

    Heel veel liefs aan jou Gerrie van Giny

    • Gerri Says:

      Lieve Giny,

      Ik sluit me bij Vera aan wat onze bezorgdheid om jou betreft. Feit is wel, dat ik het zo enorm herken. Ik ondervond heel veel onbegrip toen ik in rouw was. En nog steeds ondervind ik dat. Maar het verschil is nu wel dat ikzelf daar een wending aan gegeven heb; in plaats van het voorzichtig peilen of iemand mij wilde aanhoren, sla ik nu pontificaal met keiharde woorden anderen om de oren wat het betekent om een huisdier te verliezen. Ze zijn geschrokken. En nu geven ze wèl toe dat dit verlies net zo ernstig is en net zo diep gaat als bij het verlies van een mens.

      Inmiddels ben ik verder aan mijzelf gaan sleutelen. Ik moest wel. ik werd steeds vaker ziek en uiteindelijk belandde ik ook in een depressie die bijna een jaar duurde. En al die tijd wist ik waar het aan lag. Mijn psychologe ‘begreep het wel’, zei ze. Niets, maar dan ook niets was minder waar. Ik had weer eens de pech om met een ontiegelijke onnozele trien te maken te hebben. Snotblagen die net van school getuimeld zijn. En dat denkt ons te helpen? Vergeet het maar. Dus toen begon ik zelf maar aan mezelf te sleutelen, zoals ik al zei.

      Ik dwong mezelf naar andere honden om te gaan zien. Gewoon, andermans honden en aanhalen dat dier. Keer op keer deed ik dat zo totdat ik eens ging kijken op een site met zwerfdieren uit het buitenland. Een kennisje van mij uit het dorp had in Spanje stage gelopen in zo’n opvang. De omstandigheden daar waren ronduit erbarmelijk en ze zette regelmatig foto’s op Facebook. En dan komt het wel heel dicht bij…

      Maandag 9 december is het zo ver; ik mag mijn meisje Maddy gaan ophalen. Vanaf dan ben ik haar roedelleidster. Een pracht van een meid is het, een Bulgaarse schone 😉
      Als ik dan naar Sunday’s foto kijk, knik en vraag wat zij er van vindt, dan hoor ik Sunday in gedachten blij blaffen. Ze laat me weten dat ze blij voor me is en dat het zo goed is…

      Giny, ik hoop dat jij jouw pad ook gaat vinden, dat je rust vindt en alle goede herinneringen aan Barcaatje in dat doosje in jouw hart bewaart. En af en toe het doosje opent om met Barcaatje samen te zijn..

      Liefs,
      Gerri

      • Giny Says:

        Dank je Gerri, voor je begripvolle, lieve woorden.
        Ik hoop zo dat Maddie en jij gelukkig worden samen met de herinnering aan jouw allerliefste Sunday.

  246. Giny Says:

    Nadine, hoe is het nu met jou?
    Ik denk vaak aan je, je was zo lief voor mij en ik denk zo vaak hoe het met jou zal zijn…..

    Met mij gaat het nog steeds heel slecht, ik mis Barcaatje zo VERCHRIKKELIJK.

    De enige plek waar ik echt vertel en uitdruk hoe ik me voel, is hier.
    Hier durf ik mezelf te zijn en te vertellen hoe kapot, hoe zwaargewond ik ben door het volkomen onverwachte ongeluk van mijn Barcaatje op 4 maart…
    Hij was mijn kindje, mijn alles.

    Zoals Gerrie zegt, het verlies van je allerliefste poesje of hond is net zo erg als het verlies van een kindje.
    Ik ben nog steeds verbijsterd, kapot van verdriet.
    Mijn Barcaatje, mijn lieverdje.

    Af en toe zal ik mijn verdriet hier neerzetten, het is de enige plek waar dat kan, waar men mij echt begrijpt en waar men weet wat ik voel…..
    Dank jullie allen, voor je lieve woorden, voor jullie begrip.

    Een ongeluk, Angelique weet dat, is zoooo verschrikkelijk, het verwoest je, het ontneemt je alle plezier in het leven, er is niet mee te leven….. .het is niet te begrijpen, het is alleen maar WREED.

    • Vera van Boogaard Says:

      Lieve Ginny,

      Ik probeer me zo voor te stellen hoe je je moet voelen. Ook ik ben Lola afgelopen oktober verloren aan een wreed ongeluk. Ze speelde buiten, onder toezicht van mij. Ik zag haar opeens niet meer. En net toen ik haar wilde gaan zoeken, kwam ze aangestrompeld. Alleen dat beeld al, is tot op deze minuut niet van mijn netvlies te krijgen. De blik in haar oogjes, de benauwdheid. Het greep mij enorm aan en ik wist dat ik haar ging verliezen. Onderweg in de auto naar de dierenarts zag ik het leven uit haar weg stromen, terwijl ze nog wel aan het vechten was. Ik heb haar beademd, zat zelf onder het bloed. Bij de dierenarts bleek mijn angst grote waarheid. Ze was aan het sterven en ik moest de beslissing maken haar in te laten slapen. Lieve Ginny, die pijn die ik toen voelde…….die heftigheid, die onmacht, ongeloof…………………..het is niet in woorden te omschrijven. Sindsdien merk ik dat ik leef met een schuldgevoel omdat ik diegene was die haar naar buiten liet gaan. Maar hoe terecht is dit gevoel. Jij deed Barcaatje naar buiten om lekker te spelen, te jagen en de vrijheid te voelen. Ik deed dat om die reden ook met Lola. Maar het enorme schuldgevoel blijft. Nu moest ik ook gaan beslissen wat te gaan doen met Teun en Pippi. Wel naar buiten, niet naar buiten. Ik heb besloten ze niet naar buiten te doen. We gaan een leuke ren voor ze maken en nu spelen ze buiten aan een riempje. Dit besluit geeft me rust, ik weet dat ik ze niet meer kwijt kan raken aan een ongeluk door een auto. Ik zou het niet meer aankunnen op die manier een dier te verliezen. Schuldgevoel is wat mij het grootste verdriet geeft, wanneer ik kijk naar haar foto, dan voel ik dit zo sterk. Ik heb ermee te dealen en haar verlies ook daarom te accepteren. Ik moet geloven dat ik haar en Dreetje zo vroeg moest loslaten omdat het al hun tijd was. Anders ga ik het nooit en ook nooit begrijpen en accepteren. Ik hoop ook zo voor jou dat je, met steun van ons allemaal, iedere dag weer een klein beetje blijheid kan voelen. Dat je verdriet iedere dag een beetje minder wordt en je met warme herinneringen en een warm gevoel aan jouw Barcaatje kan terug denken.

      Veel liefs,
      Vera

  247. Giny Says:

    Lieve Vera,

    Dank je voor je lieve, troostende woorden.

    Jouw verhaal is voor mij zo herkenbaar, “de blik in haar oogjes”, ja de blik in Barca’s oogjes was precies hetzelfde…..
    Verlamd was ik, in shock was ik toen hij binnenkwam en binnen 10 minuten overleed…….en net als jij voel ik me zoooo schuldig….
    Jouw schuldgevoel begrijp ik zo goed. Mensen kunnen zeggen wat ze willen, het helpt niks, het blijft doorzeuren in je hoofd, misschien niet terecht, maar het blijft, vreselijk…..

    De overkant was zo leuk, maar ik had gaas om het hek moeten spannen, dan had Barcaatje minder vrijheid gehad, maar had hij misschien nog geleefd.

    Jij verloor 2 poesjes in zo’n korte tijd. Ik heb nooit gesnapt hoe je dat hebt gered…. Het moet je hebben verwoest.

    Je besluit om Teun en Pippi alleen de mogelijkheid te geven om in een ren naar buiten te gaan, begrijp ik volkomen en geeft je rust.

    Mijn leven is helemaal niets meer sinds Barcaatje’s dood. Elke dag ga ik naar zijn grafje; mijn familie bestempelt dat als “niet normaal”.
    Het zij zo. Dan ben ik maar niet normaal. Ik hield zoveel van hem…
    Mijn lieve partner Ken begrijpt me, maar had niet die band met Baca die ik had.
    Ik voel me daardoor heel vaak zooo alleen, zooo eenzaam.
    Ik moet verder leven zonder Barcaajte, die er altijd was, ik kan dat helemaal niet…..

    Barca en ik, dat was een twee-eenheid.., mijn poezenkindje van 16, die zoveel van mij hield. En ik aanbad hem, een ander woord is er niet voor.
    Hij hield zo van het leven en ik hield zoveel van hem, had nauwelijks een ander leven omdat ik na het werk altijd thuis wilde zijn…..
    Maar begrijpen, dat mijn fiere, levenslustige Barca in 10 minuten door dat stomme ongeluk voorgoed uit mijn leven verdwenen was? Nee, nooit zal ik dat kunnen begrijpen….

    Af en toe grijpt het me naar de keel, het gemis, vaak raak ik in paniek, Barca die er niet meer is? Dat KAN NIET en dan neem ik weer een kalmeringsmiddel of wijn.

    Sommigen hier maken zich zorgen om mij, maar ik kan niets anders schrijven dan dat ik hier neerzet of ik zou moeten liegen……

    Wij hebben geen kinderen, niet erg veel vrienden (mijn beste vriendin heb ik al een half jaar niet meer gezien en wil ik NOOI T meer zien, want ik moest flink zijn en niet zo in het verleden blijven hangen, zei ze een week na Barca’s dood……).
    Barca was mijn poezenkindje, mijn alles.

    Het leven zonder mijn Barcaatje, het valt me zooooo zwaar en therapie of medicijnen helpen niks.

    Ik denk heel vaak aan zijn lieve karakter, heb zoveel lieve herinneringen, maar dat hij er niet meer is? Het heeft me volkomen verwoest.

    • Gerri Says:

      Lieve Giny,

      Weet je wat mij het meeste raakte in jouw laatste bericht?

      “… Mijn lieve partner Ken begrijpt me… ”

      Ken geeft jou wat niemand anders ter wereld kan geven; eindeloos begrip, geduld, en liefde. Verlies alsjeblieft deze lieve man niet uit jouw leven. En kijk hem eens aan. Kijk eens diep in Ken’s ogen…

      xxx Gerri

      • Marian Amerongen van Says:

        Op 15-12-13 heeft Rouwverwerking bij verlies van geliefd

      • Giny Says:

        Lieve Gerri,

        Ja ik weet het, Ken is zo lief. Maar hij had een veel lossere band met Barcaatje, dus toch voel ik me vaak zo alleen en zo eenzaam.
        Immers alle troost ter wereld brengt mij mijn Barcaatje niet terug.

        Dat ik maar niet kan accepteren dat Barcaatje door dat ongeluk is gestorven.
        Het verschil tussen een oud ziek poesje langzamerhand verliezen en een gezond poesje in 10 minuten verliezen door een ongeluk, is zo groot. Het verdriet is even erg, vooral als je je lieverdje moet laten inslapen, maar een ongeluk? Het verbijstert je, verplettert je, het ontneemt je al je levensvreugde.
        Het is alleen maar wreed, ik kan er niet mee omgaan….

        Dank je voor je lieve woorden.

      • Gerri Says:

        Lieve Giny,

        Ken is er voor jou. Al die tijd steunt hij jou en heeft wel begrip voor jouw verdriet. Misschien wel de enige van alle mensen om je heen die jou onverminderd steunt? Laat hem dat weten Giny. vertel hem dat hij absoluut jouw rots in de branding is, jouw steun en toeverlaat. Veroordeel hem niet omdat zijn band met Barcaatje nu eenmaal niet hetzelfde was als die van jouw. Hij is er voor jou, om jou in je verdriet te steunen… Ik heb dat geluk nooit gehad.

        XXX
        Gerri

    • marian Says:

      Lieve Giny,

      Ik begrijp je wel hoor,..het verlies van Joepie heeft mij ook veranderd, ik mis mijn kereltje ook nog elke dag, wij hadden zo’n intense band samen en heb soms het gevoel dat hij nog bij me is en wil troosten. Wij hebben ook geen kinderen en Joep was mijn alles. Mijn vriend mist hem ook wel , maar op een andere manier dan ik. Als ik weer foto’s van mijn mannetje zie, dan schiet ik weer vol en ben dan intens verdrietig!! En ook wij hebben niet veel vrienden. Laatst zei iemand tegen mij,..het is nu al zo lang geleden (3 en halve maand!!!!) dat moet je nu maar eens achter je laten!! Zo’n iemand heeft totaal geen benul wat zo’n beestje voor je heeft betekend!! Zo’n band als met Joepie krijg ik nooit weer met een andere kat. Ben ook erg afgevallen, zo heeft me dit geraakt, ik mis hem elke dag, elke minuut, zijn lieve snoetje. Dus Giny,..ik weet echt wat je doormaakt, dat definitieve kan ik niet accepteren!!

      • Vera van Boogaard Says:

        Lieve Marian, Ben op zoek gegaan naar je berichtje en hem gaan lezen. Wat kun je gehecht zijn aan je diertje he…………..inderdaad net een kind. Ik heb zelf 2 kinderen, maar toen ik Dreetje en Lola moest laten inslapen had ik het gevoel ook om een kind te verliezen. Misschien is dat bij jou nog sterker omdat je geen kinderen hebt. Je bent kwijt waar je voor zorgde, mee praatte, mee knuffelde en vertroetelde. En wat in nou 3 en halve maand. Diegende die dat heeft gezegd snap echt niet hoe het is om te rouwen om het verlies van je diertje. De band die je met Joepie had krijg je inderdaad niet met een andere kat. Maar ik weet nu, uit ervaring, dat je ook weer van een andere kat kan houden en dat je ook daar weer een enorme band mee kan krijgen. Die niet te vergelijken is met de band die je had met Joepie. Maar Joepie was daarom Joepie en dat zal hem altijd heel bijzonder blijven houden. Ik hoop dat ooit het moment komt dat je weer een nieuw diertje durft te koesteren en vertroetelen, ik weet zeker dat je het kan, maar wel pas wanneer jij daar aan toe bent.
        Liefs,
        Vera

  248. Angelique Says:

    Lieve Gerri,
    Allereerst even een berichtje aan jou. Wat een goed nieuws!!! Je was indertijd een van de eerste personen die me troost bood en ik weet nog hoe ik elke keer als ik in de buurt van een computer kwam op de site ging om het te lezen en te herlezen… Telkens maar opnieuw en opnieuw! En dan huilde ik me leeg…Ik ben nu inmiddels ook 2 jaar verder na Diego’s dood en ik heb het er nog altijd moeilijk mee. En dan kom ik hier weer terug.
    Toch heb ik ook zoveel vreugde nu aan Kevin, die in mijn leven kwam toen Diego er net niet meer was. Ik weet zeker dat Maddy Sunday’s goedkeuring zal hebben en geen beter thuis gevonden zou kunnen hebben dan bij jou!
    Ik ben er van overtuigd dat Sunday jullie volgt en blij is voor jullie beiden! Niemand zou willen dat we ziek van verdriet achterblijven… Zeker niet nadat we zoveel liefde gegeven hebben in de tijd die we samen hebben mogen delen.

  249. Angelique Says:

    Lieve Giny,
    Zit nu 2 weken in zuid Spanje. Midden in de nacht van zaterdag 30 november op zondag 1 december op een parkeerplaats net buiten Barcelona gestopt om een waxinekaarsje voor jullie achter te laten…
    Denk veel aan je. Heb het zelf ook niet gemakkelijk. Het stikt hier van de zwefkatjes en alle zwarte lijken op Diego… Tenger gebouwd, korte stugge haartjes, hoge poten, smal kopje met grote oren…
    Inmiddels heb ik sinds vorige week zondag een van die stakkers al half en half opgenomen. Het is een poesje met duidelijk siamees bloed en hoewel ze vreselijk bang is, komt ze wel 2x per dag eten. Als ze aan me gewend is tegen dat het eind februari is, ziet het er naar uit dat ik weer met een zuid europeesje op huis aan kom..
    Liefs
    Angelique

    • Giny Says:

      Lieve Angelique,

      Wat moeilijk is dit voor jou…. al die kleine lieverdjes, die zo zielig zijn en zo op Diego lijken.
      Het gemis van Diego voel je natuurlijk weer extra hierdoor, terwijl je ook nog verteerd wordt door medelijden met al die stumperdjes daar.

      Barca was ook zo’n poesje, zwart, smal kopje, precies zoals jij omschrijft….
      Ik zie hem nog liggen bij de ingang van de Sagrada Familia in Barcelona, een piepklein zwart poesje, broodmager, vel over been, overal korsten van ontstekingen, halfdichte oogjes door al die ontstekingen…..
      Meteen de eerste avond al, na het bezoek aan de dierenarts die van alles heeft gedaan, sliep hij bij Ken en mij, tegen onze hals aan, een piepklein poesje, hij was meteen ons lieverdje.

      Elke dag maar weer krijg ik die paniekaanvallen, ongelofelijke niet te verdragen momenten, waarop ik gek lijk te worden vanwege het besef dat hij er niet meer, van verdriet omdat hij zo wreed bij mij weggerukt is…..

      Steeds maar weer zie ik zijn wanhopige oogjes, zijn opengesperde bekje, zijn inzakkende pootjes en ik kon NIETS doen behalve hem aaien en troosten en naar de dierenarts racen.
      Hij rekende zo op mij, mama zou hem beter maken, zijn pijn wegnemen….. Mijn kleine lieverdje.

      Ik mis hem zooooo!!!!!!!

  250. Giny Says:

    Ach Angelique, wat ontzettend lief van je.
    Maandag is altijd zo’n moeilijke dag omdat Barcaatje op die dag overleed, maar nu ben ik zo ontroerd..
    Dank je.

    • marian Says:

      Hoi Giny,

      Schrijf ik een heel verhaal over onze Joep,…en hoor helemaal niks, van niemand!! Wat kun je je dan alleen voelen ! Ik had ook wel wat meer steun verwacht, je moet het toch alleen doen, zo zie je maar weer.

      • Giny Says:

        Ach lieve Marian, Ik wil je zo graag troosten, maar op maandag ben ik altijd zo ongelukkig en mistroostig.
        Het is de dag waarop Barcaatje overleed…
        .
        Ik wil niet dat jij je zo alleen voelt, want ik begrijp je verdriet zo goed. Je mist Joepie zo verschrikkelijk.
        Sorry dat ik niet meteen antwoordde, op maandagen trek ik het niet, het verlies van mijn Barcaatje is dan zo hevig en daardoor had ik niet door hoe verschrikkelijk jij je voelt vandaag..

        Ik denk aan jou en voel je eenzaamheid en verdriet. Het verplettert je gewoon, ik weet het. Heel veel liefs voor jou.
        Giny

      • Nadine Says:

        Hey Giny en Marian, dat gevoel van verlatenheid heb ik hier ook. Jammer heb ik hier geen steun gekregen. Ik heb het nog steeds moeilijk bij het afscheid van mijn maatje, Tijgertje. het is nu 4 maanden geleden en vaak heb ik iets gepost op deze blog. Doch, geen gehoor …. (((
        Ik voel me alleen staan in mijn verdriet. Maar toch, ik steun ontzettend de anderen die ook hun maatje hebben verloren.

  251. Vera van Boogaard Says:

    Lieve Nadine en Marian,
    Ik lees net jullie berichtjes omdat ik reacties zag via de mail. Ik begrijp ook heel goed jullie verdriet en wil zeker ook op jullie berichtjes reageren. Jullie Tijgertje en Joep! Ook 2 lieve dieren die ontzettend gemist worden. Ik begrijp het ook zo goed. Ik wil ook niet dat jullie je eenzaam voelen in dit verdriet. Daarom wil ik bij deze jullie laten weten dat ik ook enorm met jullie meeleef en het zeker niet mijn bedoeling was om helemaal niet te reageren. Hoop ook voor jullie dat je op deze site het gevoel krijg van de saamhorigheid van het delen van elkaars verdriet. Ongeacht hoe iemand met zijn verdriet omgaat en hoe iemand zijn verdriet verwerkt. Ook ik wil er voor jullie zijn omdat ik zeker weet dat jullie ook mijn verdriet herkennen en begrijpen. Ben er voor jullie
    Lieve groetjes,
    Vera

    • Nadine Says:

      Vera, dank je wel, je troosten woorden doen zo goed, voor mij en voor mijn Tijgertje. Dank je wel. Hopelijk kunnen deze liefdevolle troostende woorden heel wat verdrietige mensen bereiken op deze blog. Dank je wel, Vera, zo lief van jou. Tijgertje, hoor je dit ?

    • Giny Says:

      Lieve Nadine,

      Op 10 december dacht ik aan jou en heb ik een boodschap gemaild die begon met “Lieve Nadine, hoe is het nu met je….”
      Ik dacht toen echt aan jou en merk nu dat het helemaal niet goed met je gaat.
      Ik vind het zo naar dat je je zo verlaten voelt.
      Je mist Tijgertje zo en dat gevoel van gemis ken ik zo goed……
      Elke dag maar weer voel ik me zo eenzaam en zo alleen zonder mijn kleine Barcaatje, zonder wie ik helemaal niet kan leven.
      En jij voelt hetzelfde.
      Wat is het vreselijk he, het leed dat we hebben vanwege onze lieverdjes, zonder wie we eigenlijk helemaal niet kunnen leven…..

      • Nadine Says:

        Lieve Giny, wat ontzettend lief van jou. Jouw verdriet lijkt imens, ik heb zo met jou te doen. Barcaatje was je zielsmaatje zoals bij mij mijn Tijgertje. Ik zoek wel mijn weg maar mis mijnen bink zo erg. Nog niet toe aan een andere poes, Tijger zal het me wel laten weten. Giny, lieve Giny. . . Een huisdiertje verliezen is erg. Als ik kon zou ik jou een knuffel geven. Dank je, zie je graag.

  252. Giny Says:

    Lieve allemaal,
    Ik ben erg geschrokken van de verdrietige boodschappen van Nadine en Marian. Ze voelen zich zo in de steek gelaten, zo aan hun lot overgelaten, ik vind het zo erg….

    Misschien zjn er nog wel meer mensen die zich alleen voelen en denken dat ze geen gehoor krijgen of zich in de steek gelaten voelen.

    Zelf schrijf ik veel, maar tussen mei en september heb ik niets geschreven, ik was verlamd en volkomen apatisch.
    Ik kon en kan maar neie begrijpen waarom mijn gezonde Barcaatje bij me weggerukt is in 10 minuten tijd.
    Nog steeds begrijp ik daar niets van en ik kan er helemaal niet mee leven.

    Blijkbaar ga je dan ook in jezelf keren en zie en voel je niet de wanhoopskreten die anderen slaken.
    Je bent dan blijkbaar zo met jezelf en met je eigen verdriet bezig, dat je alles wel leest, maar soms gewoon niet de fut hebt om te reageren.

    Ik voel me daar soms schuldig over, ik schrijf op het moment zo vaak over mijn verdriet, misschien soms wel te vaak?

    Soms kan ik gewoon niet reageren, ik voel me soms zo ontzettend verlamd, zooo verslagen door het leven. Dat ik mijn Barcaatje kwijt moest raken, met die snelheid, door zo’n onnodig ongeluk, mijn blije, gezonde, levenslustige Barca, mijn kleine lieverdje.
    Barca’s dood heeft me in een diepe depressie gebracht en zoals ik al vaak heb geschreven, therapie en medicijnen helpen niet.

    Nadine, Marian, ik lees alles, voel me zeer begaan met jullie en ook met anderen, die in hetzelfde verdrietige schuitje zitten, maar soms KAN ik niet schrijven.
    Maar het betekent niet dat ik niet aan jullie denk, en anderen voelen dit waarschijnlijk net zo.

    Wat hebben we allemaal een ontzettend groot verdriet, wat hebben we het allemaal moeilijk.

    Maar ook, wat hebben we steun aan elkaar, ook op tijden dat we niet (kunnen) reageren.
    Nadine, Marian, anderen, willen jullie dat alsjeblieft onthouden dat niet reageren NIET betekent dat we niet aan jullie denken?

    Ik wou dat ik kon toveren, ik zou al onze lieverdjes terugtoveren.

    • Nadine Says:

      Giny, dank je voor zoveel steun terwijl jij heel veel verdriet hebt. Ja, ik voel mee met iedereen die heel veel verdriet heeft. Gelukkig heb ik een fantastische echtgenoot die me daarin begrijpt. Ook heb ik een prachtjob die mijn volledige aandacht opeist. Gelukkig …. Mocht ik niets om handen hebben, zou ik vergaan van verdriet. Naast mijn job studeer ik nog. Als ik thuis ben ga ik vaak eens naar het grafje van Tijgertje. Dan aai ik het stenen beestje eens over zijn kopje. Tijger was 17 geworden, heel hoge leeftijd voor mijn grote vriend. In die optiek troost ik mezelf een beetje. Ik wist dat er een moment zou komen om hem rustig en liefdevol te doen inslapen. Doch … ik mis zijn aanwezigheid. Mijn kereltje vergeet ik nimmer ! Een prachtpoes die me heel veel vreugde heeft gegeven ! Sterkte Giny, ik denk aan jou en steun je hierin. Liefs Nadine

    • Trudy Says:

      Hallo Giny

      Oh wat herken ik jouw ervaring.
      donderdag heb ik mijn lieverd in moeten laten slapen
      kan het nog niet geloven en nog niet eens over schrijven
      ik zal snel schrijven
      heel veel moed wens ik je
      trudy

      • Giny Says:

        Trudy, heel veel sterkte.
        Ik mis mijn Barcaatje nu met Kerst nog meer dan anders.
        Ik denk aan jou en je lieverdje.

  253. frieda Says:

    lieve allemaal
    niemand word hier aan zijn lot overgelaten gelukkig speciaal tegen giny zou ik willen zeggen ga eens naar het asiel pak een stoel en kijk rustig om je heen natuurlijk vind je geen vervanger voor je lieverd dat kan ook niet natuurlijk maar er zijn nog zoveel veel lieverds die veel liefde nodig hebben ook ik heb nog steeds verdriet om onze pee-wee maar toen ik zag dat onze oude kater van bijna 13 helemaal opbloeide naar de komst van onze kleine rode(we hebben hem kareltje genoemd) wie ben ik dan om dat dat lieve oude beestje dat niet te gunnen. echt nadine en marian en giny ,nadine en alle anderen niemand word alleen gelaten hier in zijn verdriet lees hier bijna daglijks de berichten nog
    sterkte en liefs allemaal frieda

  254. Giny Says:

    Frieda,
    Ja, ik begrijp wat je bedoelt, maar ik kan het niet. Ik weet dat er veel zielige poesjes in het asiel wachten op een huis, maar ik ben nog niet zover.
    Ik huil om het gemis van mijn lieverdje, mijn Barcaatje.

    Ook al is het verdriet misschien hetzelfde (alsjwanneer je een oud poesje verliest door ziekte/ouderdom), je 16-jarige lieverdje binnen 10 minuten verliezen door een ongeluk is iets wat je helemaal in de vernieling stort. Ik kan er totaal niet mee omgaan.

  255. Trudy Says:

    Dankjewel Giny
    voor je berichtje en sterktewens
    ik wens jou en iedereen op deze site heel veel Goede Kracht toe.
    Heb deze site gister pas ontdekt
    nog niet eens alles kunnen lezen
    Zodra ik er aan toe ben om wat meer te vertellen over het heengaan van mijn allerliefste schat Roosje afgelopen donderdag
    meld ik me weer.
    Wat ik heel troostend vind is dat ik blijkbaar niet de enige ben die het verdriet om het verlies van mijn katje zo intens ervaar.
    dag lieve mensen allemaal
    Heel veel sterkte met de kerstdagen.
    dat er maar veel ondersteuning voor jullie mag zijn !
    Trudy

    • Nadine Says:

      Trudy, heel veel sterkte. Eerste kerst en nieuwjaar zonder mijn tijgerpoes, Tijgertje. Doet pijn. In familekring hebben we vandaag een even gedacht aan Tijger. Sterkte !

      • Giny Says:

        Eenzaam voel je je he? Stil is het …
        Weemoedig en verdrietig voel je je zonder jouw lieve Tijgertje.

      • Nadine Says:

        Giny en aan alle lieve poezenvrienden,
        Ja, ’t is te stil zonder Tijgertje. Hij is nu 6 maanden in de poezenhemel, samen met mijn gezin hebben we overwogen om een nieuw poesje te nemen, niet als vervanging van Tijger want Tijger is onvervangbaar. Hoe staan jullie er tegenover ? Een kitten of een iets oudere kater ? Wat denken jullie? We zijn over de 50,geef me raad. Dank aan iedereen, liefs, Nadinneke x

      • Trudy Says:

        dankjewel Nadine…
        voor je lieve berichtje.
        ik heb zojuist een troostend woord aan Giny geschreven
        maar eigenlijk is dat ook voor jou
        voor alle vrouwen op dit blog
        voor ons allemaal !
        en speciaal voor jou
        om Tijgertje !!!
        om Tijgertje !
        Trudy

      • Nadine Says:

        Dank je wel voor zoveel positieve en hartverwarmende woordjes. ’t Is mooi dat vele verdrietige mensen hun weg vinden naar deze blog om hun verdriet te uiten. Hier wordt iedereen, met verdriet door het heengaan van hun geliefde beestje, ernstig genomen. Deze blog biedt een weg om uit het diepste en donkerste put te klimmen. Dank aan iedereen. Dank je wel hiervoor,

  256. Giny Says:

    Marian,

    Hoe is het met je? Voel je je ook zo alleen, vooral nu met Kerst?
    De eerste keer zonder Joep…..De eerste Kerst zonder je dierbare poesje.

    Voor mij de eerste keer zonder Barca.
    Gisteren met de hele familie gegeten en NIEMAND die vraagt: “Giny red je het een beetje”? Ondanks zo’n samenzijn kun je je zo eenzaam voelen.

    Ja, ik weet het, mensen weten niet wat ze moeten zeggen, ze snappen niet dat gewoon een lief woordje “Red je het een beetje” of “Wat zul je Barca vandaag missen” een wereld van verschil zouden maken.

    Kerst vond ik altijd zo’n mooie, rustige tijd, nu voel ik me weemoedig, in de steek gelaten door God, die mijn kleine poesje niet heeft beschermd tegen dit ongeluk. Ik was nooit echt gelovig, maar nu geloof ik helemaal niet meer in God, die Barca niet heeft beschermd tegen dat rotongeluk…..

    Marian, Nadine, Trudy en IEDEREEN die zich eenzaam voelt en zijn lieverdje zo mist: Ik denk aan jullie en voel met jullie mee.

    • Trudy Says:

      Dankjewel Giny
      voor jouw troostende woorden.
      Woorden die jij zo gemist hebt met de kerstdagen.
      dat niemand aan je vroeg ; Red je het een beetje?”
      of; “wat zal je Barcaatje missen”

      Ik zeg het je dus bij deze;

      Giny…. wat zul je je Lieverd gemist hebben tijdens de kerstdagen

      Houd moed meid
      Je gaat het redden
      daar ben ik van overtuigd
      straks
      als het maart is als je schat een jaar geleden overgegaan is…
      zul je rust en berusting ervaren
      echt waar !!!!

      hoe weet ik dit ?
      Ik weet het!

      omdat je de grote MOED hebt om de pijn om je lieve dier zo intens te ervaren
      niet weg te stoppen
      er dwars doorheen te gaan
      rauwe rouw aangegaan bent
      dat getuigd van moed !!!

      Nu nog zit je erin
      intens diep

      maar weet dat jouw lieve Barca niet echt weg is
      haar verongelukte lijfje wel
      dat is aan de Goede Aarde toevertrouwd

      Maar Barca ZELF is op een Mooi Plek.
      ook al kun je dat niet geloven.

      Ook ik ga door diepe rouw om Roosje
      vandaag een week geleden heb ik haar begraven
      zij was mijn grote schat

      ik kan er nog niet zo goed over vertellen
      later zal ik dat doen op deze site.
      nu kan ik dat nog niet.
      te vers

      maar ook al al huilt mijn hart
      ik weet
      ik weet
      Dat deze sjok zal verzachten
      heb al eerder grote verliezen meegemaakt
      waarvan ik dacht
      dit gaat nooit meer over.

      toch gebeurt dat wel Giny
      ook al kun je het niet geloven.

      Grote golven van verdriet overspoelen me
      eergister heel heftig
      dan lijkt het niet te dragen.
      niet te geloven dat Roosje haar lijfje nu stil in haar grafje ligt.
      maar na elke golf is er ook weer een beetje rust
      ik heb het te doorstaan
      nix meer of minder.

      ik ga de rouw niet uit de weg

      Heb het goed Giny
      en je komt hier doorheen
      je komt hier doorheen !
      Trudy

  257. Giny Says:

    Dank je Trudy, ik zit te huilen bij het lezen van jouw ZOOOO lieve berichtje.
    Dank je, DANK je. Het doet me zo goed.
    Je denkt bijna alleen maar aan mij, zoo lief van je, maar ik wens jou zoveel sterkte om het verlies van jouw Roosje te dragen.

  258. frieda Says:

    Nadine,
    ik zag dat je om raad vroeg je wilde toch weer een poes/kat zover ik begrijp heb je geen andere huisdier ik zou zeggen leeftijd maakt niet uit klein of groot ik ben bijna 70 maar zoals je gelezen heb hebben wij ook een klein duveltje weer in huis en onze kater die pee-wee vreselijk misten is weer helemaal opgebloeid na de komst van de kleine kater. maak eventueel afspraken met kinderen als je die heb of vrienden voor het geval de beestjes alleen zouden achterblijven
    maar een jong beestje kan je weer helemaal opvoeden zelf
    en het is zo leuk dat kleine grut maar ja je meubels worden wel weer geteisterd natuurlijk
    en voor trudy heel veel sterkte met het verlies ik weet wat het is volgende maand is het een jaar geleden dat we pee-wee moesten laten inslapen en mensen die zeggen stap er nu maar over heen die weten echt niet waar ze het over hebben
    en giny als wij elkaar zouden kennen zou ik mijn armen om je heen slaan om je te troosten zouden we samen huilen om ons verdriet
    allemaal hier heel veel sterkte met het verlies

    • Nadine Says:

      Frieda en iedereen,
      Het is gelukt sedert vrijdag hebben we een nieuw huisgenootje bij. Juffrouw Milou ! Zij een lief jong meisje van van 7 maanden, vrolijk en blij. We hebben haar gaan halen in het asiel te Gent, ’t was liefde op ’t eerste zicht 🙂 Inmiddels heeft Milou het hier naar haar zin. Tot op heden is ze heel braaf, haar aaien lukt goed maar haar oppakken wil ze nog niet meteen. We zijn allemaal gelukkig omdat we een leventje uit het asiel hebben gered. Milou is geen vervanging van Tijger. Tijgertje hebben we 6 maanden geleden rustig en liefdevol laten inslapen en ons verdriet was onmetelijk groot. Ik voel dat Tijgertje goedkeurend naar Milou kijkt, zijn foto hangt in de keuken. Hiermee doe ik een beetje een oproep naar iedereen van deze blog. Als jullie voelen er klaar voor te zijn, geef een poezenkind een kans om op te groeien in een liefdevol gezin. Deze blog laat ik niet achter mij liggen, integendeel … ik volg alle berichtjes verder op. Ik heb de ervaring gehad te voelen wat verdriet het geeft om een poezenkind te verliezen. Deze blog heeft me geholpen in momenten van crisis, van groot verdriet. Aan iedereen dank je wel om mij hierin te steunen. Aan iedereen een sprankeltje hoop voor 2014 en zo ook aan al onze poezenkinderen.

      • Giny Says:

        Nadine,
        Heel veel liefs voor iou en Juffrouw Milou.

      • Nadine Says:

        Giny, dank je wel voor je lieve reactie, Milou is ons zo uiterst dankbaar en wij zijn haar ook erg dankbaar, xxx

    • Giny Says:

      Frieda, dank je, zo lief van je.

  259. frieda Says:

    hoi nadine heel veel geluk en plezier met milou en voor de rest ben ik het volkomen met je eens. het voeld hier precies zo en ook ik hoop voor ieder van ons een beetje hoop in 2014

  260. Giny Says:

    Vandaag was het 10 maanden geleden dat mijn lieve poezekindje Barca overleed door dat rotongeluk…..
    God wat is het moeilijk.
    Kerst en Nieuwjaar waren zoooo eenzaam, ondanks alle mensen om me heen (voor wie Barca al niet meer bestaat).
    Hoe moet ik toch verder zonder mijn Barcaatje, ik mis hem zo……

  261. Gerri Says:

    Ik ben afgelopen donderdag met Maddy, mijn nieuwe hond, naar de dierenarts geweest die ook altijd Sunday’s arts is geweest.
    We hebben wat gebabbeld over Sunday’s tijd hier en hoelang het nu geleden is dat Sunday overleden is. Dat is nu 2 jaar en 4 maanden geleden. Maar over haar praten viel mij nog steeds moeilijk. Daarom, ja, je leest het goed, daarom ben ik blij dat ik Maddy nu in mijn leven heb. Maddy is één van hen; uit oorsprong de wolvenpack waar ook Sunday van af stamt. Dankzij Maddy is mijn verdriet om Sunday nu veel beter te verdragen. Maddy is in alle opzichten anders. Maar haar blik als zij mij aankijkt… alsof ze het allemaal weet en begrijpt. Ik kan me geen betere en begripvollere vriendin voorstellen dan Maddy.
    Maddy heeft mij van die afgrond weggetrokken…

    • marian Says:

      Lieve Giny,

      Voor mij waren de kerstdagen en oud en nieuw anders dan andere jaren!! De eerste Kerst zonder onze Joepie, ohh wat mis ik dat kereltje nog. Maar jij had tenminste nog familie om je heen, wij niemand! We hebben de kerst en oud en nieuw met zijn tweetjes ”gevierd” Maar,..wat kun je je dan eenzaam voelen. Ook niemand die vraagt “Wat zullen jullie joepie missen” En wij zijn al zo opelkaar aangewezen, mijn ouders leven niet meer, in 1979 is mijn broer verongelukt met zijn verloofde. En met Harry’s (mijn vriend) ouders hebben we sinds 3 jaar ook geen contact meer.

      En veel vrienden hebben we ook niet, ik denk wel eens, zou het de mensen afschrikken dat ik soms zo verbitterd ben, ik weet het niet!!

      Jammer dat deze berichten allemaal virtueel verlopen, ik had graag sommige mensen (oa jij Giny) graag in het echt willen ontmoeten om over ons verdriet te praten…..dan voel je je niet zo alleen!!

      • Giny Says:

        Marian, Gerri,
        Op 26 december dacht ik aan jou Marian en maakte ik me zorgen over je.
        Maar je hebt dat berichtje waarschijnlijk gemist?

        Ja, ik was met familie, maar niemand niemand die iets over Barcaatje vroeg…..dus ik voelde me toch eenzaam en verdrietig, heb de hele weg naar huis gehuild. Trudy;s berichtje daarna was zo troostend.
        Het verdriet slijt niet, het wordt niet minder. Ik ben ook zo bitter, kan het ongeluk niet accepteren, maar ik heb NIETS te willen…..

        Ik weet dat er veel poesjes in het asiel zitten, maar ik kan het nog niet, nog steeds denk ik alleen maar aan mijn kleine lieverdje, mijn Barcaatje.
        Nog steeds denk ik met heel mijn hart: Ik wil hem terug, nu!
        Het is te wreed een ongeluk!! 16,5 jaar liefde was in 10 minuten weg, voorgoed, te wreed, het is niet te dragen…..

        Gerri, ik ben zo blij voor jou, echt zo blij. Je hebt zo vreselijk veel verdriet gehad, zooo gehuild, ik gun jou Maddy zo, met tegelijkertijd Sunday in je hart.

  262. Trudy Says:

    Houd toch moed vrouw…. giny
    Giny
    kom op
    kom op
    ik zou je wel uit het riool van rouw en verdriet op willen trekken
    maar dat kan ik niet
    er is er maar 1 die dat kan kan ….. JIJ !

    Ga door je diepste pijn van verlies
    dat heb je al gedaan …
    dat heb je al gedaan
    zolang zolang…
    te lang….
    maar gun Barcaatje haar eigen weg in haar verdere proces van ontwikkeling….
    Houd dat diertje toch niet langer vast
    Laat haar toch vrij … giny
    houdt haar niet langer vast aan jouw verdriet
    Je helpt dat dier niet door te lang te blijven smachten om wat was

    integendeel

    laat vrij … dat dier…..

    Laat Barca toch los

    gun jouw dier toch de vrijheid waar het recht op heeft

    jouw verdriet beperkt haar vrijheid

    realiseer je je dat ?

    Laat toch los jouw lieve Barca

    ooit zullen jullie weer samen zijn
    maar nu nu nog niet

    leef je leven lieve vrouw

    leef en doe je ding
    zonder Barca

    die is ergens anders

    en doet zijn ding

    ooit zullen jullie elkaar weer ontmoeten

    maar vooralsnog eerst je eigen ding doen

    niet meer smachten
    stop daarmee

    STOP DAAR MEE

    daar is barca niet mee gebaat

    laat haar vrij

    Warme groet van iemand die haar dier na 16 jaar heeft moeten verliezen….

    Mijn allerliefste Roosje …
    die ik elke minuut mis

    maar haar eigen weg gun

    KOM OP gINY

    JE KUNT HET

    BARCA HAAR VRIJHEID GUNNEN

    LAAT LOS ….. DAT MOOIE DIER

  263. Giny Says:

    Ik voel me na het lezen nog eenzamer, nog verdrietiger….
    Ik KAN Barca niet loslaten, dat voelt zo verschrikkelijk, ik MIS HEM ZOOOO.
    Weten jullie wel wat het is je gezonde, speelse, levenslustige , 16-jarige lievelingetje in 10 MINUTEN TIJD zomaar, zonder reden, zonder welke voorbereiding dan ook, zoooomaar voorgoed kwijt te raken…..
    Hoe je dat verplettert, hoe het de bodem onder je voeten vandaan trekt, hoe je alleen maar verbijsterd bent, dat DAT kan gebeuren….
    Hoe wanhopig je bent en dan moet ik hem loslaten????Zijn vrijheid gunnen?? Wat betekent dat in Godsnaam!
    Ik wil hem terug, dat is het enige wat ik denk…
    Dat mag ik natuurlijk niet denken, niet schrijven, nee ik moet alles aanvaarden, accepteren, loslaten….

    Ik ben helemaal niet flink, ik ben alleen maar heel boos op het noodlot, heel erg verbitterd, dat Barca en mij dit is aangedaan.

    Dat helpt me NIKS dat weet ik ook wel, maar loslaten? Ik hem hem zoooo nodig, mijn lieve lieve kleine zooooo dierbare Barcaatje, mijn alles, mijn leven.

    • Trudy Says:

      Hallo Giny,

      Het raakt me … dat je zegt ; “Weten jullie wel wat het is om je allerliefste dier kwijt te raken”
      Een ieder op dit forum ervaart diepe rouw en pijn om het verlies.
      Net als jij.
      Vandaar dat we elkaar proberen te ondersteunen toch ?
      Proberen uit die diepe put omhoog te krabbelen?
      Loslaten van een zo geliefd dier is uiterst moeilijk…

      Ik wens jou alle Kracht en hulp toe die je nodig hebt !

  264. Vera van Boogaard Says:

    Hallo Giny en alle anderen,
    Ook ik had na het lezen van het laatste verhaal van Giny een dubbel gevoel. Ik leef enorm met je mee Giny, dat je door zo’n verdriet heen moet. Maar in het laatste stukje ben je even vergeten dat wij allen ook zoveel verdriet hebben om het verlies van onze dieren. Ik weet als geen ander hoe het is om door een noodlottig ongeval je dier kwijt te raken. Ik stond er zelfs bij toen het gebeurde, ook binnen een paar minuten Giny. Ook ik heb Lola zien strijden en zien sterven.
    Ik wil je heel graag steunen en begrijpen. Maar steunen en begrijpen lukt alleen als anderen dit bij jou ook doen. En dat miste ik even in jou stukje. Ik werk zelf in de gezondheidszorg en ik krijg steeds meer het vermoeden dat jij een posttraumatische stress stoornis hebt opgelopen door het hele gebeuren met je lieve Barcaatje. Google maar is en kijk eens of je jezelf erin herkent. Zo, ja dan is het denk ik heel belangrijk dat je zo snel mogelijk hulp zoekt. Een posttraumatische stress stoornis kun je niet alleen verwerken. Je verlies om Barcaatje en haar los laten ook niet. Ik denk dat je daarvoor in een veels te diepe put zit. Hoop niet dat je dit verkeerd oppikt, maar ik maak me werkelijk heel veel zorgen om jou. Maar meer helpen dan alleen hier wat schrijven kan niet, ook al zou ik het wel willen. Hou van jezelf, zoals je ook van Barcaatje houdt en gun je jezelf weer beter te worden!! Ik denk echt dat je heel ziek bent van emotie!!
    Laat me even horen wat je van mijn mening vindt. Toi toi toi.
    LIefs,
    Vera

    • ghjluppes Says:

      Lieve Giny,

      Trudy en Vera hebben gelijk; allen hier zijn om dezelfde reden op dit blog (forum) gekomen; het zware verlies van hun huisdier. Er bestaat geen erger of mildere manier van verlies. Dat kan en mag je niet bagatelliseren, maar het moet je leven ook niet gaan beheersen.
      Ik liet me ook meeslepen met mijn eigen gevoelens over het verlies van Sunday. Mijn partner en ik zien elkaar niet zo vaak omdat hij in Schotland woont. Toen hij, nu een half jaar geleden, weer op bezoek kwam schrok hij van de toestand waarin ik me bevond. maar hij heeft me wakker geschud. “It’s the demons in your head, release them and let them go”, was wat hij me zei. Vandaag ben ik hem zo dankbaar dat hij me wakker geschud heeft. Ik kan nu aan Sunday denken met een vrij gevoel en ik voel me helemaal niet meer schuldig dat ik elke dag kan lachen, me prettig voel en ook van mijn nieuwe vriendin Maddy, een Bulgaarse zwerfhond uit Bulgarije, kan genieten.
      Ga hulp zoeken Giny, zoals Vera het al voorstelde. Doe het voor Barca, Ken en zeker voor jezelf.

      • Nadine Says:

        Heb ook veel verdriet om Tijger gehad. Hierbij sluit ik me volledig aan. Giny, lees wat velen hier schrijven.

  265. frieda Says:

    lieve giny vandaag is het precies een jaar geleden dat wij helaas pee-wee(pieps) moesten laten inslapen ik ging door een hel!!!!! en zal die lieverd altijd blijven missen maar door de komst van de kleine rode karel die er voor gezorgd heeft dat onze oude kater er niet onder doorging die kon ook niet zonder pee-wee. kunnen wij ook nu weer met een lach en met een traan aan pee-wee terug denken
    vergeten doe ik nooit dus ik sluit me aan bij de rest giny doe het voor je zelf en je omgeving aub voordat je er onderdoor gaat
    pee-wee 14-1-2013/14-1-2014

    liefs en sterkte frieda

  266. Trudy Says:

    Hallo Giny

    Loslaten wil niet zeggen dat je diertje ook uit je hart zal verdwijnen.
    Natuurlijk niet !
    Barca is zo belangrijk voor je geweest
    Hij verdiend een prachtige plek in jouw grote liefdevolle hart !!!

    Mijn allerliefste Roosje van wie ik zoveel hield…mijn diertje is nog geen maand geleden overgegaan.
    Nog een maand ervoor was ze kerngezond
    Na ruim 16 samenzijn heb ik haar prijs moeten geven

    Dus ik hoop dat je begrijpt dat ook ik diepe gevoelens van rouw en gemis ervaar.
    ( ben nog niet eens zover dat ik een fotootje van haar kan zien)
    En ook niet om “te vertellen” hoe het gegaan is met mijn Lieve Schat
    Dan lijkt het alsof ik erin zal verdrinken…het niet aan zal kunnen.
    Golven van ongelooflijke verlatenheid kunnen me zomaar overvallen.
    Toch weet ik … weet ik …. ( dat heb ik je al eerder geschreven)
    dat je hier als mens niet stuk aan mag gaan.

    Ik weet ook dat het rouwen niet opzijgeschoven mag worden
    Dat het verdringen van de pijn geen zin heeft.
    Integendeel
    Ook al is de verleiding groot om die pijnlijke gevoelens uit de weg te gaan

    Maar ook weet ik dat er een verschil is tussen rouwen en verdrinken.

    En ik wil er niet in verdrinken.
    Wie zal ik daar goed aan doen ?
    Roosje?
    Mijzelf ?

    Denk niet dat ik geen diepe pijn ervaar door dit te schrijven.
    Of dat mijn verdriet minder is dan het jouwe.
    Nu ik dit schrijf huilt mijn hart

    Maar ik doe mijn uiterste best om ieder dag weer OOK de lichtpuntjes te blijven zien.
    Kleine lieve dingen in het leven…
    Die heffen me dan even op.

    En ook het woord VERTROUWEN laat ik regelmatig voor mijn geestesoog verschijnen.

    Vertrouwen … dat mijn genezingsproces al is ingetreden.
    Ook al kan ik dat nog niet helemaal voelen.

    Mijn Lieve lieve Schat is het zo waard dat ik op een dag met een glimlach terug zal kunnen kijken op ons Samenzijn
    Ons delen van warmte Liefde en genegenheid.

    Nu lig ik alleen in bed.
    En ik kan je niet zeggen hoe ik dat warme zachte spinnen mis.
    De saamhorigheid
    Dan hield ik haar pootje in mijn hand en kneep er af en toe zachtjes in
    en dan gaf ze kneepjes terug.
    Zo vielen we in slaap.
    Zij in mijn armen.
    Veilig samen.
    warmte.
    Liefde

    En smorgens de vaste ritueeltjes
    Als ik naar de wc ging ging ze ook
    (haar kattenbak staat op het toillet.)
    Samen ontbijten
    Samen de dag in.

    Giny ik hoop zo dat je de raad van Vera op zal nemen.

    Zoek Goede Hulp.
    Om je te helpen jouw rouwproces goed te doorlopen.

    Daar doe je Barca echt niet tekort mee.
    Integendeel.
    Je helpt hem dan ook het aardse bestaan los te laten
    zodat hij verder kan.

    En laat iets van je horen Giny
    Laat even weten weten wat je van het voorstel van Vera vind.

    Verder wil ik ook alle ander Lieve Mensen hier op dit blok Alle Steun en Kracht toewensen om het verlies van hun Lieve Dier te kunnen dragen
    Te kunnen verwerken.

    Moedig Voorwaarts

  267. Edwin Says:

    INTENS VERDRIET

    Nadat mijn kat ,een mooie zwarte kater van 14.5 jaar na 1,5 dag (na vrijdag 17-01-2014) niet was komen opdraven,wat erg ongebruikelijk was ben ik gaan kijken op de site van AMIVEDI, en daar zag ik het staan, overleden op 17-01-2014,de signalement klopte en de straat waar het gebeurde waar ik woon en waar het de laatste jaar erg druk is geworden met een supermarkt in de woonwijk .De bodem zakt werkelijk weg onder je voeten.Met intens verdriet heb ik de dieren ambulance gebeld. Ik mocht mijn kat (mijn trouwste/beste en liefste maatje )op de zondag middag indentificeren.Ik ben de hele zaterdag avond en nacht nog gaan roepen naar mijn maatje omdat ik nog niet wilde geloven dat hij er niet meer was.Zondag was het dan zover,daar lag hij dan in een mandje,ik heb hem een tijdje geaaid en naar hem gekeken.Ik heb gevraagd wat er gebeurd was.Hij was aangereden dat konden ze ook zien aan zijn afgesleten nageltje,had geen uitwendige verwondingen maar inwendig.In de dierenambulance die snel ter plekke was, is hij overleden op weg naar de dierenarts.Ik heb nu zo intense pijn van verdriet, mijn maatje is zo uit mijn leven gerukt,hij is en was mijn trouwste/liefste maatje,we hebben lief en leed met elkaar gedeeld,altijd blij als ik weer thuis kwam.Alle veranderingen in het huis en de omgeving buiten hebben we samen mee gemaakt, we waren 2 handen op een buik. Ik woon alleen, en mijn maatje laat nu een grote leegte bij mij achter.Ooooh wat doet dit toch vreselijk pijn en dan heb ik een kapotte onderrug ,maar de pijn van het verlies van je maatje na 14.5 jaar is honderd maal erger.Ik heb mijn maatje dinsdag tegen de middag opgehaald en bij mijn thuis ( zijn thuis) neergelegd op de plaatsjes waar hij het meeste lag zoals op de bank en op bed waar hij genoeglijk tegen me aan kroop . De volgende ochtend heb ik hem begraven met zijn speeltje en zijn favoriete eten gekookte koolvis/kabeljauw,in de tuin van mijn ouders waar hij toen geboren was.

    Groetje Edwin

    • Nadine Says:

      Edwin, weet niet wat te zeggen … ik weet hoe het voelt. Geef jezelf tijd om te rouwen. Tjonge, wat zien we ons maatjes toch zo graag. Ik leef met je mee. Sterkte

      • Edwin Says:

        Nadine,

        Bedankt voor je reactie en medeleven.
        Gelukkig zijn er mensen die ons begrijpen.

    • Gerri Says:

      Beste Edwin,

      Gecondoleerd met het verlies van je lieve maatje.
      Ja, we komen er hier allemaal achter, en durven dat gelukkig hardop uit te spreken, dat het verlies van je viervoetertje net zo’n harde impact heeft als het verlies van een mens.
      Hier mag je huilen en schreeuwen; wij begrijpen het zo goed.
      Voel je vrij om je verhaal te blijven doen.

      Gerri

      • Edwin Says:

        Gerri,

        Bedankt voor je medeleven.
        De wereld staat voor mij stil,voor de ander gaat het verder,dat is de harde werkelijkheid.
        Gelukkig zijn er mensen hier die je begrijpen.
        Ben blij dat ik deze blog gevonden hebt en mijn verdriet kan delen.

    • Vera van Boogaard Says:

      Beste Edwin,
      Wat een hoop verdriet moet jij nu doorstaan. Gecondoleerd met het verlies van je beste maatje!! Ook ik weet hoe het is om op zo,n abrupte manier mijn beestje te verliezen. Dat doet pijn, heel veel pijn. Hier op de site kun je terecht met al je verdriet, pijn, maar zeker ook met al je mooie herinneringen aan je maatje. Hoe zag hij eruit en hoe heette hij? Ik wens je heel veel kracht en sterkte met dit zware verlies.

      Groetjes,
      Vera

      • Edwin Says:

        Vera,

        Bedankt voor je medeleven.
        De pijn van verdriet is niet te beschrijven.
        Ik ben een paar keer aan mijn rug geopereerd geweest,maar ik maakte me meer zorgen om me maatje dan om me zelf.Hij is /was alles voor me.Ik heb een mooi foto van hem zoals hij altijd naar me keek in lijstje met een plukje van zijn zachte vacht.

        Mijn kater heette Smoky Prince,maar zijn roepnaam was gewoon Smoky.
        Hij was 8 weken toen ik hem kreeg,kwam uit een mooi nestje.
        Zijn moeder was een perzische kat en leefde bij mijn ouders dus de moeder van Smoky kon ik ook goed.Zijn vader was een europese korthaar.Smoky had een dikke zachte zwarte vacht met een klein wit befje en omdat hij al 14,5 jaar was kreeg hij al grijze haartjes.Alleen een broertje leeft nog van Smoky en woont nog bij mijn ouders.
        Vind het jammer dat ik geen foto kan plaatsen van mijn maatje.

      • marian Says:

        Hallo Edwin,

        Weet ook wat je doormaakt,….vorig jaar 3 sept hebben we onze lieve kater Joepie laten inslapen tengevolge van nierfalen. Wat een vreselijke dag was dat,…ons kereltje dat in mijn armen lag,..mijn tranen nog over zijn warme vacht. We hebben alles voor hem gedaan,…maar het ging niet meer. Wat ben ik ziek geweest van verdriet, ik was zo gehecht aa